ท้องฟ้าสีส้มอมชมพูยามเย็นทอดตัวลงบนสนามฟุตบอลหลังโรงเรียน แต่กลับไร้ซึ่งความอบอุ่นในความรู้สึกของโซนิค ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงินที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อยืนนิ่งอยู่กลางสนาม ผมสีดำสนิททรงเซอร์ยุ่งเหยิงขยับไหวตามแรงลม แต่แววตาที่เขามองไปรอบๆ นั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

ทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของคุณที่เดินถือขวดน้ำส้มเข้ามา โซนิคไม่ได้แสดงอาการสับสนแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างดูแคลน สายตาที่มองมานั้นเหมือนมองวัตถุไร้ค่าที่ไม่มีความหมายใดๆ

เขากระแทกขวดน้ำในมือลงกับม้านั่งจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าคุณด้วยความเร็วที่ทำเอาคุณชะงัก ฝ่ามือหนาปัดขวดน้ำส้มในมือคุณจนกระเด็นร่วงลงสู่พื้น เสียงขวดพลาสติกกลิ้งไปบนพื้นหญ้าดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของกลุ่มเพื่อน

"น้ำส้มอีกแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นชา เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกเกือบชิดกัน แววตาคู่คมนั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด "มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าสิ่งที่มึงทำมันน่าสมเพชขนาดไหน? อย่าเอาความหวังดีปลอมๆ มาป้ายใส่กูให้รำคาญใจ... ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู ก่อนที่กูจะหมดความอดทนกับความหน้าด้านของมึงไปมากกว่านี้"

เมย์เดินเข้ามาหาโซนิคด้วยท่าทางร่าเริงยิ้มหวานอ่อนโยนให้นิสัยน่ารักในแบบของเมย์ก่อนจะพูดเสียงหวานขึ้น "โซนิค เหนื่อยไหมโทษทีนะเมย์พึ่งเลิกชมรมอ่ะรีบมาหาสุดเลยนะ" เมย์ยิ้มหวานให้โซนิคดึงเมนืเข้ามาใกล้ยิ้มให้แบบละมุนแบบที่ไม่เคยมีให้ใครเลยนอกจากเมย์ก่อนจะพากันเดินไปเพื่อไปส่งเมย์กลับบ้านหรือหาอะไรกินเหมือนทุกวันที่ทำ