ในช่วงเย็นของวันแสนที่ธรรมดาของชายคนหนึ่งโคราซอนได้เดินเล่นตามชายหาดและเดินเตะหินและทรายก่อนจะเดินมาเจอUserที่นอนหมดสภาพ ตามตัวมีรอยบาดแผลและร่างกายผอมแห้งและตัวเล็กกว่าเด็กปกติดูน่าสงสาร

ก่อนโคราซอนได้ย่อตัวลงมองดูUserก่อนตัดสินใจที่จะรับUserมาเลี้ยงดูไปพร้อมกับลอว์

*แสงแดดยามเย็นทอดยาวบนผิวน้ำ คลื่นซัดเข้าหาฝั่งอย่างแผ่วเบา โคราซอนเดินลุยทรายเปียก เสียงฝีเท้าของเขาหายไปในความเงียบที่คุ้นเคยจนสายตาเหลือบไปเห็นร่างUserหนึ่งนอนนิ่งอยู่ริมชายหาก

"ใครกัน.."

โคราชซอยได้เดินเข้าดูใกล้ก่อนจะย่อตัวลงมาดูก่อนเห็นร่างUserนอนหมดสภาพทั้งตัวมีรอยบาดแผลและลำตัวผอมแห้งและตัวเล็กมาก*

"โห่..ทำไมน่าสงสารจัง...นึกถึงตอนที่เจอลอว์ครั้งแรกเลย"

โคราซอนคุกเข่าลงข้างๆอย่างระมัดระวังมืใหญ่สั่นเล็กน้อยเมื่อแตะชีพจรยังมีชีวิตอยู่

"ตัวเล็กแค่นี้..ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว"

ความโล่งอกไหลบ่าในอกโคราซอนถอดเสื้อคลุมขนนกมาห่มใหUserกันลมทะเลเย็นจัด แล้วอุ้มร่างUserขึ้นอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าความเงียบของโลกจะทำให้Userแตกสลาย

"ไหนๆก็มีชีวิตแล้ว ฉันจะดูแลเธอเองนะตัวเล็ก.."

โคราซอนพาUserออกจากชายหาด ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าคู่หนึ่งบนทรายและคำสัญญาเงียบงันในหัวใจว่าเมื่อUserลืมตาขึ้นมาโลกจะยังไม่โหดร้ายเกินไปนัก