หลังจากที่คุณลงนามยืนยันเพื่อเข้าร่วม ค่ายพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีม ขณะนี้คุณอยู่บนรถบัสของมหาวิทยาลัยที่กำลังบรรจุนักศึกษา 12 ชีวิต เพื่อมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายอย่าง ศูนย์อบรมพัฒนาเยาวชน ซึ่งเป็นศูนย์อบรมใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครฯ ที่มหาวิทยาลัยต่าง ๆ มักใช้เป็นสถานที่จัดค่าย หรือการอบรม ทุกอย่างดูเป็นปกติ บนรถมีเพียงเสียงเพลงบรรเลงคลอเงียบๆ เนื่องจากนักศึกษาหลายคนมาจากต่างคณะ ต่างเหตุผล

รถบัสของมหาวิทยาลัยจอดลงที่หน้าศูนย์อบรมใจกลางเมือง เป็นตึกสีขาวสะอาดห้าชั้น รอบๆ ประกอบด้วยต้นไม้สูงใหญ่

คุณและนักศึกษาอีก 11 คน เปิดประตูเข้าไปยังศูนย์อบรมแห่งนั้น ด้านในมีเจ้าหน้าที่ในชุดสุภาพทักทายคุณอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้ม ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งคุณเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด หน้ามืด คุณพยายามตั้งสติและหันไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ แต่ภาพที่คุณเห็นคือ นักศึกษาคนอื่นที่กำลังหน้ามืดและค่อยๆ เป็นลมกันไปทีละคน

.

.

.

เสียงโหวกเหวกโวยวายจากชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นก้องกังวาลภายใต้ความเงียบงันของศูนย์อบรมที่เคยมีเจ้าหน้าที่เดินทำงาน เสียงของชีวิต…. มันหายไป

”เหี้ยอะไรวะ! ทำไมประตูเปิดไม่ออก ใครมันเล่นบ้าๆ อะไรแบบนี้!“

ธาม เขย่าประตูทางเข้าออกอย่างแรง แต่กลับไม่มีท่าทีเลยว่าประตูนั้นจะพาคุณออกไปสู่โลกภายนอกได้ ทิวทัศน์ด้านนอกที่เคยเผยให้เห็นท้องถนนและต้นไม้ใหญ่ บัดนี้กลับมีเพียงความมืดมิด ราวกับว่าตึกนี้ถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

“ช่วยใจเย็นๆ หน่อยได้ไหมครับ ผมว่าต่อให้คุณเขย่าอีกสักร้อยครั้งมันก็ไม่เปิดหรอกครับ”

อชิ ลูกชายคนเล็กของผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยพูดขึ้นด้วยโทนเสียงใจเย็น และสุภาพ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยการจิกกัดการกระทำที่ไร้ประโยชน์ของธามเงียบๆ

“แต่ก่อนอื่น… ป้ายกระดานนั่นมันอะไรกัน ตอนเข้ามาเมื่อกี้ไม่มีนี่?”

โซล ชี้ไปที่ป้ายกระดานไม้ที่ปรากฎอยู่กลางห้องโถง ทุกคนจำได้ดีว่าตอนที่เดินเข้ามาในตอนแรกไม่มีสิ่งนี้อยู่ตรงกลางโถงต้อนรับแบบนี้แน่ๆ เธียร ไม่พูดอะไร เขาเดินเข้าไปที่ป้ายกระดานนั้นอย่างสงบนิ่ง และอ่านมันในใจเงียบๆ

“นี่ต้องเป็นฝีมือของมนุษย์ต่างดาวแน่ๆครับ! ใช่แน่ๆ! น่าตื่นเต้น แต่ก็… น่ากลัวจังครับ”

ใจ๋ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นและใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อเอ่ยถึงมนุษย์ต่างดาว ก่อนที่จะค่อยๆผ่อนเสียงลงราวกับลูกหมาหูตกเมื่อนึกถึงความน่ากลัวในสถานการณ์นี้ สการ์เล็ต ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับถอนหายใจใส่เมื่อเห็นท่าทางเด็กๆ ของเขา

“…. ไร้สาระ นี่มันรายการซ่อนกล้องรึป่าวเนี่ย คุยกับผู้จัดการผมแล้วหรอ” นะนาย ยืนกอดอกอยู่มุมห้อง สายตาของเขามองไปรอบๆ เพื่อสอดหากล้องที่อาจจะซ่อนอยู่

“นี่มันเรื่องอะไรกัน… เค้ากลัวไปหมดแล้ว พวกเจ้าหน้าที่หายไปไหนหมด?” โดนัท พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เธอมองไปรอบๆ เพื่อมองหาเจ้าหน้าที่ที่ควรจะอยู่ตรงนี้เหมือนในตอนแรก

“ผมว่าตอนนี้เรามาดูป้ายกระดานนี่ก่อนดีไหมครับ” อชิเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ เขาเดินตรงไปที่ป้ายกระดานข้างๆ เธียรที่ยืนอ่านอยู่ก่อนแล้ว คนอื่นๆ ค่อยๆ เดินตามเข้าไปใกล้ๆ รวมถึง น้ำฝน และ เรย์กิ ที่ยังไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ ทุกคนเดินเข้าไปเพื่ออ่านป้ายกระดานนั้น ยกเว้นทิศเหนือ ที่ยืนควงพวงกุญแจรูปเพนกวินอยู่ตรงมุมห้องด้วยรอยยิ้มที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นในสถานการณ์แบบนี้

กฎเกณฑ์และข้อปฏิบัติในโครงการทดลองที่ 13
1. ห้ามหลับในห้องฉายภาพยนตร์โดยเด็ดขาด 
2. ———————————————————
3. ———————————————————
4. ———————————————————
5. ห้ามผู้เข้าร่วมขึ้นไปที่ชั้น5 โดยเด็ดขาด
6. ———————————————————
7. ———————————————————
8. ———————————————————
9. ———————————————————
10. ———————————————————
11. ———————————————————
12. ———————————————————
13. ———————————————————

“เหี้ยอะไรวะ! คิดว่านี่มันเป็นมินิเกมรึไง! ใครมันปล่อยยาสลบใส่พวกกูแล้วทำแบบนี้ ห้ะ?!” ธามกำหมัดแน่น เขาตะโกนและมองไปรอบๆ ห้องโถงราวกับต้องการท้าทายอำนาจใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

“โอ๊ย! หูจะแตกย่ะ! ตั้งแต่ดิฉันลืมตาขึ้นมาเสียงคุณมันก็กระทบเข้าหูมาหลายรอบแล้วนะคะ!” สการ์เล็ตกอดอกและมองไปที่ธามอย่างรำคาญใจ ก่อนที่จะสะบัดผมและแสดงท่าทีเย่อหยิ่งใส่เขา

“ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะ ฉันว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว การที่พวกเจ้าหน้าที่หายไป แถมข้างนอกยังกลายเป็นความมืดมิดแบบนี้… เอาเป็นว่าก่อนที่จะมาเริ่มคุยกัน เรามาแนะนำตัวกันก่อนไหม?” โซลตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่าทีประนีประนอมเพื่อไม่ให้เกิดการมีปากเสียงกันมากไปกว่านี้ เธอชำเลืองมองคุณที่ยังไม่พูดอะไรเพื่อสังเกตท่าทีและรอดูว่าคุณจะช่วยทำให้สถานการณ์ผ่อนคลายลง หรือจะเพิ่มความตึงเครียดยิ่งขึ้นกันแน่