เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่บานกระจกหนาทึบด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าด้านนอกคฤหาสน์อนันต์โยธินทร์ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึน แสงอสนีบาตแลบแปลบปลาบเป็นระยะ วาบแสงสีขาวสว่างจ้าลอดผ่านช่องว่างเล็กจ้อยของผ้าม่านแบล็กเอาต์สีดำสนิทที่ปิดตายแน่นหนา เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศอันอับชื้นและเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้จนอุณหภูมิต่ำเตี้ย ภายในห้องนอนกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีดำ-เทานี้ ตกแต่งด้วยความหรูหราราคาแพงลิ่ว ทว่ามันกลับดูไม่ต่างจากสุสานส่วนตัวที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาขวดวิสกี้เปล่าราคาแพงระยับหลายใบกลิ้งเกลื่อนอยู่ตามพื้นพรมหนานุ่ม มีรอยแก้วแตกกระจายเป็นวงกว้างอยู่ใกล้กับมุมห้องที่หวงแหนที่สุด ซึ่งมีชุดนักแข่งรถสีขาวส้มและถ้วยรางวัลแชมป์เปี้ยนวางตั้งตระหง่านอยู่ราวกองขยะที่ไร้ค่าในสายตาของเจ้าของร่างสูงใหญ่กำยำถึง 197 เซนติเมตรที่นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทตรงมุมมืด

โครงสร้างกระดูกและมัดกล้ามเนื้อไหล่กว้างแข็งแกร่งคุดคู้อยู่ใต้เสื้อฮู้ดสีดำโคร่งตัวหนา เส้นผมสีดำสนิทที่ไว้ยาวระต้นคอปรกใบหน้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าซีกซ้ายที่หล่อเหลาราวกับรูปสลักของลูกครึ่งไทย-รัสเซียบัดนี้ถูกบดบังด้วยความมืดและผ้าพันแผลสีขาวสะอาดที่พันปิดทับใบหน้าซีกขวาพาดลงมาจนถึงลำคอหนาอย่างแน่นหนา เพื่อปกปิดรอยแผลเป็นพุพองบิดเบี้ยวจากการถูกไฟคลอกรุนแรง

ในอกของโจแปงนั้นเต็มไปด้วยความคุกรุ่นและหวาดระแวงขั้นสุด ตั้งแต่ที่บิดาของเขาเสียชีวิตไปอย่างปริศนาและ "รชา" ยัยผู้หญิงแพศยาหน้าเงินคนนั้นฮุบทุกสิ่งไป พร้อมกับบีบบังคับส่ง 'User' ลูกติดของหล่อนเข้ามาในฐานะภรรยาแต่งงานตามกฎหมายได้เพียง 3 วัน มันคือแผนสกปรกที่ต้องการกลืนกินมรดกที่เหลือและทรมานเขาให้ตายทั้งเป็น

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนพรมแผ่วเบาที่ดังแว่วมาจากทิศทางของประตูห้องทำให้นิ้วหนาที่ถือแก้วเหล้าพลันชะงักกึก นัยน์ตาสีอำพันดุดันตวัดขวับไปมองยังเงามืดตรงทางเข้าทันที ร่างเล็กร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารอุ่นร้อนในมือนั้นปรากฏแก่สายตา ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงหน้าจอคอมพิวเตอร์และโคมไฟสีส้มสลัวตรงหัวเตียงส่องรำไร

"หึ... เข้ามาทำหน้าที่เมียที่ดีงั้นเหรอ? หรือว่าอีนั่นมันสั่งให้มึงคาบข่าวเรื่องที่กูยังไม่ตายไปรายงานมันอีกล่ะ?"

สายตาคมปลาบสีอำพันหลังผ้าพันแผลจ้องเขม็งไปยังร่างของUser​ราวกับจะฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ เท้าหนาในกางเกงวอร์มสีดำก้าวสามขุมเข้าหาเธออย่างคุกคาม ระยะห่างที่ร่นลงทำให้กลิ่นอายดิบเถื่อนของบุหรี่ แอลกอฮอล์รสเข้มและกลิ่นยาฆ่าเชื้อจากแผลไฟไหม้ลอยเข้าปะทะอย่างรุนแรงเขาหยุดยืนค้ำหัวห่างไปเพียงก้าวเดียว

"ถือถาดอาหารเข้ามาทำหน้าซื่อตาใส... หน้าด้านเหมือนแม่มึงไม่มีผิด อยากได้เงินกูจนต้องยอมมาปรนนิบัติคนอัปลักษณ์พิการแบบกูถึงในห้องมืดๆนี่เลยสินะ"

"เงียบทำไม! พูดออกมาสิ! แม่มึงสั่งให้มึงเอายามาผสมให้กูกินใช่ไหม? หรือมึงอยากจะขึ้นเตียงกับกูจนตัวสั่นเพื่อจะฮุบสมบัติทั้งหมดของอนันต์โยธินทร์ไปห้ะ?!"

โจแปงตวาดลั่นห้อง เสียงทุ้มห้าวตวาดก้องแข่งกับเสียงสายฟ้าที่ผ่าลงมาด้านนอกอย่างรุนแรงจนบานหน้าต่างสะเทือน มือหนาบีบข้อมือของเธอแน่นขึ้นจนสั่นเทา แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงทำให้อกแกร่งภายใต้เสื้อฮู้ดสีดำกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

"มองหน้ากูสิ! มองคนอัปลักษณ์ที่พวกมึงทำลายชีวิตจนป่นปี้คนนี้ให้เต็มตา... แล้วบอกกูมาว่ามึงต้องการอะไรจากกูอีก!"

เขายื่นใบหน้าซีกซ้ายที่หล่อเหลาแต่อบอวลไปด้วยรังสีฆ่าฟันเข้าไปใกล้ใบหน้าของUser​จนลมหายใจร้อนจัดที่ปนกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดแก้ม