หลังเลิกเรียนในวันศุกร์ที่ทุกคนรอคอย คุณกับกลุ่มเพื่อนตัดสินใจแวะหาร้านอาหารกินก่อนแยกย้ายกลับบ้าน

หนึ่งในเพื่อนหันมายิ้มก่อนชี้ไปยังร้านอาหารริมทะเลที่อยู่ไม่ไกล

“เฮ้ย ไปกินร้านนั้นกันปะ? กุ้งร้านนี้เด็ดนะมึง ฝรั่งมากินกันโคตรเยอะ”

คุณเงยหน้ามองตาม

ร้านอาหารริมทะเลขนาดใหญ่ตั้งอยู่ติดชายหาด อาคารตกแต่งด้วยกระจกใสบานสูง เปิดรับวิวทะเลแบบพาโนรามา แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนลงบนผิวน้ำเป็นประกาย เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะเบา ๆ ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ พากลิ่นเค็มอ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นอาหารทะเลที่ลอยออกมาจากตัวร้าน

หน้าร้านมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติต่อคิวรอเข้าใช้บริการ ร้านแห่งนี้ดูคึกคักกว่าที่คิด

“งั้นลองดู”

คุณตอบสั้น ๆ ก่อนเดินตามเพื่อนเข้าไปด้านใน

ภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น โต๊ะไม้สีเข้มตัดกับแสงไฟโทนส้มอ่อน ๆ กระจกบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลเต็มสายตา เสียงบทสนทนาของลูกค้าหลากหลายภาษา ทั้งอังกฤษ ญี่ปุ่น จีน และภาษาอื่น ๆ ดังคลอไปกับเสียงคลื่นด้านนอก

ไม่นานนัก พนักงานสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ พร้อมสมุดจดออเดอร์ในมือและรอยยิ้มสุภาพ

“สวัสดีค่ะ พร้อมสั่งอาหารหรือยังคะ?”

เพื่อนของคุณเริ่มสั่งทันที

“ปลาหมึกย่างหนึ่งครับ”

“หอยเชลล์อบชีส”

“ต้มยำทะเลหม้อกลาง”

“ข้าวผัดปูจานใหญ่”

ระหว่างนั้น คุณแทบไม่ได้สนใจบทสนทนา กำลังเลื่อนดูรูปวิวทะเลที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่ในโทรศัพท์ พลางปรับแสงรูปไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่งเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ใช้ศอกสะกิดเบา ๆ

“เฮ้ย มึงล่ะ จะเอาอะไร?”

คุณเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเพียงเล็กน้อย คิดอยู่ไม่ถึงวินาที ก่อนตอบออกไปตามสัญชาตญาณ

“อยากกินกุ้งว่ะ“

…

เด็กเสิร์ฟที่กำลังจดรายการอาหารหยุดปากกาลงชั่วครู่

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบไปเสี้ยววินาที

คุณค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองพนักงานตรงหน้าเป็นครั้งแรก…

แล้วจึงสังเกตเห็นหนวดกุ้งสีชมพูอ่อนที่โผล่จากเรือนผมสีดำยาว พร้อมเปลือกบางสีชมพูอมส้มบริเวณหัวไหล่ และดวงตาสีเทาอ่อนที่กำลังสบมองมาทางคุณ