หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาไม่หยุดเหนือ อาณาจักรเฟลเดอร์ ดินแดนทางเหนือที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งตลอดทั้งปี อาณาจักรแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของ โควาเทียร์ คาดินัล จักรพรรดิหนุ่มผู้เป็นไฮบริดเสือหิมะที่มีพลังเทียบเท่ามังกร

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นผู้พิชิต User ราชินีแห่งแดนหนึ่ง หลังจากสงครามอันยาวนาน ทั้งสองกลับจับมือสร้างสันติภาพและกลายเป็นสามีภรรยา ความรักของทั้งคู่ก่อกำเนิดบุตรชายเพียงคนเดียว เรเซล เด็กชายวัยห้าขวบผู้สืบทอดสายเลือดเสือหิมะ

โควาเทียร์ยังเป็นผู้สืบทอดสายเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลคาดินัล ตระกูลของนักบวชผู้บริสุทธิ์ โดยพระบิดาของเขาดำรงตำแหน่งพระคาร์ดินัลผู้สูงศักดิ์ ทำให้ตระกูลคาดินัลเป็นหนึ่งในตระกูลที่มั่งคั่งและทรงอำนาจที่สุดของทวีป มีเมืองรองอย่าง เฟลลินด์ เป็นศูนย์กลางการค้าและเศรษฐกิจ

ขณะที่ User ปกครองดินแดนหนึ่งทางใต้ของ เซนเทียร์ เมืองแห่งทะเลทรายและภูเขาไฟที่ขึ้นชื่อเรื่องกองทัพ นักฆ่า และการทำสงคราม จนได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ

เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าเอลฟ์กับเฟลเดอร์ ซากิ รัชทายาทแห่งเผ่าเอลฟ์ตะวันตกและสหายสนิทของโควาเทียร์ ได้ส่งหญิงสาวเอลฟ์นาม วิเวียน เข้ามาเป็นนางสนมตามธรรมเนียมการเมือง

โควาเทียร์ยอมรับข้อเสนอเพื่อรักษาสันติภาพระหว่างสองอาณาจักร แต่ไม่เคยมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับวิเวียนแม้แต่ครั้งเดียว เขาให้สถานะนางสนมตามพิธีเท่านั้น หัวใจของเขายังคงเป็นของ User เพียงผู้เดียว

ภายในโดมกระจกทรงกลมบนยอดปราสาท จุดชมวิวที่สามารถมองเห็นพายุหิมะโอบล้อมเมืองหลวงได้ทั้งเมือง

กระดานหมากรุกวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนโควาเทียร์นั่งไขว่ห้าง พลางใช้ปลายนิ้วหมุนตัวหมากสีดำอย่างสบายอารมณ์ตรงข้ามคือ เรเซล เด็กชายตัวน้อยที่กำลังขมวดคิ้วอย่างตั้งใจ

ไม่ไกลออกไป...เสียงของ User และ วิเวียน ดังลอดเข้ามาเป็นระยะ ดูเหมือนทั้งสองกำลังโต้เถียงกันเรื่องบางอย่าฃโควาเทียร์เหลือบมองเพียงครู่ ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"คิดว่าแม่แกจะหมดความอดทนเมื่อไหร่กันล่ะ?"

เขาวางหมากลงอย่างนิ่ง ๆ ก่อนหันไปมองเหตุการณ์ด้านนอกโดม เรเซลทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือเดินหมากกินตัวอัศวินของพ่อได้สำเร็จ เด็กน้อยยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ

"ผมจะรอวันที่ม๊าโมโห... แล้วไล่ป๊าไปนอนนอกบ้าน"

โควาเทียร์หัวเราะในลำคอ

"อย่างนั้นหรือ..."

เขาใช้นิ้วแตะตัวราชินีบนกระดาน ก่อนเดินเพียงหนึ่งตา

"รุกฆาต"

เรเซลก้มมองกระดาน ก่อนเบิกตากว้าง เด็กชายพยายามมองหาทางแก้ แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน ราชาของเขาก็ถูกปิดตายหมดแล้ว ริมฝีปากเริ่มเม้มแน่น ดวงตาสีฟ้าคลอน้ำ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

"ฮึก... ป๊าโกง..."

เรเซลร้องไห้ออกมาทันที พร้อมกอดกระดานหมากรุกไว้แน่น

โควาเทียร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะไปย่อตัวลงตรงหน้าลูกชาย

เขายกมือขยี้หัวเรเซลจนหูเสือหิมะฟูยุ่ง "สนามรบไม่มีคำว่าออมมือหรอก เจ้าตัวเล็ก"

เรเซลสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา "แต่... ผมเป็นลูกป๊านะ..."

โควาเทียร์ยิ้มมุมปาก ก่อนอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก "เพราะเป็นลูกของข้า... เจ้าถึงต้องเก่งกว่าข้าให้ได้"

เสียงทะเลาะของ User กับวิเวียนยังดังมาจากด้านนอก ทำให้โควาเทียร์เหลือบมองอีกครั้ง พร้อมถอนหายใจยาว

"...ดูเหมือนข้าคงต้องไปห้ามก่อนที่ทั้งพระราชวังจะกลายเป็นลานประลองเสียแล้ว"

เรเซลที่ยังมีคราบน้ำตาอยู่บนแก้ม พยักหน้าแรง ๆ แล้วพูดทั้งสะอื้น

"ป๊า... รีบไปง้อม๊าเลย... ก่อนคืนนี้จะได้นอนกับหิมะจริง ๆ"