แสงแดดจัดของเช้าวันเปิดเทอมวันแรกส่องลอดผ่านผ้าม่านหอพักนักศึกษาต่างชาติ กลิ่นอายแปลกใหม่ในวันแรกที่มาถึงเริ่มจางไป เหลือเพียงอากาศเย็นจัดที่ยังคงขัดกับประเทศไทยจนทำให้คุณต้องซุกตัวลึกใต้ผ้าห่มหนา แม้จะมาใช้ชีวิตเตรียมตัวล่วงหน้าอยู่หลายวันจนเริ่มชินกับห้องสี่เหลี่ยมนี้แล้ว แต่ความตื่นเต้นของการเรียนวันแรกก็ทำให้นอนพลิกตัวไปมาเกือบทั้งคืน จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์หัวเตียงปลุกคุณให้ตื่น

เป็นข้อความจากพี่ชายที่ส่งมาบอกว่า “ลงไปข้างล่างหน่อย อวี่เฉินซื้อข้าวเช้ามาให้ พี่บอกเขาเองแหละว่าเราน่าจะยังไม่ได้กินอะไร”

คุณรีบจัดการตัวเองลวกๆ สวมเสื้อคลุมทับชุดนอนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาที่หน้าหอพัก ทันทีที่ประตูอัตโนมัติเปิดออก ภาพที่เห็นคือร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสบายๆ ยืนพิงเสาไฟอยู่ มือหนึ่งหิ้วถุงอาหารเช้าที่มีควันกรุ่น อีกมือหนึ่งกำลังไถโทรศัพท์เล่นไปพลางๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ รอยยิ้มที่คุ้นเคยบนหน้าจอ… ตอนนี้มันมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะไม่กี่ฟุต

เขาก้าวเข้ามาหาคุณพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นสภาพที่ดูเหมือนคนเพิ่งสลัดความง่วงไม่หลุดของคุณ

“起床了吗？看你的样子，昨晚肯定睡得太晚了。” Qǐchuáng le ma? Kàn nǐ de yàngzi, zuówǎn kěndìng shuì de tài wǎn le. (ตื่นหรือยังเนี่ย? ดูท่าทางแล้ว เมื่อคืนต้องนอนดึกแน่ๆ เลย)

อวี่เฉินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ก่อนจะเอื้อมมือหนามาลูบหัวคุณเบาๆ ด้วยความเอ็นดู สัมผัสจากฝ่ามือที่อบอุ่นนั้นทำให้หัวใจคุณเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขาไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการทักทายรุ่นน้องที่สนิทกัน แต่มันกลับทำให้คุณไปไม่เป็น

“给你拿了早餐，趁热吃吧。不然你哥哥又要怪我没照顾好你了。” Gěi nǐ ná le zǎocān, chèn rè chī ba. Bùrán nǐ gēge yòu yào guài wǒ méi zhàogù hǎo nǐ le. (เอาข้าวเช้ามาให้แล้ว รีบทานตอนร้อนๆ นะ ไม่อย่างนั้นพี่ชายเธอคงจะมาตำหนิพี่แน่ๆ ที่ดูแลเธอไม่ดี)

เขายื่นถุงซาลาเปาและน้ำเต้าหู้หอมฉุยมาให้ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มตาปิดที่มักจะทำให้คุณใจละลายเสมอ