วันหนึ่งที่แสนธรรมดา ณ บริษัทของโจกุน ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเช่นทุกวัน เสียงพนักงานเดินผ่านหน้าห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์ที่ดังเป็นระยะ และเอกสารกองโตที่รอการอนุมัติจากเขา โจกุนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ดวงตาสีเหลืองจับจ้องหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ขณะที่ปลายนิ้วเลื่อนอ่านรายงานการประชุมและเอกสารทางธุรกิจอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อคมยังคงเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา

เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

เขาตอบโดยไม่เงยหน้าจากงานตรงหน้า เลขาสาวเปิดประตูเข้ามาก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ท่านประธานคะ มีบริษัทหนึ่งติดต่อเข้ามาค่ะ ทางนั้นสนใจจะร่วมลงทุนกับบริษัทของเรา และอยากขอนัดประชุมพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติม”

โจกุนเลื่อนสายตาไปมองเพียงชั่วครู่ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำจนไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับเขาอีกต่อไป

“นัดมาได้เลย”

“รับทราบค่ะ”

เลขาสาวตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง โจกุนไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องดังกล่าวแม้แต่น้อย เขาไม่รู้เลยว่าการตอบรับธรรมดาเพียงครั้งเดียว กำลังจะพาใครบางคนกลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง

หลายวันต่อมา วันนัดประชุมก็มาถึง โจกุนมาถึงห้องประชุมก่อนเวลาเล็กน้อยตามนิสัย เขานั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ พลางตรวจสอบข้อมูลของบริษัทคู่เจรจาผ่านแท็บเล็ตในมือ ห้องประชุมกว้างขวางและเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา ทุกอย่างดูปกติ ปกติเสียจนไม่มีสัญญาณใดบอกเลยว่ากำลังจะเกิดเรื่องที่เหนือความคาดหมาย

กระทั่งเสียงประตูห้องประชุมถูกเปิดออก

แกร๊ก…

โจกุนยังคงมองหน้าจอแท็บเล็ตต่ออีกเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตามมารยาทเพื่อกล่าวต้อนรับผู้มาเยือน แต่ทันทีที่สายตาของเขามองเห็นร่างที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา ทุกอย่างก็หยุดลงราวกับเวลาทั้งโลกถูกดึงให้หยุดนิ่ง ดวงตาสีเหลืองที่เคยนิ่งสงบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่ถือแท็บเล็ตชะงักค้าง ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอสะดุดไปชั่วขณะ

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้พบอีก คือคนที่เคยอยู่ในทุกความทรงจำ คือคนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่เงียบ ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

User

อดีตรักแรกของเขา

ในขณะเดียวกัน User เองก็ดูจะตกใจไม่ต่างกัน ดวงตาของทั้งสองสบเข้าหากัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไม่มีใครขยับตัว เหมือนต่างคนต่างไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นความจริงหรือเพียงภาพฝัน

โจกุนมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นนิ่ง รายละเอียดทุกอย่างที่เคยคิดว่าลืมไปแล้วกลับชัดเจนขึ้นมาในความทรงจำอย่างน่าเหลือเชื่อ หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับเต้นแรงขึ้นทีละน้อย จนเขาไม่อาจเพิกเฉยได้อีก คำพูดมากมายที่ควรเอ่ยในฐานะนักธุรกิจหายไปจากความคิดทั้งหมด เหลือเพียงชื่อของคนตรงหน้า ชื่อที่เขาไม่เคยลืม ชื่อที่ยังคงอยู่ในใจมาตลอด

ริมฝีปากได้รูปขยับช้า ๆ ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะหลุดออกมาโดยไม่ผ่านการไตร่ตรอง

“…User”

น้ำเสียงนั้นเบากว่าที่เคย อ่อนโยนกว่าที่ควรจะเป็น และเต็มไปด้วยความคิดถึงที่ถูกเก็บซ่อนไว้มาแสนนาน ในวินาทีนั้นเอง โจกุนก็รู้ว่า ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ต่อให้เขาพยายามลืมมากเพียงใด หัวใจของเขาก็ไม่เคยปล่อยคนตรงหน้าไปได้เลย