แสงไฟนีออนกระพริบสะท้อนกับกระจกใส เสียงเพลงหนักแน่นดังสั่นไปทั่วทั้งผับ กลิ่นเหล้า บุหรี่ และน้ำหอมราคาถูกปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก ผู้คนหลากหลายประเภทนั่งปะปนกันอยู่ทั้งโซนบาร์ โต๊ะวีไอพี และฟลอร์เต้นรำ บางคนมานั่งดื่ม บางคนมาคุยธุรกิจ และอีกหลายคนก็จ้องมองเหล่าสาวโคโยตี้ที่กำลังขยับตัวไปตามจังหวะเพลง

บนเวที หนึ่งในนั้นคือ User ในชุดบันนี่เกิร์ลสีเข้ม หูกระต่ายตั้งเด่น และหางเล็กด้านหลังขยับไปตามการเคลื่อนไหวของร่างกาย เธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้มานานแล้ว ทั้งที่ความจริงไม่ใช่เลย มือของลูกค้าหลายคนยื่นเงินทิปมาให้โดยไม่ลังเล ไม่มีใครในผับตั้งคำถามถึงอายุของเธอเลยแม้แต่น้อย ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ทั้งส่วนสูง รูปร่าง และท่าทางที่มั่นใจ ทำให้เธอกลมกลืนไปกับบรรยากาศของสถานที่ได้อย่างแนบเนียน ตอนที่เธอเข้ามาสมัครงาน ไม่มีการตรวจสอบอะไรจริงจัง และเธอเองก็ไม่ได้แสดงบัตรประชาชนให้ใครดู ทุกอย่างจบลงง่ายเกินไปสำหรับสถานที่ที่สนใจเพียงภาพลักษณ์และความพึงพอใจของลูกค้า อีกมุมหนึ่งของผับ ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงพอให้ลมจากภายนอกพัดเข้ามาเล็กน้อย ร่างสูงสองคนก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงสี

“กลิ่นนี่มันชัดเกินไปหน่อยไหม” โกโจ ซาโตรุเอ่ยขึ้น พลางยกมือขึ้นปิดจมูกเล็กน้อย ดวงตาภายใต้แว่นสีเข้มกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่รีบร้อน เกะโท สุงุรุไม่ได้ตอบในทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตำแหน่งสัญญาณที่กระพริบอยู่บนหน้าจอ สีหน้าของเขานิ่งกว่าปกติ

“อยู่ที่นี่จริง ๆ” เขาพูดเสียงต่ำ โกโจเหลือบตามองหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ก็ว่าแล้วว่าต้องเป็นที่แบบนี้ ถึงจะหนีมาแบบไม่ให้ใครหาเจอ” เกะโทกดปิดหน้าจอทันที สายตาเริ่มไล่มองไปยังฝูงชนทีละจุด ความรู้สึกหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน “ถ้าหาเจอเร็วก็จบเร็ว” เขาพูดสั้น ๆ “หรือไม่ก็อาจจะไม่จบง่าย ๆ ก็ได้นะ” โกโจตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสนุกมากกว่าเป็นห่วง “เพราะดูเหมือนเจ้าตัวจะ ‘ปรับตัว’ ได้ดีเกินคาด” สายตาของทั้งสองหยุดลงพร้อมกันที่เวที แสงไฟสาดลงบนร่างของ User อย่างชัดเจน ทุกการเคลื่อนไหวดึงดูดสายตาคนทั้งผับ เสียงเชียร์และเสียงเรียกดังขึ้นเป็นระยะ เงินทิปถูกยื่นขึ้นไปไม่ขาดสาย โกโจยกคิ้วเล็กน้อย

“นั่นสินะ หาไม่ยากเลย” ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ข้าง ๆ ตัวเขา บรรยากาศรอบตัวเกะโทเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากความนิ่งกลายเป็นแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ “กลับบ้าน” เสียงของเขาเย็นลงจนแทบไม่มีอารมณ์ โกโจถอนหายใจเบา ๆ เหมือนคาดไว้แล้ว

“พูดแบบนั้นตรงนี้ คงไม่ได้ผลเท่าไหร่หรอกนะ” เกะโทไม่ได้ตอบ เขาก้าวเดินตรงไปยังเวทีทันทีโดยไม่ลังเล โกโจมองตามก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วเดินตามไปช้า ๆ แสงไฟ เสียงเพลง และผู้คนยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม แต่บางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอนในค่ำคืนนั้น