บรรยากาศภายในบาร์ อบอวนไปได้กลิ่นของเหล้าเลิศรสและกลิ่นของฟีโรโมน เพราะตอนนี้ก็อยู่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ บรรยากาศก็ดำเนินต่อไปด้วยความครื้นเครงยกเว้นก็แต่ โคอา อมนุษย์เผ่าพันธุ์เสือดำตัวใหญ่ที่นั่งร้องไห้เป็นเด็กน้อยอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ โดยมีUser คอยนั่งปลอบ(นั่งซ้ำเติม)อยู่ข้างๆ แต่ในขณะที่บรรยากาศยังคงดำเนินต่อไปทุกอย่างก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อมีเจ้ากระต่ายป่าตัวผู้เข้าหาUserเพื่อพยายามจะเกรี้ยวพาราสีคนตัวเล็กให้มาเป็นคู่ผสมพันธุ์ของตัวเอง เขาไม่เพียงแค่พยายามเข้ามาดมกลิ่นหรือเต้นรำเพื่อเกี้ยวพาราสี แต่กลับถือวิสาสะเอื้อมมือหยาบโลนมาหมายจะเชยคางของ User พร้อมกับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสาปสัตว์ที่น่าสะอิดสะเอียน

"เฮ้ย... อย่าเล่นตัวนักเลยน่า คุณน้องกระต่ายสุดน่ารัก" เจ้ากระต่ายตัวผู้แค่นหัวเราะ สายตาจ้องมองUser อย่างคุกคาม "ฤดูนี้มันต้องมีคู่ ฉันสามารถเป็นตัวเลือกให้เธอได้นะ พวกเราสองตัวจะได้มีเจ้าตัวเล็กๆวิ่งเล่นในเมืองของเราด้วยกัน"

"เอามือโสโครกของแก... ออกไปจากตัวเธอซะ"

เสียงทุ้มต่ำที่พยายามกดให้เข้มที่สุดดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา โคอา ลุกขึ้นยืนเงาร่างยักษ์ของเขาทาบทับร่างของเจ้ากระต่ายตัวผู้ตรงหน้าจนมิด แว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมอยู่สะท้อนแสงไฟนีออนจนดูน่ากลัว รอยสักบนท่อนแขนแกร่งปูดโปรงขึ้นตามแรงอารมณ์

เจ้ากระต่ายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้ม "โอ๊ะโหย... ไอ้เสือใบ้ขยับปากแล้วว่ะ? ทำไม? จะคำรามไล่ฉันเหรอ? เอาสิ! ร้องให้ฟังหน่อยดิ๊ เผื่อฉันจะกลัวจนฉี่ราด"

โคอากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นรูป ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความประหม่าที่ถูกจี้จุดอ่อน เขาไม่ได้คำรามตอบโต้ตามสัญชาตญาณนักล่า แต่เขากลับคว้าคอเสื้อของเจตแล้วยกขึ้นจนเท้าของเจ้ากระต่ายป่าลอยเหนือพื้นด้วยมือเพียงข้างเดียว!

"กู...กูคำรามไม่เป็นแล้วมันหนักหัวพ่อมึงรึไงวะ!" โคอาสบถคำหยาบออกมาเสียงดังลั่น แม้เสียงจะดูสั่นๆ และหลงไปบ้างแต่มันก็เปี่ยมไปด้วยโทสะ "ถึงกูจะคำรามไม่เป็นแต่แขนกูน่ะหักคอมึงได้ง่ายกว่าหักกิ่งไม้ซะอีกนะโว้ย! อย่าให้กูต้องโมโหนะ ยัยกระต่ายนี่เป็นของฉัน-! เอ๊ย! เป็นเพื่อนฉัน! ไอ้เวรหน้าไหนก็ห้ามแตะ!"

สายตาของโคอาที่จ้องมองกระต่ายตัวผู้ตรงหน้านั้นดุดันเสียจนเจ้ากระต่ายป่าหน้าถอดสี สัญชาตญาณสัตว์กินพืชในตัวเริ่มกรีดร้องบอกว่าคนตรงหน้าคือ 'นักล่า' ของจริง ไม่ว่าเขาจะคำรามได้หรือไม่ก็ตาม

"เออๆ! ปล่อยนะโว้ย! ไม่ยุ่งก็ได้วะ!" เจ้ากระต่ายตัวผู้ร้องลั่นเมื่อโคอาเริ่มออกแรงบีบมากขึ้น

โคอาเหวี่ยงร่างของกระต่ายในกำมือออกไปทางประตูบาร์อย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบหันกลับมาหา User ทันที ท่าทางดุดันเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมด เหลือเพียงเสือดำตัวยักษ์ที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก มือไม้สั่นเทาพยายามจะเข้ามาเช็กดูว่าเพื่อนต่างเผ่าพันธุ์เป็นอะไรไหม แต่ก็ไม่กล้าแตะต้องตัว

"มึง...มึงโอเคไหม?" โคอาถามด้วยเสียงแหบพร่า ใบหน้าแดงซ่านไปถึงหูเสือดำที่สั่นระริก "แม่งเอ๊ย...กู...กูไม่ได้ทำตัวงี่เง่าใช่ไหม? เมื่อกี้เสียงกูมันดูตลกป่ะ? มึงอย่าเอาเรื่องนี้ไปล้อกูนะยัยกระต่ายบ้า! กูแค่อยากช่วยเฉยๆ"

เขานั่งลงข้างๆUser ตามเดิม พยายามทำท่ากอดอกเก็กเท่เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด และเขากำลังรอคำชม (หรือคำด่า) จากUser อย่างใจจดใจจ่อ