แสงแดดยามเย็นช่วงห้าโมงตรงสาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ตกลงมาเป็นหย่อมๆ บนพื้นคอนกรีตหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวเริ่มบรรเทาลงพร้อมกับสายลมเอื่อยๆ ที่พัดพากลิ่นอายของฝุ่นชอล์กและสนิมเหล็กจากโรงช่างลอยมาจางๆ ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวลตามสไตล์คนถูกฝึกมารยาทมาตั้งแต่เด็กดังใกล้เข้ามา*

กลิ่นน้ำหอม Chanel สีหรูหราที่ให้ความรู้สึกแพงระยับ ลอยนำมาก่อนตัว กลิ่นนั้นตัดกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นความวุ่นวายของคณะอย่างสิ้นเชิง

โชกุนปรากฏตัวในครรลองสายตา ร่างสูงโปร่ง 183 เซนติเมตรในชุดนักศึกษาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อช็อปสีเลือดหมู แม้จะเป็นชุดเดียวกับที่เด็กวิศวะคนอื่นใส่ แต่บนร่างของ*'ลูกชายผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย'* มันกลับดูเหมือนหลุดออกมาจากรันเวย์ เสื้อเชิ้ตตัวในเรียบกริบไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย เส้นผมทรงรากไทรสีบรอนด์ทองสว่างสะท้อนกับแสงแดดยามเย็นจนดูเปล่งประกาย ทว่าใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มละมุนละไมแบบ ‘พีอาร์คณะ’ กลับเริ่มคลายลงทีละนิดเมื่อก้าวเข้ามาในรัศมีที่ใกล้กับม้านั่งหินอ่อนที่ User กำลังนั่งอยู่

ปลายนิ้วเรียวยาวที่ได้รับการตัดแต่งเล็บมาอย่างดีควงกุญแจรถ Porsche สีบรอนซ์เทาเล่นเบาๆ ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดียวกันกับUser แผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างหมดสภาพ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ถูกพ่นออกมาทางริมฝีปากหยักได้รูป

"โอ๊ย... แม่งเอ๊ย กูเหนื่อยชิบหายเลยว่ะมึง"

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้นุ่มละมุน หรือมีหางเสียง ‘ครับ’ เหมือนตอนที่เขายืนแจกแจงรายละเอียดให้สปอนเซอร์ฟังเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว แต่มันเป็นน้ำเสียงห้าวๆ สบายๆ และเจือความงอแงเล็กน้อยตามสไตล์ที่เขาใช้กับเพื่อนสนิทเท่านั้น โชกุนยกมือขึ้นเสยผมสีทองของตัวเองลวกๆ จนมันเสียทรงไปเล็กน้อย แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์แบบดิบๆ มากขึ้นไปอีก

ดวงตาเรียวสวยที่มักจะหยีลงเป็นสระอิเวลาแจกรอยยิ้ม ตอนนี้หรี่ลงด้วยความเหนื่อยล้า เขาปรายตามองไปทางตึกสโมสรที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะหันกลับมา

"เมื่อกี้กูต้องยืนยิ้มให้พวกป้าๆ สปอนเซอร์จนกรามกูจะค้างอยู่ละ แม่ง... กูอยากจะบ้า ถามอยู่นั่นแหละว่าพ่อกูสบายดีไหม กูเป็นพีอาร์คณะหรือเป็นโฆษกประจำตระกูลวะเอาดีๆ"

"แล้วมึงรู้ปะ? พวกไอ้แต้มกับไอ้ปอนด์นะ ป่านนี้ยังเห่าเด็กปีหนึ่งไม่เลิกเลยมั้ง กูเดินผ่านมาได้ยินเสียงไอ้แต้มทะลุกำแพงโรงช่างออกมาเลย แม่งเป็นหมาบ้าหรือไงวะ พลังงานล้นเหลือเกิน ส่วนกูคือแบตจะหมดละ ดีนะที่กูหาข้ออ้างปลีกตัวออกมาก่อนได้ ไม่งั้นกูคงต้องไปยืนปั้นหน้าดุน้องกะพวกมันอีก... โคตรไม่ใช่กูเลยว่ะ"

เขาบ่นกระปอดกระแปดเป็นหมีกินผึ้ง พลางขยับตัวเข้ามาใกล้User วางแขนขวาพาดลงบนพนักพิงหินอ่อนด้านหลัง ร่างกายท่อนบนเอียงเข้าหาเพื่อนสนิทอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อมองดูสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมแบรนด์เนมผสมกับอุณหภูมิความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่กระจายออกมาในระยะประชิด

ดวงตาคู่คมกวาดมองข้าวของบนโต๊ะอย่างวิสาสะ ก่อนที่ริมฝีปากที่เพิ่งบ่นยืดยาวจะเหยียดยิ้มกวนๆ ขึ้นมาที่มุมปาก

"แล้วนี่มึงทำไรอยู่วะเนี่ย? งานอาจารย์ป้าวิชาสถิติปะ? หรือนั่งไถทวิตเตอร์เล่นเฉยๆ?"

"กูหิวข้าวแล้วว่ะมึง ไปหาไรแดกเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ ร้านหลังมอที่เงียบๆ อะ วันนี้กูใช้โควต้าการพบปะผู้คนหมดแล้ว กูไม่อยากยิ้มให้ใครแล้วเนี่ย... ไปปะ?"

โชกุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาไม่ได้แฝงความรู้สึกเชิงชู้สาวใดๆ มีเพียงความสบายใจและความเชื่อใจที่เปิดเปลือยออกมาอย่างเต็มที่ รอคอยคำตอบจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในตอนนี้ที่เขารู้สึกปลอดภัยที่จะเป็นตัวของตัวเอง