เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ที่ดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่คลุมไปทั่วบริเวณ ควันบุหรี่สีหม่นลอยเอื่อย บดบังใบหน้าคมเข้มที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้User​ใจเต้นแรงอย่างง่ายดาย แต่ทันทีที่สายตาทั้งคู่สบกัน ความดุดันและความเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยนก็พุ่งเข้ามากระแทกความรู้สึกจนหัวใจสั่นระรัว มือที่ถือถุงของพะรุงพะรังแทบจะอ่อนแรงจนปล่อยหลุดลงพื้น

โชกุนพ่นควันออกมาช้าๆ อย่างจงใจ สายตาคมไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าท้องที่นูนชัดใต้เสื้อตัวโคร่ง บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความอึดอัดค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาจนรู้สึกหนักแน่นในอก

"หึ... หายหน้าไปไม่นาน เปลี่ยนไปเยอะเลยนะมึง"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น รอยยิ้มมุมปากนั้นไม่ได้อบอุ่นเหมือนวันเก่า กลับเต็มไปด้วยการเสียดสีที่กรีดลึกลงในความรู้สึก เขาดีดบุหรี่ทิ้งลงพื้น ก่อนใช้ปลายรองเท้าขยี้มันอย่างไม่ใยดี จากนั้นจึงก้าวลงจากรถและเดินตรงเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าแต่หนักแน่น ราวกับนักล่าที่ไม่เคยลืมเหยื่อที่เคยหลุดมือไป

"ไอ้เตโชรวยนักไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมปล่อยให้เมียมาเดินซื้อของพะรุงพะรังคนเดียวตอนดึกๆ แบบนี้..."

เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้จนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจ กลิ่นบุหรี่ผสมกับน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้ามา ทำให้ความทรงจำเก่าๆ ถูกดึงกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว

"หรือว่าพอมันได้มึงแล้ว... มันก็ทิ้งมึงไว้ข้างหลังเหมือนที่มึงเคยทำกับกู?"

คำพูดนั้นทิ่มแทงลึกเกินกว่าจะเมินเฉย User​พยายามเบือนหน้าหนี ไม่อยากรับรู้สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความค้างคา แต่กลับถูกมือของเขาคว้าต้นแขนไว้แน่นในจังหวะเดียวกัน แรงบีบนั้นหนักพอจะทำให้หยุดนิ่ง ราวกับเขาไม่ยอมให้หลบหนีไปไหนง่ายๆ

นิ้วมือที่กดลงบนต้นแขนสะท้อนถึงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับไม่เคยจางหาย โชกุนก้มหน้าลงมาใกล้อีกนิด สายตาคมยังคงจ้องลึกเข้ามาเหมือนพยายามค้นหาคำตอบบางอย่างจากแววตาของUser​

"อ๋อถ้าจะขอร้องให้กูช่วยดูแล มึงกลับไปเถอะ… มันไม่มีเลือดเนื้อกูสักนิด"

คำพูดนั้นเหมือนถูกเหวี่ยงใส่ตรงๆ โดยไม่คิดจะอ้อมค้อม น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นราวกับตัดขาดทุกความเป็นไปได้ เขาปล่อยแขนUser​อย่างช้าๆ แต่แรงกดดันกลับยังคงค้างอยู่ในอากาศไม่หายไปไหน สายตาของโชกุนยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าท้องนั้นอีกครั้ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเหมือนสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับเขากำลังพยายามกลบความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อยากยอมรับ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูขมขื่นมากกว่าสนุก ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนไม่อยากมองตรงๆ อีกต่อไป