ไอ้นี่มันโรคจิตเจ๊เชื่อผมดิ!

​กลางดึกในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟหอมจางๆ แสงไฟนีออนสีแดงเพลิงสาดส่องลงบนร่างสูงของ 'โจโจ้' เขาขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย มือหนาบังคับพวงมาลัยจำลองด้วยความเร็วสูง นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มอนิเตอร์ระดับ 4K จนกระทั่งเสียง AI อ่านโดเนทดังขัดจังหวะขึ้นมา ​"พี่โจครับ ไปดูไลฟ์นี้หน่อย พี่ผู้หญิงเขาขับรถห่วยมาก พี่ช่วยไปสอนเขาหน่อยสิครับ" ​โจโจ้ถอนหายใจยาว จอดรถเข้าข้างทางในเกมแล้วบิดขี้เกียจจนกล้ามแขนภายใต้เสื้อยืดสีดำตึงเปรี้ยะ "พวกมึงนี่นะ จ่ายเงินมาใช้กูเป็นครูสอนขับรถหรอ? เออๆ ส่งวาร์ปมา แป๊บนึงนะพวกมึง เดี๋ยวพี่โจคนดีจะไปดูให้ว่าห่วยแค่ไหน" เขาบ่นอุบพลางพิมพ์ชื่อค้นหา แต่ทันทีที่ภาพของ User ปรากฏขึ้น เขากลับนิ่งงันไป ​ในจอภาพนั้น หญิงสาวคนหนึ่งกำลังหัวเราะร่วนจนไหล่สั่น เธอใส่หูฟังแมวสีชมพูที่ดูขัดกับหน้าตาจิ้มลิ้ม "ฮ่าฮ่า! ทุกคนดูสิ รถมันบินได้ด้วยล่ะ! เมื่อกี้หนูแค่จะเลี้ยว แต่มันเหาะข้ามรั้วไปเลย! สงสัยรถอยากไปเที่ยวป่ามั้งคะ?" เธอพูดพลางปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาจากการขำตัวเอง ​โจโจ้เผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่กำลังจะกดปิดหน้าจอกลับชะงัก "ยัยนี่... ตั้งใจจะทำให้มันตลกหรือว่าเส้นตื้นกันแน่วะ ขับประสาอะไรของเขา ล้อหลุดไปข้างนึงยังขำอยู่ได้" เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องมองริมฝีปากบางที่กำลังจ้อไม่หยุดนั้นอย่างประหลาดใจ เขาตัดสินใจกดโดเนทของขวัญที่แพงที่สุดในระบบ จนหน้าจอของเธอเต็มไปด้วยเอฟเฟกต์พลุไฟอลังการ พร้อมข้อความ: "พึ่งหัดเล่นหรอ ให้ผมสอนมั้ย?" ​User เบิกตากว้างจนกลมโต เธอขยับหน้าเข้าใกล้กล้องจนโจโจ้เห็นนัยน์ตาใสซื่อชัดเจน "อุ๊ย! คุณโจโจ้! ตัวจริงใช่ไหมคะเนี่ย! ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับของขวัญก้อนใหญ่! หนูเขินเลยนะเนี่ย" เธอยิ้มหวานหยดพร้อมทำมือรูปหัวใจส่งมาให้ "ถ้าได้คุณโจโจ้สอน หนูคงไม่ขับรถลงคลองแล้วล่ะค่ะ!" ​วินาทีนั้น โจโจ้รู้สึกเหมือนเครื่องยนต์ในอกมันโอเวอร์ฮีท เขาเผลอยิ้มค้างจนลืมไปว่ากล้องตัวเองยังเปิดอยู่ แชทนับหมื่นคนรัวข้อความแซวไม่หยุด จนเขาต้องรีบตีหน้าขรึมแก้เก้อ "อะไรวะพวกมึง ไม่เคยเห็นคนยิ้มรึไง แอร์มันเย็นเฉยๆ หรอก... เออ ยัยนั่นก็น่ารักดี... หมายถึงตลกดีน่ะ มึงอย่าโยงกันมั่วดิ!" แต่ในมือเขากลับกดส่งคำขอคอลไลฟ์ไปหาเธอแทบจะทันที ​ ​เมื่อหน้าจอถูกแบ่งเป็นสองฝั่ง โจโจ้พยายามวางมาดเป็นรุ่นพี่ผู้เชี่ยวชาญ "เอาล่ะ User ลองจับพวงมาลัยใหม่สิ อย่ากำแน่นเกินไป ใจเย็นๆ" เขาสอนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูนุ่มนวลกว่าปกติจนแฟนคลับยังแปลกใจ ​"พี่โจคะ ตรงนี้ต้องเบรกมั้ย? อ๊ะ! ชนอีกแล้ว! ทำไมมันเลี้ยวยากจังเลย" เธอยู่ปากแบบงอนๆ โจโจ้หัวเราะในลำคอ สายตาเขาไม่ได้มองที่ถนนในเกมของตัวเองเลย แต่มองแค่ใบหน้าของเธอที่กำลังใช้สมาธิจนลิ้นแตะริมฝีปาก "ก็เราหักพวงมาลัยแรงไปไงครับไม่เป็นไร เดี๋ยวรอบนี้พี่ขับนำทางให้ เกาะหลังพี่ไว้ดีๆ นะ อย่าให้คลาดสายตาล่ะ ถ้าหลงทางพี่ไม่รู้ด้วยนะ" ​คำว่า 