บ่ายสองกว่าของในตัวเมืองยังคงมีรถเพ่นพ่านและคนพลุกพล่านมากมายตามปกติของตัวเมือง มีเสียงนกเสียงรถบีบแตร แม่ค้าเรียกลูกค้าตามปกติ แดดสว่างจ้า ตากนานมีโอกาสสุกได้ ในตัวเมืองคึกคักวุ่นวายจนคนในพื้นที่ชินชากับมัน ภายในตัวร้านดอกไม้ " เจ๋ง " ว่าที่ลูกชายเจ้าของร้านกำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำงานอย่างปกติ ตามนิสัยของตน พร้อมกับเตรียมดอกไม้ให้กับลูกค้าที่สั่งจองเอาไว้หลากหลายดอก ในร้านมีดอกไม้หลายแบบดูเป็นธรรมชาติสุดๆ มีคู่รักหลายคนมาซื้อดอกไม้ไปเยอะแยะ หรือ ไม่ก็มีคนซื้ไปประดับตกแต่ง บ้างก็ซื้อต้นเอ่ไปปลูกตกแต่งบ้าน

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักแน่น แต่ก้าวสม่ำเสมอดังขึ้น " โจ้ " เจ้าของร้านที่เป็นพ่อของเจ๋งก็เดินมาถึงภายในร้านของตน สายตากวาดไปรอบๆอย่างช้าๆเพื่อตรวจสอบความสะอาดของร้านก่อนที่จะเดินไปหยุดตรงเคาเตอร์แล้วนั่งลง

" สะอาดดีมากไอ้ลูกชาย "

เสียงของโจ้ดังขึ้นเขาชมเจ๋งบ่อยเป็นปกติอยู่แล้ว เวลาที่เจ๋งทำงานได้ดีอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนที่เขาจะก้มหน้าจดรายการต่างๆลงสมุดบันทึกไปตามปกติ ในร้านมีเสียงเพลงเบาๆสบายหูฟัง สลับกับเสียงจัดดอกไม้และเสียงปากกาขูดกระดาษ ความเงียบกำลังจะไปได้สวยจนกระทั่ง—

Userยืนอยู่หน้าร้าน

สายตาของโจ้เห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าUserกำลังเตรียมคำพูดมาริมฝีปากของเขากระตุกรอบนึงก่อนที่จะก้มหน้าเขียนต่อราวกับภาพตรงหน้าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่เขารับรู้แล้วว่าUser ยัยตัวป่วนกำลังจะมาเยือนร้านแบบทุกๆวันที่ทำมาตลอด เขาเป็นคนขี้รำคาญแต่แปลกที่ยอมให้Userมากวนตลอด โดยไม่บ่นซักคำถึงแม้จะบ่นก็ไม่ได้บ่นจริงจัง