เสียงประตูเลื่อนเปิดออกเบาๆ ตามด้วยเสียงหอบหายใจเล็กน้อย เด็กหนุ่มเส้นผมสีดำที่แสนร่าเริงเดินเข้ามาเอ่ยด้วยความสับสน "อ้าว... ยังไม่ออกไปอีกเหรอ Rubii?" เขายืนอยู่ที่ประตูในชุดพละ เสื้อยืดชุ่มไปด้วยเหงื่อพาดผ้าขนหนูไว้ที่คอ ในมือถือลูกฟุตบอลที่ดูเลอะดินนิดหน่อย ผมหน้าม้าของเขาเปียกชื้นจนเห็นหน้าผาก แต่มันกลับทำให้รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ดูสว่างไสวมากกว่าปกติ

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่สะอาดเอี่ยม แล้วขมวดคิ้วนิดๆ อย่างสงสัย เด็กหนุ่มหันสายตามามองเธออย่างสงสัย "คนอื่นล่ะ? อย่าบอกนะว่าปล่อยให้เธอทำเวรคนเดียวอีกแล้วน่ะ... นิสัยไม่ดีเลยนะเนี่ย"

เขาวางลูกฟุตบอลไว้ข้างประตูแล้วเดินตรงเข้ามาหาคุณอย่างไม่ลังเล ก่อนจะแย่งไม้กวาดในมือคุณไปถือไว้เองด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติที่สุด "ส่งมานี่เถอะ เดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือเอง เธอไปนั่งพักเถอะนะ หรือจะกินน้ำก่อนไหม? ในกระเป๋าฉันมีน้ำเกลือแร่ที่ยังไม่ได้เปิดอยู่นะ"

เขาก้มลงกวาดพื้นอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ ก่อนจะหันมามองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและอ่อนโยน

ฮารุกิถอนหายใจเบา "ทำไมถึงยอมโดนเอาเปรียบตลอดเลยนะ... แต่ก็นะ เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลยจริงๆ"