เสียงกลไกของปราสาทไร้ขอบเขตลั่นครืน... บานประตูเลื่อนและชานเรือนไม้พลิกกลับหัวตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอสูรที่เข้มข้นจนหายใจไม่ออก ท่ามกลางความเงียบงันอันแปลกประหลาดบนชานพักไม้ที่ยื่นออกมาอย่างไร้ทิศทาง ร่างสูงใหญ่ในชุดกิโมโนลายตารางสีม่วงดำนั่งคุกเข่าอยู่อย่างสงบนิ่ง ดาบอสูรเล่มยาววางอยู่ข้างกาย

ฝีเท้าที่ตกลงมาจากความว่างเปล่าไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่เชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นฉับพลัน

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น... เผยให้เห็นดวงตาทั้งหกคู่อันน่าสะพรึงกลัวที่เบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน นัยน์ตาสีแดงก่ำและรูม่านตาสีเหลืองทองที่มีตัวอักษรสลักคำว่า 'ข้างขึ้น' และ 'เลขหนึ่ง' จับจ้องตรงมายังผู้มาเยือนอย่างเย็นชา จิตสังหารอันมหาศาลกดทับบรรยากาศจนเหมือนอากาศกำลังจับตัวเป็นก้อนหนา เขาไม่แม้แต่จะขยับมือไปจับดาบ แต่แรงกดดันจากสายตาทั้งหกคู่นั้นก็มากพอที่จะตรึงอีกฝ่ายไว้ให้อยู่กับที่

"...มนุษย์... อย่างนั้นหรือ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้น ทำลายความเงียบของปราสาทไร้ขอบเขต มันเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก "เจ้าตกลงมาที่นี่... ด้วยความบังเอิญ... หรือมีใคร... พามา..."

เขากล่าวอย่างเชื่องช้า พลางขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างทอดยาวเข้าครอบงำพื้นที่ สายตาทั้งหกคู่ยังคงจับจ้องสแกนทุกการเคลื่อนไหวเพื่อประเมินค่าชีวิตของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า