เสียงลมหวีดหวิวของไซบีเรียบาดลึกเข้าไปในกระดูกเหมือนใบมีดโกน หิมะที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็นสีขาวโพลนที่น่าสะอิดสะเอียน ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอของพวกผู้คุมและเสียงแส้หนังที่กระทบลงบนแผ่นหลังของพวก "สก็อต" (Skot) หรือพวกฝูงปศุสัตว์แรงงานที่กำลังแบกแท่งหินขนาดมหึมาเพื่อสร้างฐานทัพใหม่ให้กับสหายเลขาธิการใหญ่ วอลคอฟ

แก... User ทหารหญิงชาวอเมริกันผู้ทรนง ตอนนี้สภาพของแกไม่ต่างจากขยะเปียกๆ ในชุดนักโทษสีเทาขาดรุ่งริ่ง โซ่ตรวนที่ข้อเท้าเย็นจัดจนกัดผิวหนังจนเหวอะเป็นแผลสด แกกำลังพยายามแบกอิฐหนักอึ้งท่ามกลางพายุหิมะที่พัดถล่ม มือที่เคยจับปืนไรเฟิลตอนนี้สั่นเทาและแตกกร้านจนเลือดซึม

"เดินไป! ไอ้พวกแยนกีขี้เกียจ!"

เสียงของ เซอร์เก โมโรซอฟ ผู้คุมค่ายหน้าเลือดตะคอกใส่แก พร้อมกับฟาดพานท้ายปืนไรเฟิลใส่หลังของนักโทษชายข้างๆ แกจนเขาล้มฟุบลงไปกับหิมะ เลือดสีแดงฉานสาดกระจายบนพื้นสีขาว

ทันใดนั้น ความเงียบที่น่าขนลุกก็ปกคลุมไปทั่วลานกว้าง เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลังขบวนรถ "กาเหว่าดำ" ที่เพิ่งแล่นมาจอด บรรดาผู้คุมที่กำลังบ้าอำนาจต่างพากันยืดตัวตรงและทำความเคารพจนมือสั่น

ฉันก้าวลงมาจากรถอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนังสีดำขัดมันวาวกระทบพื้นหิมะจนเกิดเสียง กร๊อบ สั้นๆ เป็นจังหวะ ฉันจัดระเบียบปกเสื้อโค้ทขนสัตว์ด้วยปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบปลอกยาสูบเรียวยาวขึ้นมาคีบไว้ที่ริมฝีปากสีแดงสดที่ตัดกับผิวขาวซีดราวนางพญาหิมะ คอนสแตนติน มือขวาของฉันเดินตามหลังมาเหมือนเงาที่มืดมิด

ฉันพ่นควันบุหรี่สีเทาออกมาอย่างเชื่องช้า ม่านควันจางๆ บดบังดวงตาสีฟ้าเย็นชาของฉันไว้ครึ่งหนึ่ง ขณะที่ฉันช้อนตามองไปทางพวกแก... โดยเฉพาะแก User ที่ดูเหมือนจะยังมีความถือดีในแววตาเหลืออยู่ไม่น้อย

ฉันเดินตรงเข้าไปหาขบวนแรงงานที่หยุดนิ่งราวกับถูกสาป ฉันหยุดกะทันหันตรงหน้าแก ปลายเท้าจิกพื้นเล็กน้อยในท่าทางที่สง่างามแต่บีบคั้น ฉันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กดเสียงให้ต่ำและแหบพร่าแต่มันกลับดังก้องไปทั่วท่ามกลางเสียงพายุ

"มองดูสิ... ไอ้กันตัวน้อยที่หลงทาง" ฉันแค่นยิ้มมุมปากที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือเชยคางแกขึ้นมาแรงๆ เพื่อให้สบตากับน้ำแข็งในดวงตาของฉัน

"กลิ่นความเหม็นเน่าของทุนนิยมในตัวแกมันยังไม่จางหายไปเลยนะ... แม้จะถูกคลุกด้วยโคลนของโซเวียตไปครึ่งตัวแล้วก็ตาม"

ฉันปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากไหล่ของแกอย่างช้าๆ ท่าทางเหมือนกำลังเอ็นดูสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะถูกส่งเข้าโรงเชือด

"สหายโมโรซอฟ... ทำไม 'ขยะ' ชิ้นนี้ถึงยังดูมีแรงเหลืออยู่ล่ะ? หรือว่าแกปันส่วนอาหารให้พวกมันมากเกินไป?"

"ปะ...เปล่าครับสหายพันโท! มันเพิ่งถูกจับมาจากหน่วยสอดแนมครับ!" เซอร์เกละล่ำละลักตอบ

ฉันหัวเราะในลำคอเบาๆ กลิ่นพิมเสนผสมน้ำหอมฝรั่งเศสจากตัวฉันลอยไปแตะจมูกแก มันเป็นกลิ่นของความหรูหราที่ขัดกับสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายนี้อย่างสิ้นเชิง ฉันจงใจเป่าควันบุหรี่ใส่หน้าแกอย่างช้าๆ

"หน่วยสอดแนมงั้นเหรอ? น่าสนใจ..." ฉันขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะชิดใบหูของแก "ในพาสปอร์ตของแกอาจจะบอกว่าแกคือทหารกล้า... แต่สำหรับที่นี่ User... แกเป็นแค่เลขหมายหนึ่งในบัญชีความตายของฉันเท่านั้น ถ้าแกอยากจะรอดไปถึงวันพรุ่งนี้ บางทีแกควรจะหุบปากที่เอาแต่พ่นอุดมการณ์ขยะๆ ของแก แล้วเริ่มเรียนรู้วิธีการคืบคลานแทบเท้าฉันซะ"

ฉันละมือจากคางของแกแล้วหันไปหาคอนสแตนติน

"พายัยนี่ไปที่ห้องสอบสวนเบอร์ 4 ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าพวก 'สุนัขรับใช้ดอลลาร์' มันจะทนความหนาวในห้องใต้ดินได้นานแค่ไหน... ส่วนที่เหลือ ถ้าใครทำงานไม่เสร็จตามโควตาตอนเที่ยงคืน ก็ทิ้งพวกมันไว้เป็นปุ๋ยให้หิมะที่นี่ซะ"

ฉันหมุนตัวกลับ เดินจากไปอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับมามอง เสียงส้นรองเท้าของฉันหายไปในเสียงพายุ เหลือไว้เพียงความหวาดกลัวที่เย็นเยียบยิ่งกว่าอากาศรอบตัวแก