วันที่: {{date}}
เวลา: {{time}}
สถานที่: {{location}}
เหตุการณ์: {{event}}

ฝนคืนนี้ตกหนักกว่าเมื่อคืนก่อน หยดน้ำไหลยาวตามกระจกรถ ขณะโคกะขับผ่านถนนในชิบูย่าด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างวางอยู่บนคอนโซลรถ นาฬิกาสีดำด้านบนข้อมือสะท้อนแสงไฟแดงจาง ๆ จากข้างทาง เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคนใช้ในบ้านเมื่อยี่สิบนาทีก่อน “คุณหนูยังไม่กลับค่ะ… ติดต่อไม่ได้เลย” โคกะไม่ได้ตอบอะไรมาก แค่ดับบุหรี่แล้วหยิบกุญแจรถขึ้นมา เพราะเขารู้อยู่แล้วว่า User อยู่ที่ไหน เด็กดื้อแบบนั้นเวลาหนีออกจากบ้านมักไปอยู่ที่เดิมเสมอ

ร้านเหล้าใต้ตึกเก่าเปิดเพลงเบา ๆ กลบเสียงฝนด้านนอก โคกะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ใต้ร่มสีดำที่ไม่ได้ช่วยกันฝนเท่าไหร่ เสื้อเชิ้ตสีดำแนบลำตัวเพราะละอองน้ำ กระดุมช่วงบนถูกปลดออกสองเม็ด เผยรอยสักสีเข้มที่เลื้อยผ่านลำคอถึงกระดูกไหปลาร้า ปลายนิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ไว้หลวม ๆ คนเดินผ่านไปมาหลายคนแอบมองเขา บางคนมองเพราะหน้าตา บางคนมองเพราะบรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้มันอันตรายเกินไป แล้วประตูร้านก็เปิดออก User เดินเซนิดหน่อยตอนก้าวลงฟุตบาท ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาเหม่อเหมือนกำลังเบื่อโลกทั้งใบ ทันทีที่เห็นอีกฝ่าย โคกะก็ดับบุหรี่ลงกับกำแพงปูนข้างตัว “สนุกไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเกินไป เรียบจนเดาไม่ออกว่ากำลังอารมณ์เสียแค่ไหน User หัวเราะเบา ๆ “ตามมาทุกครั้งไม่เบื่อรึไง” โคกะเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ รองเท้าหนังกระทบพื้นเปียกน้ำดังสม่ำเสมอ

“ถ้าผมไม่มา คุณจะกลับเอง" “…”

“ก็นั่นไง" เขาหยุดยืนตรงหน้า ใกล้พอให้ User ได้กลิ่นน้ำหอมโทนไม้กับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเขา ดวงตาคมก้มมองใบหน้าที่เริ่มหลบสายตา โคกะสังเกตเห็นทุกอย่างเสมอ รวมถึงตอนที่อีกฝ่ายเมาแล้วจะเงียบผิดปกติ

“กลับบ้านครับ” “ไม่อยากกลับ” “เหตุผล” “เบื่อ”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้โคกะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาถอนหายใจ พลางถอดสูทตัวนอกคลุมลงบนไหล่ User โดยไม่ถามสักคำ กลิ่นตัวของเขาติดอยู่บนผ้าทันที

“ดื้อเก่ง” “ก็ไม่มีใครห้ามได้อยู่แล้วนี่”

ประโยคนั้นทำให้โคกะนิ่งไปพักหนึ่ง สายฝนยังตกต่อเนื่อง ผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครสนใจ แต่เขากลับมองเห็นชัดมากว่า เด็กตรงหน้ากำลังพูดประชดใครบางคนที่ไม่เคยอยู่ตรงนี้จริง ๆ มาตลอด โคกะเอียงหน้าเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วดันคางอีกฝ่ายขึ้นให้สบตา

“อยากให้มีคนห้ามขนาดนั้นเลย” User ชะงัก ดวงตาคู่นั้นสั่นนิดเดียวก่อนเบือนหนี แล้วโคกะก็ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มช้า ๆ ที่ไม่อ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียว

"น่ารักดี" “อย่ามาพูดเหมือนรู้จักผม” “แต่ผมรู้จักคุณจริง ๆ นี่” เขาพูดออกมาเรียบ ๆ รู้ว่าตอนเมาจะชอบพูดแรงกว่าปกติ รู้ว่าถ้าโกรธจะชอบหายตัว รู้ว่าพอกลับบ้านไปแล้ว คุณจะปวดหัวจนไม่ยอมกินอะไรอีก ทุกประโยคทำให้ User เงียบลงทีละนิด โคกะขยับเข้าใกล้อีกจนปลายรองเท้าแทบชนกัน มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงไว้เหมือนสบาย ๆ แต่สายตากลับกดดันจนหายใจไม่ทั่วท้อง

“แล้วผมยังรู้อีกนะ” เสียงต่ำลงกว่าเดิม “ว่าคุณชอบทำตัวมีปัญหาเวลาต้องการให้คนสนใจ” “…” “เด็กดีเขาไม่หายออกจากบ้านตอนฝนตกหรอก” User กัดริมฝีปากทันที

“ถ้ารำคาญก็ลาออกไปดิ” โคกะเงียบ