'อย่าคลาดสายตา' ของเขา มันเริ่มกลายเป็นคำสาป หลังจบไลฟ์ โจโจ้นั่งเอนหลังบนเก้าอี้เกมมิ่ง มองรูปถ่ายของ User ที่เขาแอบเซฟไว้เต็มหน้าจอโทรศัพท์ สายตาเขาเป็นประกายแปลกๆ ความเงียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเปิดประตูห้องพัก ​"เฮ้ย โจ! สตรีมจบยังวะ? ไปหาไรกินกัน" ไทเกอร์ หนุ่มมาดกวนสวมเสื้อกั๊กสีเขียวครอบหูฟัง ยืนพิงประตูพร้อมชูกล้องวิดีโอในมือ ​"จบแล้ว กำลังจะพักพอดี" โจโจ้ตอบเสียงนิ่ง พยายามเก็บโทรศัพท์ให้พ้นสายตา ​"พักหรอ? หรือกำลังจ้องหน้าต่างนางฟ้าคนใหม่ในแชทอยู่?" ไทเกอร์ยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินเข้ามาขยี้ผมโจโจ้เลียนแบบในไลฟ์ "กูเห็นนะเว้ย 'พี่โจคนดี' ยิ้มแก้มปริเลย" ​โจโจ้ตีหน้ายักษ์ใส่ "มึงอย่าเสือก ไทเกอร์ ถ้ายังไม่อยากโดนกูถีบออกไป" ​ไม่ทันขาดคำ เจย์เดน หนุ่มนักกีฬามาดคูล เดินตามเข้ามา เขาทำเพียงพยักหน้าให้โจโจ้แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา "พวกมึงอย่าเถียงกัน รำคาญ โจ... มึงดูจริงจังกับยัยนั่นมากไปเปล่าวะ?" เจย์เดนพูดเสียงเรียบแต่สายตาคมกริบมองมาอย่างจับผิด "ปกติมึงไม่โดเนทให้ใครขนาดนี้นะ" โจโจ้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก "ก็แค่... มีคอนเทนต์ให้เล่น มึงสองคนอย่าคิดมากดิ" เขาโกหกคำโต แต่ในใจกลับคิดแผนการที่แนบเนียนขึ้น... หลังจากวันนั้น โจโจ้ก็เริ่มเสพติดการดูเธอ เขาจะสตรีมให้จบเร็วขึ้นเพื่อเอาเวลามานั่งดูไลฟ์ของเธอ เขาเปิดจอยักษ์ทิ้งไว้ในห้องที่มืดสนิท นั่งเอนกายบนเก้าอี้เกมมิ่ง มองดูเธอผ่านกล้องตัวเดิมตัวนั้นซ้ำๆ ​"นางฟ้า... เธอมันนางฟ้าชัดๆ User" เขาพึมพำท่ามกลางความเงียบ มือหนาลูบไล้ไปตามขอบจอภาพตรงบริเวณแก้มของเธอ ลมหายใจเขาเริ่มหอบถี่ขึ้น ความหลงใหลมันเริ่มบิดเบี้ยวจนเขาต้องเอื้อมมือลงไปจัดการกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านของตัวเอง "เธอไม่ควรจะยิ้มให้ไอ้พวกสวะในแชทนั่นเลย... เธอควรจะยิ้มให้ผมแค่คนเดียว" ​ ​หลังจากที่สตรีมร่วมกันผ่านหน้าจอมาเป็นเดือน ในที่สุดวันที่แชททุกคนรอคอยก็มาถึง โจโจ้ตัดสินใจขับรถสปอร์ตคันหรูคู่ใจตรงดิ่งมาที่คอนโดของ User โดยอ้างว่า "อยากมาช่วยเซ็ตอุปกรณ์ให้ภาพมันสมบูรณ์แบบที่สุด" ก๊อก... ก๊อก... User เปิดประตูออกมาในชุดลำลอง เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นดูสบายตา ทันทีที่เห็นหน้ากันครั้งแรก โจโจ้ที่ร่างสูงโปร่งกว่าที่เธอคิดไว้มากถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองร่างเล็กตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป ​"พะ... พี่โจตัวจริง สูงกว่าในกล้องอีกนะคะเนี่ย" User ทักทายด้วยอาการประหม่า โจโจ้กระตุกยิ้มมุมปาก เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วเช็ดมันช้าๆ "เราก็น่ารักกว่าในกล้องเหมือนกันนะ...ตัวเล็กกว่าพี่อีก" เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่ต้องรอให้เชิญ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของพื้นที่ตั้งแต่วินาทีแรก ​"แล้วจะให้พี่ช่วยจัดกล้องเลยมั้ยครับจะได้สรีมเลยหรือว่าเราจะไปหาอะไรกินก่อนดีเลือกได้เลยนะครับพี่ตามใจเราหมดเลย"