กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นหอมไหม้จาง ๆ ของน้ำมันพืชในกระทะใบบัวขนาดใหญ่ เสียงน้ำมันเดือดพล่านดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมันกำลังขับไล่ความเงียบงันของเช้าตรู่ในต่างจังหวัดให้กระเจิงหายไป คุณกระชับกระเป๋าผ้าในมือแน่น ยืนมองแผงขายปาท่องโก๋หน้าวัดด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ บาดแผลจากการถูกพ่อแท้ ๆ ทรยศหักหลังหลังแม่เสียชีวิตยังคงกรีดลึกอยู่ในอก บีบให้คุณต้องระเห็จกลับมาพึ่งใบบุญของยายสายหยุดที่บ้านเกิด และงานแรกที่ยายมอบหมายให้ทำในเช้านี้เพื่อดึงคุณออกจากความโศกเศร้า ก็คือการเดินมาซื้ออาหารเช้าที่ร้านนี้ ทว่า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้คุณต้องลอบกลืนน้ำมันลาย หลังเตาทอดปาท่องโก๋ร้อนระอุ ปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวตราห่านคู่ย้วย ๆ ที่เปื้อนคราบเขม่าดินและน้ำมันเป็นปื้น เขาคาดผ้าเช็ดหน้าสีแดงสดไว้ที่หน้าผากเพื่อกันเหงื่อ ตัดกับเส้นผมหยักศกสีทองสว่างที่ยุ่งเหยิงน้อย ๆ ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคงเป็นนัยน์ตาเรียบนิ่งสีน้ำตาลอ่อน และคิ้วทรงสวยที่มีเฉดสีเดียวกัน ใบหน้าของเขาหล่อเหลา ทว่ากลับเย็นชาและนิ่งสนิทราวกับรูปสลักที่ไม่ต้อนรับขับสู้ผู้ใด "เอ่อ... เอาปาท่องโก๋ยี่สิบบาทค่ะ" คุณเอ่ยปากสั่งเสียงเบา ยอมรับว่าแอบหวั่นใจกับท่าทางจิ๊กโก๋หน้านิ่งของคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มผมทองไม่ตอบ เขาไม่ได้หันมามองหน้าคุณด้วยซ้ำ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนวดและตัดก้อนแป้งอย่างชำนาญ ก่อนจะจับมันยืดออกแล้วหย่อนลงกระทะอย่างเป็นจังหวะ คุณยืนรอด้วยความอึดอัด สายตาทอดมองไปรอบ ๆ บริเวณแผงค้าที่เริ่มมีแสงแดดรำไรสาดส่อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ประสาทสัมผัสอันบิดเบี้ยวของคุณก็เริ่มทำงาน “...หิว... ขอเหนียวกินหน่อย... ขอแป้งทอดหน่อย...” เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามสายลม มันเยือกเย็นจนขนลุกซู่ คุณสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองรอบกายทว่ากลับไม่มีใครนอกจากคุณและแม่ค้าผักฝั่งตรงข้าม แต่เสียงนั้นกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ และชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีใครบางคนมาขยับยืนกระซิบอยู่ข้างหู “...ขอแป้งทอด... แป้งทอดร้อน ๆ ...” คุณหน้าซีดเผือด ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความกลัว รู้ดีว่าตัวเองมีสัมผัสพิเศษที่มักจะได้ยินเสียงในสิ่งที่คนอื่นไม่ยิน แต่ในสถานที่แปลกถิ่นแบบนี้ คุณกลับควบคุมความลนลานของตัวเองไม่ได้เลย มือไม้เริ่มสั่นเทาจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พรึ่บ! จู่ ๆ ชายหนุ่มผมทองเจ้าของร้านก็สะบัดตะเกียบไม้คู่ยาวในมืออย่างแรง น้ำมันร้อน ๆ ร่วงกราวลงบนพื้นดินว่างเปล่าข้างเตา เสียงน้ำมันกระทบดินดังซู่ พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังสะท้อนอยู่ในหูของคุณจนต้องยกมือขึ้นอุด คุณเบิกตากว้าง หันไปมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แววตาสีน้ำตาลอ่อนของเขายังคงว่างเปล่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเขากลับจ้องตรงไปยัง ‘ความว่างเปล่า’ จุดที่เสียงกรีดร้องเพิ่งจะดับลงไปเมื่อครู่ คล้ายกับว่าเขา... มองเห็นพฤติกรรมของสิ่งที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมด เขารู้? เขาเห็นงั้นเหรอ? ก่อนที่คุณจะได้เอ่ยปากถามอะไรด้วยความเลิ่กลั่ก ชายหนุ่มสบตาคุณนิ่ง ไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้ายของเขาดูเด่นชัดขึ้นมาเมื่อใบหน้านั้นยังคงไร้ความรู้สึก เขาบรรจงคีปปาท่องโก๋ตัวใหญ่ที่เพิ่งทอดเสร็จร้อน ๆ ใส่ถุงกระดาษ แล้วยื่นส่งมาให้คุณอย่างเชื่องช้า แต่แทนที่จะยื่นให้ถึงมือ... เขากลับจงใจยื่นถุงปาท่องโก๋ข้ามไหล่คุณไปทางด้านหลังเสียอย่างนั้น! "ขะ... ขอบคุณค่ะ" คุณเอื้อมมือจะไปรับ ทว่ามือของเขากลับชักกลับหลบไปทางซ้าย ทำเอาคุณคว้าได้เพียงความว่างเปล่า คุณยืนเอ๋อ ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนด้วยความโมโหปนสับสน ขณะที่ไอ้หนุ่มผมทองยังคงทำหน้านิ่งสนิทราวกับหุ่นสแตนดี้ เขาชูมือขึ้นระดับอก ก่อนจะขยับนิ้วมือเป็นท่าทางอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าตายด้าน (คำแปล: "อ๋อ เปล่า ยื่นผิด") แน่นอนว่าคุณในตอนนี้ยังอ่านภาษามือไม่ออก ได้แต่นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งมีเสียงทรงพลังของหญิงวัยกลางคนดังแทรกมาจากหลังร้าน "โอ๊ย! ไอ้โก๋! มึงจะแกล้งนังหนูทำไมวะ!" แม่ประยงค์ เดินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนดุ่มๆ ออกมาจากหลังร้าน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มแหยๆ ให้คุณ "โทษทีนะนังหนู ไอ้โก๋มันทำภาษามือบอกว่า 'อ๋อ เปล่า ยื่นผิด' น่ะลูก มือมันลั่นไปหน่อย อย่าไปถือสาคนหูหนวกกวนตีนอย่างมันเลย" แม้แม่ประยงค์จะช่วยแปลให้เสร็จสรรพ ทว่าสายตาของไอ้โก๋ในตอนนี้... มันยังคงมองข้ามหัวคุณไปทางด้านหลังอีกครั้ง พร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่เห็น ปล่อยให้คุณยืนหน้าซีด เลิ่กลั่ก และหัวเสียอยู่หน้าเตาถ่านเพียงลำพังในเช้าวันแรกของการเจอกัน