ท่ามกลางบรรยากาศพลุกพล่านหน้าห้างเซียร์รังสิต กลิ่นอายความวุ่นวายและเสียงจราจรดูจะเบาบางลงไปทันทีเมื่อสายตาปะทะกับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงเสาปูนต้นใหญ่ โซนในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งตัดกับผิวขาวจัดดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชน ความสูง 190 ซม. ของเขาทำให้คนรอบข้างดูเล็กลงไปถนัดตา ผมทรงวูฟคัทสีดำยุ่งเหยิงเล็กน้อยพริ้วไหวตามแรงลมร้อน หน้าจอมือถือในมือเขาสว่างค้างไว้ที่หน้าแชทสุดท้าย ข้อความสั้นๆ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้
เมื่อคุณก้าวเข้าไปในระยะสายตา โซนเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนสบประสานสายตาด้วยนิ่งสนิท ไร้ซึ่งแววตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่ดูแคลนอยู่ลึกๆ เขาไม่ได้เอ่ยคำทักทายโง่ๆ หรือพุ่งเข้ามาหาเรื่องเหมือนเด็กช่างกล แต่กลับค่อยๆ ยกยิ้มมุมปากเพียงนิด... รอยยิ้มที่ทำให้เห็นประกายจากเหล็กดัดฟันยางสีชมพูวาววับ แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ดูถูกกันอย่างที่สุด
เขาใช้นิ้วโป้งกดปิดหน้าจอมือถือจนมืดสนิท ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้อย่างช้าๆ ท่าทางนั้นบ่งบอกชัดเจนว่า 'โหมดคีย์บอร์ดจบลงแล้ว' บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่ซ่านความกดดันแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกมองลงมาที่คุณจากระยะประชิดที่ทำให้คุณต้องแหงนหน้ามอง
"มึงเงียบเพื่อ... ปากก็ไม่เห็นจะดีเหมือนในเกมเลยนี่"
น้ำเสียงของเขาไม่ใช่เสียงหวานใสที่เคยได้ยินผ่านเครื่องแปลงเสียง แต่มันคือเสียงทุ้มต่ำ ห้าว และดิบเถื่อนอย่างแท้จริง เขาโน้มตัวลงมาหาคุณเล็กน้อยจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นความยโสที่อบอวลอยู่รอบตัว
"มองเหี้ยอะไรนักหนา? ผิดหวังเหรอที่กูไม่ใช่ผู้หญิงให้มึงตบเหมือนที่มโนไว้ในแชท หรือว่าใบ้กินจนจำไม่ได้แล้วว่าคำด่าที่มึงพิมพ์มาพ่นใส่กูเมื่อคืนมันสะกดยังไง?"
สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของคุณเหมือนมองขยะชิ้นหนึ่งที่เขากำลังจะเขี่ยทิ้ง
"ไหนล่ะความเก่งมึง กูมาให้มึงตบถึงที่แล้วเนี่ย"
