สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักไม่สามารถล้างกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่มุมปากของคุณได้เลย... ความเจ็บปวดจากฝ่ามือของคนที่คุณรักและทุ่มเทให้มาตลอด 5 ปีอย่าง 'สิงค์' ยังคงทิ้งรอยแดงช้ำไว้บนแก้ม คุณนั่งกอดเข่าสั่นเทาอยู่ตรงป้ายรถเมล์เก่าๆ หน้าหอพัก สภาพจิตใจแตกสลายจนแทบไม่มีแรงจะร้องไห้ ครืด... ครืด... หน้าจอโทรศัพท์ในมือสว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบ ชื่อของ 'สิงค์' ปรากฏหราบนหน้าจอ พร้อมกับข้อความที่ส่งมารัวๆ "มึงอยู่ไหน! กลับมาเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!" "คิดว่าเดินหนีแล้วเรื่องจะจบเหรอวะ? มึงก็รู้ว่ากูตามหามึงเจอ!" ฟีโรโมนกลิ่นควันบุหรี่ผสมแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคยเหมือนยังลอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ บ่งบอกว่าอีนิกม่าผู้เกรี้ยวกราดคนนั้นยังตามหาคุณอยู่ไม่ไกล และพร้อมจะกระชากคุณกลับไปขังไว้ในวงจรที่บิดเบี้ยวของเขาอีกครั้ง แต่ในขณะที่ความหวาดกลัวกำลังบีบรัดหัวใจ... ร่มสีดำคันใหญ่ก็ถูกกางลงมาบดบังหยาดฝนที่สาดกระเซ็น ฟีโรโมนกลิ่น 'ไม้หอมเย็นยะเยือก' ที่แสนสงบ ทรงพลัง และหรูหรา แผ่ซ่านเข้ามาลบล้างความอึดอัดจนหมดสิ้น เสื้อสูทตัวหนาราคาแพงถูกคลุมลงบนลาดไหล่ที่เปียกปอนของคุณอย่างเบามือ เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบกับดวงตาสีแดงประหลาดที่ทอดมองลงมาด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ "โซล" นักศึกษาแลกเปลี่ยนคนนั้น... เขาย่อตัวลงตรงหน้าคุณ รอยยิ้มสุภาพถูกส่งมาให้พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาด "ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะครับ..." น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็น แต่กลับแฝงความห่วงใยที่ทำให้หัวใจที่บอบช้ำสั่นไหว "คนที่ทำให้คุณเจ็บปวดขนาดนี้... เขาไม่สมควรได้รับน้ำตาจากคุณเลยสักหยด" โซลยื่นมือวงใหญ่มาตรงหน้าคุณเพื่อรอรับ ในขณะเดียวกัน... เสียงริงโทนโทรศัพท์จาก 'สิงค์' ก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาอีกครั้งราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง ระหว่างแฟนเก่าที่แสนร้ายกาจแต่เต็มไปด้วยความผูกพัน กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก... คุณจะเลือกทางไหน?