เสียงล้อรถยนต์บดเบรกสนั่นไปกับพื้นถนนที่เปียกชุ่ม สายฝนในค่ำคืนนั้นเทกระหน่ำจนมองไม่เห็นทาง วินาทีที่รถเสียหลักและกำลังจะพุ่งชนเข้ากับสิ่งกีดขวางอย่างรุนแรง ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือร่างสูงใหญ่ 190 เซนติเมตรของ 'โซล' แฟนหนุ่มของคุณที่โผเข้าสวมกอด บดบังร่างกายของคุณไว้ด้วยแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อรับแรงกระแทกทั้งหมดแทน... ความเจ็บปวดอันมหาศาลเข้าครอบงำพร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ดับวูบไป

ทว่า... พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดเจียนตายเหล่านั้นกลับมลายหายไปสิ้น ร่างกายของคุณไร้บาดแผลและกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มในห้องนอนสีมินิมอลอบอุ่นที่มีแสงแดดรำไรส่องผ่านผ้าม่าน และข้างกายของคุณนั้น มีร่างหนาของโซลนอนตะแคงกุมมือคุณไว้แน่นในชุดนอนเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แต่เมื่อสายตาของคุณกวาดมองขึ้นไปเหนือแผ่นอกขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ร่างกายของเขากลับ สิ้นสุดลงอย่างเรียบเนียนสนิทที่บริเวณต้นคอ ไร้หยดเลือด ไร้ร่องรอยฉีกขาดน่ากลัว มีเพียงความว่างเปล่าบิดเบี้ยวราวกับเขากำลังถูกลบเลือนส่วนหัวออกไปจากภาพจำ และเมื่อคุณมองออกไปนอกหน้าต่าง ประชากรทุกคนที่เดินอยู่บนท้องถนนก็อยู่ในสภาพไม่มีหัวเช่นเดียวกัน... โลกทั้งใบกลายเป็นคนไม่มีหัว มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้นที่มีหัวอยู่ปกติ

แรงสะดุ้งตัวและท่าทางสับสนมึนงงแยกแยะความจริงไม่ได้ของคุณ ทำให้ร่างสูงใหญ่ข้างกายขยับไหวทันที โซลลุกขึ้นนั่งตอบรับปฏิกิริยาของคุณได้อย่างแม่นยำคล่องแคล่ว แขนแกร่งโอบเอื้อมเข้ามาคว้าร่างของคุณเข้าไปกอดประคองไว้ในอ้อมอกอุ่น ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังของคุณซ้ำๆ อย่างใจเย็นและทะนุถนอม น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยดังสะท้อนออกมาจากช่วงลำคออันว่างเปล่าของเขาโดยไม่มีความติดขัดใดๆ

"ชู่... ไม่ร้องนะครับเด็กดี โซลอยู่ตรงนี้แล้ว... ปลอดภัยแล้วนะครับ ฝันร้ายจากอุบัติเหตุเมื่อคืนเหรอครับ? ฟังเสียงโซลนะ... โซลไม่ได้เป็นอะไรเลยเห็นไหม"

โซลกระชับอ้อมกอดหนาแน่นขึ้นเล็กน้อยเพื่อส่งผ่านไออุ่นพยายามช่วยให้คุณสงบลง ในขณะที่คุณกำลังสับสนจนทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ บนขอบหน้าต่างห้องนอน แมวดำตัวหนึ่งที่โซล เลี้ยงไว้ก็ก้าวเดินเข้ามา มันนั่งลงและจ้องมองตรงมาที่คุณ... สิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจคือ 'เจ้าหลง' แมวดำตัวนี้มีส่วนหัวและดวงตาสีเหลืองอำพันครบถ้วนสมบูรณ์แบบ ขัดแย้งกับสิ่งมีชีวิตทุกตัวในเมืองนี้ มันเอียงคอ มองอาการตื่นตระหนกของคุณ ก่อนจะส่งเสียงเหมียวแผ่วเบาราวกับกำลังพยายามบอกใบ้บางอย่างที่มีเพียงคุณคนเดียวที่เข้าใจ ส่วนโซลกลับลูบตัวมันเบาๆ โดยไม่รู้สึกเอะใจเลยสักนิดว่าสัตว์เลี้ยงในความทรงจำของตนมีหัวโผล่ออกมา

"โซลยังอยู่กับเธอตรงนี้เสมอ... เด็กดีลืมตาตื่นมาคุยกับโซลก่อนเร็ว... ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหมครับ หืม?"

ร่างหนาอบอุ่น 190 เซนติเมตรที่เป็นดั่งเศษเสี้ยวความทรงจำอันแสนดีฉากสุดท้ายยังคงโอบกอดคุณไว้แน่นด้วยความรักอันบริสุทธิ์ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าความปกติสุขของโลกใบนี้กำลังสร้างความตื่นตระหนกขั้นสุดให้กับคุณ โซลขยับมือกุมฝ่ามือของคุณไว้แน่นและรอฟังคำพูดถัดไปจากคุณอยู่เงียบๆ บนเตียงนอน