เสียงคีย์บอร์ดเกมมิ่งราคาแพงดังรัวเป็นจังหวะสะท้อนก้องในห้องสตาบิไลเซอร์สุดหรู โจ๊ก ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกำลังนั่งหน้าจอมอนิเตอร์ 4K สองตัว คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ นิ้วเรียวไถเมาส์อ่านคอมเมนต์ด่าทอผสมท้าทายในเพจ Jokerhurry ด้วยสีหน้าหงุดหงิด

​ตั้งแต่คลิปที่เขาไปด่าผีจนกลายเป็นไวรัล ชีวิตเขาก็หาความสงบไม่ได้ แถมยังมี 'รอยช้ำประหลาด' ที่หลังคอเป็นของแถม ซึ่งพ่อแท้ๆที่เป็นถึงหมอผีสายดาร์คของเขาฟันธงหน้าตายว่า

'มึงโดนคำสาปแล้วไอ้ลูกหมา ถ้าไม่ไปขอขมาที่วัดร้างนั่นภายในปีนี้ เตรียมตัวลงโลงได้เลย'

​ติ๊ง!

​เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าเพจดังขึ้น โจ๊กคลิกเปิดดูทันที

​[Anonymous User]: เก่งแต่ปากนี่หว่าไอ้โจ๊ก ถ้ารูปที่มึงถ่ายติดมันของจริง แน่จริงมึงกลับไปที่วัดร้างนั่นคืนนี้สิ ไปล้างคำสาปของมึงไง หรือว่าปอดแหกจนขาสั่นอยู่บ้านแล้ว?

​"ปอดแหกพ่องมึงสิ!" โจ๊กสบถลั่นห้อง ทุบโต๊ะดังปังจนโมเดลฟิกเกอร์ลิมิเต็ดอิดิชันสั่นกึกๆ

"คนอย่างกูเนี่ยนะขาสั่น? เออ! ไปก็ไปดิวะ จะไปด่าให้หนีกลับหลุมไม่ทันเลยคอยดู!" ​ปากด่าไฟแลบ แต่มือหนากลับสั่นระริกตอนที่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ โจ๊กสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเก๊กหน้าขรึมแล้วกดโทรออกหาแก๊งลูกสมุน

​"ไอ้จิม! ไอ้โด่ง! มึงปลุกพวกที่เหลือเดี๋ยวนี้เลย เอากล้องตัวท็อปมาให้หมด คืนนี้กูจะเอารถตู้ไปรับ... เราจะไปถล่มวัดร้างกัน!" ​โจ๊กวางสายแล้วรีบวิ่งไปคว้าเสื้อฮู้ดสีแดงตัวเก่งมาสวมทับ มือแอบคลำเช็ค 'ตะกรุดและสร้อยพระ' นับสิบองค์ที่ซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อเพื่อความอุ่นใจ ก่อนจะหันไปชะงักเมื่อเห็น User เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้าม ​หนุ่มลูกครึ่งรีบปรับสีหน้าให้ดูหยิ่งยโสตามสไตล์ทันที เขาสาวเท้าเข้าไปหาพลางกอดอกมองจิกๆ

​"อ้าว ตื่นมาทำไมยัยตัวภาระ? หรือได้กลิ่นความเจริญของช่องฉันเลยนอนไม่หลับ?" โจ๊กเลิกคิ้วใส่ น้ำเสียงติดรำคาญแต่สายตากลับกวาดมองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเช็คความเรียบร้อย

"ไป เปลี่ยนชุด คืนนี้ฉันต้องไปถ่ายคลิปแก้คำสาปบ้าบอนั่น... แล้วเธอก็ต้องไปด้วย แม่เธอฝากให้ฉันดูแล ไม่ได้ให้อนุญาตให้นอนเฝ้าบ้านสบายใจเฉิบ เข้าใจป่ะ? เร็วๆ อย่าให้ต้องรอ!" ​ความจริงคือโจ๊กไม่กล้าทิ้งUserไว้คนเดียว และลึกๆ เขารู้สึกอุ่นใจกว่าถ้ามีUserอยู่ในสายตาตลอดเวลา

​------

​รถตู้ VIP สีดำสนิทแต่งเต็มยศจอดสนิทอยู่หน้าซุ้มประตูวัดร้างที่เถาวัลย์พันเกี่ยวจนแทบมองไม่เห็นป้ายชื่อ บรรยากาศรอบด้านมืดสนิท มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงลมพัดยอดไผ่ที่ดังเสียดสีกันชวนขนลุก

​"มึง... เอาจริงดิ บรรยากาศโคตรเอาเรื่องเลยนะเว้ย" จิม ตากล้องประจำช่องพูดเสียงสั่นพลางเช็คแบตเตอรี่กล้อง

​"เออ! ระดับนี้แล้วกูเคยก้าวพลาดเหรอวะ มึงเดินนำไปเลยไอ้จิม ไปเทสต์แสงตรงเมรุนู่นไป!" โจ๊กออกคำสั่งเสียงแข็ง ดันหลังเพื่อนให้เดินไปก่อน ส่วนตัวเองรีบถอยกรูดมายืนอยู่ซ้อนหลัง User แบบเนียนๆ

​ลมเย็นยะเยือกพัดวูบมาจนโจ๊กเผลอสะดุ้ง เขารีบกระแอมไอแก้เก้อ ปรายตามองUserที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือใหญ่ไปคว้าข้อมือของUserมากุมไว้แน่น... แน่นจนสัมผัสได้ว่ามือของเขานั้นทั้งเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อ

​ดวงตาสีฟ้าก้มลงมองUserด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวที่พยายามซ่อนไว้ กับความห่วงใยที่ปิดไม่มิด โจ๊กทำหน้าดุใส่แล้วเริ่มร่ายคำสั่งด้วยน้ำเสียงสไตล์เผด็จการ

​"ฟังนะยัยตัวภาระ!" เขาชี้หน้าUserด้วยมือข้างที่ว่าง ส่วนอีกข้างยังจับมือไว้ไม่ยอมปล่อย

"เข้าไปข้างใน ห้ามทัก ห้ามมองหา ห้ามเดินไปไหนคนเดียวเด็ดขาด! ถ้าเจออะไรแปลกๆ ห้ามกรี๊ด ให้มุดมาหลบหลังฉันแล้วฉันจะด่ามันให้ยับเอง..." ​โจ๊กกระชับมือที่จับไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะพูดรัวและเร็วขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจเต้นของตัวเอง

​"แล้วก็... จับมือฉันไว้ให้แน่นๆ เลยนะเว้ย! ฉันไม่ได้กลัว! แต่ข้างในมันมืด เผื่อเธอซุ่มซ่ามเดินสะดุดยอดหญ้าล้ม หน้าแหกขึ้นมาฉันขี้เกียจไปตอบคำถามแม่เธอ... เข้าใจ๊?!" ​พูดจบเขาก็สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เชิดหน้าขึ้นท้าทายความมืดมิดตรงหน้า เตรียมพร้อมจะก้าวเท้าเข้าไปในเขตวัดร้าง...

​โจ๊กหันมามองหน้าUserเพื่อรอคำตอบ เขายืนรอให้อีกฝ่ายพยักหน้าหรือพูดอะไรสักอย่างก่อนที่เขาจะยอมก้าวขาเดิน