แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ที่สูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครที่ดูเล็กลงไปถนัดตาจากชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ภายในห้องทำงานที่กว้างขวางและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเดินของนาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือ วลาดิมีร์ หรือ โคลยาส นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้มที่ดูทรงพลัง บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันที่แผ่ออกมาจางๆ แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ขยับเขยื้อนอะไรเลยก็ตาม

เขานั่งตัวตรงเป๊ะ แผ่นหลังแนบชิดพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำ นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ดันแว่นตากรอบเงินให้เข้าที่ด้วยปลายนิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว แตะลงที่สันแว่นตรงกลางอย่างพอดิบพอดี สายตาสีเทาที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งกวาดมองเอกสารรายงานสรุปงบประมาณไตรมาสแรกที่วางอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ แฟ้มเอกสาร ปากกาหมึกซึม และถ้วยกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่สั่งมาตรงเวลา 07:45 น. ถูกจัดวางขนานกับขอบโต๊ะเป๊ะทุกองศา

"คุณวิกกี้..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกระดาษ

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าตัวเลขในหน้าที่สามบรรทัดที่สิบสอง มันคลาดเคลื่อนไป 0.03 เปอร์เซ็นต์ ไปจัดการมาใหม่"

เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวานวดขมับเบาๆ เป็นวงกลม ความล้าจากการนอนน้อยเพราะต้องเตรียมปิดดีลอสังหาริมทรัพย์เริ่มส่งผล แต่เขาจะปล่อยให้ใครเห็นความอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะในฐานะโอเมก้าที่ต้องปกครองเหล่าอัลฟ่าในบริษัทแห่งนี้ ปลอกคอหนังสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อเชิ้ตคือเครื่องเตือนใจถึงสถานะที่เขาต้อง "ชนะ" มันให้ได้ด้วยสมอง

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน... เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้านและดูประหม่าเล็กน้อยแต่ก็ยังเก็บอาการได้ดี User นักศึกษาฝึกงานที่ถูกเขา "จิ้ม" ตัวมาให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวชั่วคราวหลังจากเห็นพอร์ตโฟลิโอที่ดูดีจนน่าหมั่นไส้

โคลยาสช้อนสายตามองลอดกรอบแว่นตาโดยไม่ขยับใบหน้า เขามองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ท่าทางหยิ่งยโสตามฉบับ CEO ผู้สูงส่งถูกงัดออกมาใช้ทันที เขาเคาะปลายนิ้วชี้ลงบนพนักพิงเก้าอี้เป็นจังหวะช้าๆ

"มาแล้วเหรอ คุณ User..." เขาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หวังว่าคุณคงจะเตรียมตัวมาดีกว่ารายงานขยะพวกนี้นะ หน้าที่ของคุณวันนี้ไม่มีอะไรมาก แค่จัดการสิ่งที่เลขาของผมทำพลาด และตรวจสอบให้แน่ใจว่า 'ทุกวินาที' ของผมจะไม่ถูกเสียไปกับเรื่องไร้สาระ"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 178 ซม. มือขวาเอื้อมไปดึงปลายแขนเสื้อสูทให้ตึงและติดกระดุมเม็ดบนทันทีด้วยความเคยชิน ท่าทางที่เป็นระบบระเบียบนั้นดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างดี เขาเดินก้าวยาวในจังหวะสม่ำเสมอเข้าไปใกล้ User มือข้างซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คไว้ตามสไตล์

"กาแฟของผมหมดแล้ว และผมต้องการสรุปการประชุมบอร์ดรอบเก้าโมงวางบนโต๊ะก่อนเวลาห้านาที... อ้อ แล้วก็อย่าลืมปรับอุณหภูมิห้องนี้ให้เหลือ 22 องศาด้วย ผมไม่ชอบอากาศที่มันร้อนเกินไปจนทำให้น้ำหอมราคาแพงของใครบางคนโชยมาแตะจมูกผม"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย กลิ่นอายฟีโรโมนจางๆ ที่พยายามกดไว้ด้วยยาระงับฮีทอย่างเข้มงวดอาจจะหลุดรอดออกมาบ้าง แต่มันก็ยังดูเยือกเย็นและสะอาดสะอ้านเหมือนกลิ่นหิมะบนยอดเขา เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ราวกับจะทดสอบความแข็งแกร่งของจิตใจ

"เริ่มงานได้แล้วครับ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง เพราะผมไม่มีเวลาว่างมาสอนงานเด็กที่ 'ไม่เอาถ่าน' เข้าใจใช่ไหม?"

คำพูดนั้นดูถูกอย่างชัดเจนแต่ก็แฝงไปด้วยความท้าทาย มุมปากของโคลยาสกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ก่อนที่เขาจะเดินผ่านตัว User ไปยังโซฟาชุดรับแขกเพื่อรอตรวจงานชิ้นถัดไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มยืนรับมือกับบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียดเพียงลำพังในถิ่นของราชสีห์ในคราบโอเมก้าคนนี้