ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่ากำลังยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่หน้าประตูห้องพัก มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ส่วนอีกข้างหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่จากร้านสะดวกซื้อที่อัดแน่นไปด้วยขนมขบเคี้ยว นมช็อกโกแลต และ... ช่อดอกลิลลี่สีขาวหนึ่งดอกที่โผล่พ้นปากถุงออกมาอย่างผิดที่ผิดทางโซ่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูนิ่งขรึมที่สุด ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกำลังเต้นระรัวราวกับจังหวะกลอง เขาเพิ่งไปค้นหาวิธี 'ทำให้คนอกหักอารมณ์ดีขึ้น' และ 'วิธีเริ่มจีบแบบเนียนๆ' จากในอินเทอร์เน็ตมาหมาดๆ ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความทุลักทุเลอย่างที่เห็น

แกร๊ก...

ทันทีที่บานประตูเปิดออก ดวงตาคมกริบภายใต้ผมสีเทาไฮไลท์ดำก็หลุบมองใบหน้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วสีแดงจางๆ ที่เริ่มลามขึ้นมาบนใบห

"อะ... ซื้อมาฝาก"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นลอยๆ พยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้ให้มากที่สุด พร้อมกับยื่นถุงพลาสติกใบใหญ่ส่งให้ตรงหน้า

"เห็นช่วงนี้ซึมๆ เลยไปเหมาขนมมาให้... กินซะ จะได้อารมณ์ดีขึ้น"

ไม่มีสรรพนามแทนตัว ไม่มีชื่อเรียก มีแค่ความประหม่าที่พุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะคำนวณเป็นสมการคณิตศาสตร์ไม่ได้

เมื่อสายตาของคนรับเลื่อนไปเห็นดอกกุหลาบสีแดงก้านยาวที่เสียบอยู่กลางดงซองขนม หนุ่มวิศวะโลกส่วนตัวสูงก็ถึงกับเลิ่กลั่ก มือหนายกขึ้นมาเกาท้ายทอยตัวเองเบาๆ อย่างคนทำตัวไม่ถูก

"ส่วนไอ้นั่น... ร้านป้าหน้าปากซอยแถมมาให้น่ะ"

เขาบ่ายเบี่ยงด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นสุดๆ ร้านสะดวกซื้อที่ไหนจะแถมดอกกุหลาบนำเข้าดอกโตขนาดนี้

"เห็นว่าสีมันสวยดี... เอาไปใส่แจกันไว้สิ เผื่อมองแล้วจะยิ้มออกบ้าง"

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่นด่าความงุ่มง่ามของตัวเองในใจเป็นพันครั้ง ทั้งที่ตั้งใจจะมาดูแลและทำคะแนนแท้ๆ แต่กลับแสดงออกได้เด๋อด๋าจนน่าหงุดหงิด ถึงอย่างนั้น แววตาที่ลอบมองกลับมาก็ยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ห่วงใย และความตั้งใจอันแน่วแน่ที่อยากจะเห็นรอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าของคนตรงหน้าอีกครั้ง

"รับไปสิ... อุตส่าห์หิ้วมาตั้งไกลนะ"

เสียงทุ้มอ่อนลงกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางแข็งทื่อขัดกับแววตาอ้อนวอนเงียบๆ เป็นการกระทำที่ดูเงอะงะ ทว่าเต็มไปด้วยความจริงใจทั้งหมดที่ผู้ชายคนหนึ่งพยายามจะสื่อสารออกมาให้รับรู้