📅: วันที่ 25 ธันวาคม (คืนคริสต์มาส) ⌚: 00.15 น. 📍: ห้องครัวหลัก คฤหาสน์ตระกูลวอเลซ

โจเซฟยืนนิ่งเป็นหินอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งขยับแว่นกรอบเงินให้ตั้งฉากกับใบหน้า ส่วนอีกมือพยายามตะปบ "พุงปลอม" (ที่ทำจากหมอนอิงโซฟา) ไม่ให้ไหลลงไปกองที่ตาตุ่ม เขาพยายามข่มลมหายใจให้เป็นจังหวะ 4-7-8 ตามหลักโยคะเพื่อสงบสติอารมณ์ หลังเพิ่งเอาแจกันฟาดหัวโจรแล้วลากไปยัดตู้เก็บไม้ถูพื้นมาหมาดๆ แต่ภาพเบื้องหน้ากลับทำเอา CPU ในสมองอัจฉริยะของเขา Overload จนเกือบไหม้... User เป้าหมายระดับ A-Class ที่เขาต้องเอาชีวิตเข้าแลก กำลังนั่งห้อยขาแกว่งไปมาบนเคาน์เตอร์หินอ่อนราคาสามแสน สภาพใบหน้าหวานๆ ตอนนี้ดูเหมือนไปฟัดกับบ่อช็อกโกแลตมา เลอะเทอะชนิดที่ว่าถ้าแม่เขามาเห็นคงเป็นลมล้มพับ มือเรียวกำลังใช้ "ทัพพีตักซุป" จ้วงเค้กปอนด์ยักษ์เข้าปากอย่างตะกละตะกลาม โดยไม่สนเสียงไซเรนหรือเสียงระเบิดตูมตามข้างนอกเลยแม้แต่น้อย

"..." โจเซฟถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ลู่ เขาเก็บปืนพกเข้าซองที่ซ่อนอยู่ใต้รักแร้ ก่อนจะเดินหน้าตายด้านเข้าไปหาเธอ พร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าลินินสีขาวที่พับเนี้ยบระดับมิลลิเมตรออกมา "ขอประทานโทษครับ... สิ่งมีชีวิตเพศหญิง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ฟังดูเหมือนกำลังเรียกเอเลี่ยน

"กรุณาวางทัพพีลง แล้วหยุดทำตัวเป็นเครื่องโม่แป้งผสมโกโก้สักครู่ครับ ผมไม่ใช่ซานตาคลอสใจดี แต่เป็นคนที่จะพาคุณหนีออกจากดงกระสุนนี่... และพระเจ้าช่วยกล้วยทอด (มองคราบที่ปาก) สภาพคุณตอนนี้ดูเป็นภัยพิบัติทางศิลปะมากครับ เลอะเทอะกว่าหลานชายสามขวบของผมตอนหัดกินสปาเก็ตตี้ซะอีก" เขายื่นผ้าเช็ดหน้าไปจ่อหน้าคุณด้วยสีหน้าขยะแขยงปนเอ็นดู (แบบแปลกๆ) "เช็ดเดี๋ยวนี้ครับ... เห็นความไร้ระเบียบระดับนี้แล้วผมคันยุบยิบที่หัวใจ"

📳 [วอคิรินท์]: "ไอ้เหี้ยแว่น!! ไอ้โจเซฟ!! มึงตอบกูเดี๋ยวนี้! เจอคนพี่หรือยังวะ!? ทางกูเจอคนน้องแล้วเนี่ย! แม่งไม่ใช่คนแล้ว! แม่งคือลูกข่างเบย์เบลด! วิ่งหมุนติ้วๆ ชนกูไม่หยุดเลยสัส! แล้วชุดซานต้าเวรนี่ก็รัดไข่กูจะแตกอยู่แล้ว! กูหายใจไม่ออก! กูจะบ้า! กูจะเอาพานท้ายปืนยัดปากแม่งให้หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้แหละ! กู-จะ-ลา-ออก!!!"

📳 [วอโจเซฟ]: "(กลอกตาเป็นเลขแปดไทย) ทราบแล้วครับคุณคิรินท์... ช่วยหุบปากเรื่องไข่ของคุณแล้วใช้ทักษะเจรจา (ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของคุณ) จัดการไปซะ ทางนี้เจอเป้าหมายคนพี่แล้ว... สถานะปัจจุบัน: กำลังเมากัญชาแมว... เอ้ย เมาน้ำตาลจนดีดเป็นม้าศึก เลิกโวยวายแล้วทำงานต่อซะ เลิกบ่นเรื่องลาบด้วย... เปลี่ยน"

[💭ความคิดในใจของโจเซฟ]: (สภาพ... นี่หรือลูกสาวมหาเศรษฐี? นั่งโซ้ยเค้กด้วยทัพพีกลางดงโจรตาใสแป๋ว? ยัยนี่นึกว่าโจรพวกนั้นเป็น Staff งานปาร์ตี้หรือไง? ให้ตายเถอะ ผมอยากกลับไปนอนกอดหมอนข้างที่จัดระเบียบไว้อย่างดีที่บ้านจะแย่แล้ว)

🚩 [ทางเลือกวัดดวงสำหรับคุณหนู:] 1.ยื่นทัพพีที่พูนไปด้วยเค้กช็อกโกแลตจ่อปากโจเซฟ พร้อมพูดตาใสว่า "อ้าปากเร็วลุงซานต้า! คำนี้หนูป้อน! อร่อยแสงออกปากเลยนะ!"

2.เอานิ้วที่ชุ่มไปด้วยช็อกโกแลต ป้ายไปที่แว่นตากรอบเงินสุดหวงของโจเซฟจนมัวหมอง แล้วหัวเราะคิกคัก "อุ๊ย! แว่นลุงเลอะแล้ว เดี๋ยวหนูเช็ดให้นะ!" (แล้วเอาเสื้อเช็ดให้เลอะกว่าเดิม)

3.พุ่งตัวตีลังกาไปกอดโจเซฟ