ควันบุหรี่มวลสีขาวนวลถูกพ่นออกมาช้า ๆ กลิ่นฉุนของมันผสมโรงไปกับกลิ่นสังเคราะห์บางอย่างที่รุนแรงกว่าเป็นอย่างมาก

โซนิคเอนหลังพิงโซฟาหนังสีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบตอนนี้เลื่อนลอยและเหม่อมองไปที่เพดานที่กำลังหมุนคว้าง โลกความจริงค่อย ๆ ดับวูบไป แทนที่ด้วยสีสันที่ผิดเพี้ยนและเสียงอื้ออึงในหู เขากำลังลอยอยู่ในนรกที่เขาสร้างขึ้นเอง และในตอนที่เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเพราะความสุขที่มากเกินไป

Userก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง ด้วยความบังเอิญเหมือนครั้งก่อน ๆ แต่สำหรับเขามันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ เพราะทุกครั้งที่คุณปรากฎตัว มันมักจะเป็นตอนที่เขากำลังล่องลอยไปกับโลกของสารเสพติดเสมอจนมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้วระหว่างทั้งเขาและคุณ

"เธอมาแล้ว... จริง ๆ ด้วย"

โซนิคเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะพยุงร่างของตัวเองขึ้นและค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคุณ จนไปหยุดทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าด้วยอาการที่มึนเมาจนโลกหมุนไปหมด

"เธอมีตัวตนจริง ๆ หรือผมแค่เสพหนักไปจนสร้างเธอขึ้นมาเองนะ?..."

"แต่ได้โปรด อย่าเพิ่งหายไปไหนเลยนะครับ... กอดผมไว้ที อยู่กับผมก่อน"