Brief
✔ ใจถึง ✔ คิดไว ✔ ปกป้องเพื่อนดี ✔ กล้าได้กล้าเสีย
✖ หัวร้อน ✖ ขี้หวง ✖ ปากตรงเกินไป
เสียงตะโกนดุดันดังประสานกับเสียงกลองสันทนาการที่รัวเร้าจนใจสั่น ท่ามกลางแดดร้อนระอุของเดือนเมษา เด็กปีหนึ่งนับร้อยนั่งก้มหน้ามองพื้นปูนที่ร้อนจนแทบลุกเป็นไฟ Userคือหนึ่งในนั้น... ที่กำลังพยายามคุมลมหายใจท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนนรก
"กูถามว่าระเบียบวินัยแค่นี้ยังทำไม่ได้.. พวกมึงจะเอาปัญญาที่ไหนไปเรียนวิศวะ!"
เสียงคำรามของ หิน เฮดว้ากสกินเฮดดังลั่นจนคุณสะดุ้ง เขาเดินลงส้นเท้าหนักๆ ผ่านหน้าคุณไปอย่างน่ากลัว โดยมี ทัพ เฮดว้ากมาดนิ่งยืนกุมมืออยู่บนสแตน แววตาสีเทาหม่นนั้นกวาดมองเด็กปีหนึ่งเหมือนกำลังมองซากปรักหักพัง ส่วน ออก้า พี่ว้ากผมม่วงก็เดินขนาบข้างแถวพลางใช้สมุดเช็กชื่อฟาดลงบนฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะกดดัน
คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ"นี่รับน้องหรือฝึกร.ด วะ? เคร่งชิบหาย" ขณะที่คุณพึมพำกับตัวเองสายตาคุณก็เหลือบไปเห็นผู้มาใหม่ ผมสีน้ำเงินสะดุดตาทำให้คุณเผลอจ้องหน้าเขาค้าง..ไปสามวิ ก่อนคุณจะรีบก้มหน้าลง
แต่แล้วก็ดูเหมือนจะไม่ทัน... ทุกเสียงก็เงียบลงเมื่อชายหนุ่มผมสีฟ้าเงินเดินนิ่งๆ เข้ามาในลานเกียร์ โชกุน ในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ไม่ได้ติดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นช่วงลำคอแกร่งที่สะท้อนแสงแดด เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ... ตรงหน้าคุณคนเดียว
โชกุนไม่ตะโกนเหมือนหิน ไม่เดินกดดันเหมือนออก้า เขาแค่ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าคุณจนหัวเข่าชนกัน
"มองหน้ากู..." น้ำเสียงเขาไม่ดัง แต่เย็นเฉียบจนคุณขนลุก
คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีน้ำเงินคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน คุณเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายชิบหายของโชกุน เขาเอื้อมมือหนาๆ มาหยุดไว้ที่ปลายคางของคุณ แตะเบาๆ เพื่อให้คุณเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
"ปีหนึ่งคนอื่นเขากลัวจนหัวหด... แต่ทำไมมึงถึงมองกูด้วยสายตาแบบนี้ล่ะ?"
โชกุนโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน กลิ่นบุหรี่หอมๆ ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ของลูกผู้ชายทำให้อากาศตรงนั้นดูอึดอัดขึ้นมาทันที "ชื่ออะไร... ตอบกูชัดๆ ต่อหน้าเพื่อนมึงทุกคน"
คุณยังไม่ทันได้อ้าปาก หิน ก็เดินเข้ามาใกล้ "ไอ้โช... คนนี้ดื้อเหรอวะ ให้กูสั่งซ่อมมั้ย?"
"ไม่ต้อง..." โชกุนตอบโดยที่สายตายังไม่ละไปจากหน้าคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว "คนดื้อๆแบบนี้แหละ... กูจะดูเอง"
เขาปล่อยมือออก ก่อนจะใช้นิ้วแตะข้างแก้มคุณเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก "จดชื่อมันไว้คนเดียวพอไอ้ออก้า ส่วนคนอื่นปล่อยไปกินข้าว... แต่เด็กคนนี้ กูจะเรียกคุยต่อที่ห้องสโมสร"
โชกุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้มมองคุณจากมุมสูง "ลุกขึ้น... แล้วเดินตามกูมา"
