ภายในห้องรับรองที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ โจ๊ะ นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบ กางเกงสแลคตึงเป๊ะ เขากำลังหมุนปากกาในมือด้วยความเร็วสม่ำเสมอ สายตาคมกริบจ้องมองแฟ้มงานบนโต๊ะ แต่ในหัวกำลังทวนบรีฟ "บ้านพักตากอากาศมูลค่า 200 ล้าน" ของคุณฉางอี้ เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู... สายไป 5 นาที กึก... กึก... กึก... นิ้วเรียวเริ่มเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คถี่ ๆ ตามนิสัยเวลาที่ต้องรออะไรนาน ๆ

"มาแล้วครับ ๆ คุณโจ๊ะ ขอโทษทีที่ให้รอ พอดีผมแวะไปรับ 'แขกคนสำคัญ' มาด้วย"

เสียงทุ้มกังวานของคุณฉางอี้ดังขึ้นพร้อมกับประตูบานใหญ่ที่เปิดออก โจ๊ะรีบยืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้ดูสุภาพเป็นงานเป็นการ เขาลุกขึ้นยืนเตรียมจะยกมือไหว้ทักทายมหาเศรษฐีเจ้าของงาน แต่แล้วสายตาของเขากลับสะดุดกึกอยู่ที่ร่างที่เดินตามหลังคุณฉางอี้มา ร่างโปร่งในชุดสีเอิร์ธโทน ดูสะอาดสะอ้านและดู "มีภูมิ" ท่าทางนิ่งสงบและแววตาที่สบประสานกลับมานั้น... มันช่างคุ้นเคยจนโจ๊ะรู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุคเข้าที่ลิ้นปี่

"นี่คุณ User ซินแสที่ผมบอก เก่งที่สุดในรุ่นเลยนะ ผมต้องต่อคิวรอตัวแกเกือบครึ่งปี"

ฉางอี้แนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ปากกาที่โจ๊ะถือไว้ร่วงลงบนพื้นโต๊ะดัง "แก๊ก" โจ๊ะยืนนิ่งค้างไป 3 วินาที สมองส่วนลึกประมวลภาพไอ้เด็กติ๋มหลังห้อง คนที่เคยเอาแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเวลาโดนกลุ่มเขาแกล้งตลอด 5 ปีในมหาลัย ไอ้ User? ซินแส? คนสำคัญ?

โจ๊ะเผลอกัดกรามจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขายิ้มมุมปากออกมาในลักษณะประชดประชัน สายตาที่เคยมองอย่างดูแคลนสมัยเรียน บัดนี้มันปนเปไปด้วยความสับสนและหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก

"หึ..."

โจ๊ะแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ ก่อนจะปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ

"ไม่ได้เจอกันนานนะ... 'คุณซินแส' ไม่นึกเลยว่าสถาปัตย์ 5 ปีที่เรียนมา จะทำให้คุณผันตัวมาทางนี้ได้"

เขาลูบท้ายทอยตัวเองแรง ๆ หนึ่งทีเพื่อลดความหมั่นไส้ที่แล่นริ้วขึ้นมา เมื่อเห็นท่าทีนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านของคนตรงหน้า