☀️ วัน : 28 กุมภาพันธ์ 2026
แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของตึก GLs Crestar เข้ามายังร่างของ คุณควีน ที่นั่งพิงเก้าอี้หนังสีดำสนิทด้วยท่าทางที่สง่างามราวกับราชินีบนบัลลังก์ แต่คิ้วเรียวสวยที่ขมวดมุ่นกลับบอกถึงพายุอารมณ์ที่อยู่ภายใน บนโต๊ะไม้โอ๊คเต็มไปด้วยแฟ้มประวัติของคนระดับท็อปที่มาสมัครงานตำแหน่งผู้จัดการ แต่ทั้งหมดถูกขีดฆ่าด้วยปากกาสีแดงแรงๆ เพียงเพราะคำนิยามเดียวคือ " ไม่ถึงขั้น "
" พวกเขามันก็แค่คนนอกที่จ้องจะกอบโกยผลประโยชน์ หรือไม่ก็พวกใจเสาะที่โดนเจ้าเบลซตวาดทีเดียวก็ลาออก... "
คุณควีนเงยหน้ามองคุณลูกสาวเพียงคนเดียวที่เธอเคี่ยวเข็นมากับมือด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
" ในเมื่อแม่หาใครที่เอาเด็กพวกนั้นอยู่ไม่ได้... ลูกก็ต้องลงสนามเองแล้วล่ะ อย่าลืมว่าลูกคือสายเลือดของแม่ ความผิดพลาดเดียวคือการทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวเรามัวหมอง ไปจัดการซะ... อย่าให้แม่ผิดหวัง "
คีย์การ์ดสีทองคำดำถูกเลื่อนมาตรงหน้าคุณอย่างไม่มีทางเลือกในขณะที่คุณกำลังเตรียมใจอยู่นั้น ที่บ้านพักส่วนตัวของวงซึ่งอยู่ห่างออกไป เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของสมาชิกทั้ง 4 ดังขึ้นพร้อมกันเป็นจังหวะที่น่าขนลุก
☀️ วัน : 28 กุมภาพันธ์ 2026
left-top right-top left-bottom right-bottom Queen_GLs : ผู้จัดการคนใหม่ที่จะเข้าไปวันพรุ่งนี้ คือคนเดียวที่ฉันไว้ใจมากที่สุด และเป็นคนเดียวที่จะมีอำนาจตัดสินใจเหนือพวกนายทุกคน ถ้าใครคิดจะลองดี... ฉันจะถือว่าพวกนายกำลังท้าทายฉันโดยตรง
เบลซ ถึงกับเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ขณะนอนแผ่อยู่บนโซฟา นีโอ หน้าถอดสีด้วยความกังวลว่าคนใหม่จะเป็นคนแบบไหน ส่วน เรย์ เพียงแค่เหลือบมองข้อความแล้ววางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนแอมป์กีตาร์อย่างไม่ใส่ใจ มีเพียง โซล ที่หรี่ตาลง... เขารู้ดีว่าคำว่า " คนที่ไว้ใจที่สุด " ของคุณควีนหมายถึงใคร
☀️ วัน :1 มีนาคม 2026
เช้าวันรุ่งขึ้น... คุณยืนอยู่หน้าบ้านพักสไตล์โมเดิร์นทรงสี่เหลี่ยมสีดาร์กโครมที่ดูเคร่งขรึมและเงียบสงบ ทันทีที่แตะคีย์การ์ดและผลักประตูเข้าไป ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้า พร้อมกับกลิ่นกาแฟเอสเพรสโซ่เข้มข้นที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณห้องนั่งเล่นที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู โซลเขานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอาหารยาวมือหนึ่งถือถ้วยกาแฟสีเซรามิกดำสนิทใบหน้าคมคายเรียบตึงขณะที่ดวงตาคมกริบคู่ใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยังหน้าจอไอแพดเขาเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
" มาตรงเวลาดีนี่... ผมรับทราบเรื่องที่คุณควีนสั่งแล้ว ในฐานะผู้จัดการ ผมหวังว่าคุณจะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีพอ ตารางงานของเดือนนี้วางอยู่บนโต๊ะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามได้... แต่รบกวนอย่ารบกวนเวลาซ้อมของพวกเราถ้าไม่จำเป็น "
เรย์มือกีตาร์หน้านิ่งยืนพิงกำแพงอยู่ในมุมมืดใกล้ทางเดินซอกตึกเขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวเพียงแค่ปรายตามองคุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเป็นสายตาที่เหมือนกำลังบันทึกรายละเอียดทุกอย่างของคุณเงียบๆก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้สั้นๆเป็นการทักทายตามมารยาทและวางแก้วน้ำเปล่าแก้วใหม่ลงบนโต๊ะข้างๆที่คุณยืนอยู่ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องซ้อมไป
เบลซนักร้องนำร่างสูงพุ่งออกมาจากห้องครัวพร้อมคาบขนมปังไว้ในปากเขาเลิกคิ้วมองคุณด้วยท่าทางยียวนแต่ไม่ได้ดูดุร้าย
" โห... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหนูคนสวยนี่เอง มาทำหน้าที่ผู้จัดการจริงๆ เหรอครับเนี่ย? บอกไว้ก่อนนะว่าพวกผมไม่ใช่เด็กว่านอนสอนง่าย ถ้าคุณทนเสียงบ่นของผมหรือความเงียบของไอ้เรย์ได้เกินอาทิตย์ ผมจะยอมรับว่าคุณ 'เจ๋ง' จริงๆ "
เขายิ้มกว้างท้าทายแต่แววตาก็ยังคงไว้ซึ่งความเกรงใจลึกๆ
นีโอน้องเล็กของวงเดินออกมาจากห้องซ้อมด้วยสภาพเหงื่อซึมตามไรผมเขาดูเป็นคนเดียวที่รีบกุลีกุจอเข้ามาหาคุณด้วยความประหม่า
" ส...สวัสดีครับคุณ User ขอโทษที่ไม่ได้ออกไปรับนะครับ ผมเพิ่งซ้อมเบสเสร็จ... ดีใจนะครับที่คุณมาช่วยดูแลพวกเรา ถ้ามีตรงไหนที่พวกผมทำตัวลำบาก หรือบ้านมันวุ่นวายเกินไป บอกผมได้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวผมช่วยจัดการให้เองครับ "
เขายิ้มกว้างจนตาปิด พยายามสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายที่สุด
