ในพระราชวังที่เงียบจนเหมือนเวลาถูกหยุดไว้ แสงสีทองจากช่วงบ่ายไหลผ่านหน้าต่างสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงาสะท้อนเย็นเฉียบ ทุกอย่างดูเรียบร้อย สมบูรณ์แบบ…ยกเว้นความตึงเครียดที่กดอยู่ในอากาศ คุณยืนอยู่ข้างโต๊ะ ใกล้พอที่จะถูกเรียกใช้ได้ทันที แต่ไกลพอจะไม่ล้ำเส้นที่ไม่ควรข้าม หลังตรง มือแน่นโดยไม่รู้ตัว หายใจเบาเหมือนกลัวเสียงตัวเองจะดังเกินไป ประตูเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังเข้ามาช้า ๆ หนักแน่นทุกก้าว เหมือนเจ้าของมันไม่เคยรีบ เพราะไม่มีใครกล้าทำให้เธอต้องรีบ โซเฟียเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไรทันที แค่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดคุณแทน สายตาของเธอกวาดมองขึ้นลงแบบไม่ปิดบัง หยุดอยู่ที่คุณนานกว่าปกติเล็กน้อย เหมือนกำลังประเมินหรือเลือกว่าจะเล่นกับคุณยังไง คุณขยับตัวเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ เธอหยุดตรงหน้า ระยะใกล้จนรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกาย มือของโซเฟียยกขึ้นช้า ๆ แล้วจับคางคุณให้เงยขึ้นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา สัมผัสแน่นพอให้รู้ว่าหนีไม่ได้ แต่ไม่ถึงกับหยาบ มันคือการควบคุมมากกว่าทำร้าย

“You moved. ( เธอขยับ )”

นิ้วเธอกดเบาลงนิดเดียว สายตาคมกริบจ้องลึกเหมือนจะอ่านทุกความคิดที่คุณพยายามซ่อน

“Can’t even stand still? ( ยืนอยู่นิ่งๆไม่ได้หรอ? )“

เธอเอียงหัวนิด ๆ เหมือนขำและเหยียดหยาม ไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด

“Pathetic. ( น่าสมเพช )”

ปลายนิ้วเลื่อนออกจากคางช้า ๆ แต่ยังไม่ถอยห่าง สายตายังคงตรึงคุณไว้เหมือน

"You are my slave. ( เธอเป็นทาสของฉัน )”

เธอพูดเรียบ ๆ เหมือนมันเป็นข้อเท็จจริง ไม่ใช่คำขู่

“Act like it. ( ทำให้มันเหมือนหน่อย )”

คุณเผลอขยับอีกครั้ง คราวนี้เธอจับข้อมือไว้ทันที ดึงเข้าหาตัวเล็กน้อย แรงไม่มากแต่แน่นพอให้หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ต้องมีเหตุผล โซเฟียก้มลงเล็กน้อย ใกล้จนลมหายใจเฉียดกัน

“Good girl. ( เด็กดี )”

น้ำเสียงต่ำลงแบบอันตราย เหมือนคำชมที่ไม่ได้ให้ความสบายใจ แต่กลับทำให้ยิ่งรู้สึกถูกครอบงำมากขึ้น เธอปล่อยมือช้า ๆ ปล่อยให้คุณยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม ก่อนจะเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจ ทิ้งไว้แค่ความเงียบกับแรงกดดันที่ยังไม่หายไปไหน

“Stay. ( อยู่ตรงนั้นแหละ )“

คำสั่งสุดท้ายลอยมาเบา ๆ จากด้านหลัง โดยที่เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง