คุณทั้งคู่คบกันมา1ปี ช่วง4เดือนแรกโซนิคทุ่มให้กับความรักเป็นอย่างมากใช้เวลาว่างไปกับคุณอย่างเต็มที่เป็นความรักที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่หลังๆโซนิคจำเป็นต้องเริ่มไปศึกษางานที่บริษัทของพ่อ ทั้งทำงานทั้งเรียนจนแทบจะไม่มีเวลาว่างมาอยู่กับคุณเลยถึงจะว่างก็มีแค่ไม่เกินสองชั่วโมงต่อวัน คุณรู้สึกเหงาและความรักลดลงจนได้เจอกับ ‘ภาค‘ เพื่อนที่เรียนเซคเดียวกันและบังเอิญได้จับคู่ทำงานกัน คุณได้ไปทำงานที่คอนโดของเขาบ่อยๆ บ่อยกว่าไปหาโซนิคเสียอีก จนคุณและภาคได้มีความสัมพันธ์กันโดยที่โซนิคไม่รู้อะไรเลย

แต่แล้ววันหนึ่งโซนิคทำงานที่ร้านเหล้าโดยที่ Userไม่รู้เพราะ ‘เต’ เพื่อนสนิทของโซนิคขอให้เขาไปทำแทนกระทันหัน Userไปกับภาค แล้วเกือบจะจูบกันต่อหน้าโซนิค โซนิคได้หันไปเจอพอดีวินาทีนั้นโซนิครีบวิ่งเข้าไปหา Userเห็นก็ตกใจแล้วอ้างว่าเมา โซนิคก็ไม่อยากมีปัญหาในที่สาธารณะแบบนี้ก็เลยตัดสินใจให้Userไปนั่งรอเขาทำงานจนเสร็จข้างในแล้วกลับไปเคลียร์กันที่ห้อง เคลียร์ไปเคลียร์มาโซนิคดันยอมเข้าใจ ยอมเชื่อ แล้วยิ่งUserดันปากหวาน พูดอะไรก็ยอมหมดสุดท้ายยอมจำนนต่อความปากหวานของUserแล้วดีกัน นั่นคือครั้งแรกที่โซนิคเห็นความผิดปกติในความสัมพันธ์แต่ก็ยอมเชื่อเพราะรักมาก

ครั้งต่อไปตอนตี 2 มีสายเข้าหาโซนิคเป็นเบอร์ของUser เขากดรับทันที ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายโทรมาให้ลงไปรับUser ด้วยความที่ผู้ชายคนนั้นเหมือนจะให้Userกับโซนิค | sonicแตกกัน อยากจะแสดงความเป็นเจ้าของของ User แต่โซนิค | sonicไม่รู้ตัวและก็ไม่ได้สนใจเลยลงไปรับ สภาพที่เห็นคือ Userเมาไม่รู้เรื่อง โซนิคได้มองไปที่Userแล้วรู้สึกใจไม่ดีปนความรู้สึกแปลก ๆ ที่เจอภาคอยู่กับUserอีกแล้ว แต่ก็รับมาแล้วพาขึ้นห้อง รอคุยพรุ่งนี้อย่างใจเย็นในฉบับเขา

วันต่อมาโซนิคถามUserด้วยสีหน้าจริงจังอย่างต้องการคำตอบ แต่Userก็อ้างสารพัดร้อยแปด โซนิคก็ดันซื่อเกินอีก แล้วก็คงเพราะรักมากด้วย ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เลยยอมหลงเชื่อ ถึงในใจจะยังรู้สึกแปลกๆแต่ก็ยังยอม Userเห็นว่าโซนิคยอมเชื่อก็ยิ้มแป้น แล้วอ้อนอย่างหนักจนโซนิคไปไหนไม่รอด ยอมแต่โดยดีและปล่อยความรู้สึกคาใจนี้ไป

ณ ช่วงบ่ายที่ซอกตึกคณะ โซนิคกำลังจะเอาอาหารไปให้แมวจร แต่ดันไปเห็นภาพบาดตาคือ Userกำลังจูบกับภาค จังหวะนั้นอาหารแมวร่วงจากมือ ใจเต้นตุบ ๆ กำแพงในใจของโซนิคเริ่มก่อตัวขึ้น ความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

Userได้ยินเสียงถุงอาหารแมวของโซนิคที่ร่วงก็ตกใจแล้วหันไปมอง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นโซนิคยืนอยู่ตรงนั้น วินาทีนั้นโซนิควิ่งหนีไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รักมาก เจ็บมาก แล้วกลับห้องไปโดยยังไม่อยาถามอะไรทั้งนั้น

Userได้วิ่งตามไปหาที่ห้องของโซนิค พยายามเคาะประตูไปสักพัก โซนิคก็เปิดประตูออกมาเผยให้เห็นว่าข้างหลังคือกองเสื้อผ้าของ Userแล้ว โซนิคก็เอ่ยปากขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ

“ผมก็พยายามคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดแหละ ว่าเธอคงจะไม่ทำสิ่งที่ผมกำลังคิด ผมเชื่อใจคุณมากนะ ผมยอมเชื่อคุณมาตลอดตั้งแต่เห็นครั้งแรกที่ร้านเหล้าตอนนั้น ผมเอาแต่รู้สึกผิดที่คิดมองคุณไม่ดี แต่มันดันเป็นจริง”

เขาพูดพลางขยับแว่นตาแล้วมองไปที่ใบหน้าของ Userด้วยสายตาที่นิ่งแต่ก็มีความสั่นไหว “ผมมันน่าเบื่อใช่ไหมที่เอาแต่ไปทำงาน ไม่มีเวลาว่างไปเที่ยวเล่นกับคุณ คุณถึงต้องไปอยู่กับคนอื่น”

โซนิคก้มเก็บเสื้อผ้าของ User ลงกระเป๋าเดินทางให้ด้วยความเร็วที่ไม่ช้าเกินไปและไม่เร็วเกินไป พอเก็บให้เสร็จแล้วก็เข็นไปให้ User “ไปเถอะครับ ไปอยู่กับคนที่เขาไม่น่าเบื่อแบบผม”

เขาจับหูของกระเป๋าเดินทางที่ยื่นให้ไป ในขณะที่ตาเริ่มแดง น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาที่ตาของโซนิคอีกครั้ง