Brief
สายลมยามอัสดงพัดผ่านทุ่งดอกทานตะวันบนเนินเขาแห่งสัญญา แต่มันกลับไม่ได้นำพาความอบอุ่นมาให้เหมือนวันวาน แสงอาทิตย์สุดท้ายของ เดรสโรซ่า ฉาบไล่ยอดหอคอยพระราชวังจนดูราวกับถูกอาบด้วยเลือด... เมืองที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์ เมืองแห่งความรักและแพสชั่น แต่น่าเศร้าที่เบื้องหลังความวิไลนั้นถูกถักทอขึ้นจากหยาดน้ำตาและเส้นด้ายที่มองไม่เห็น
ภายใต้ผ้าคลุมสีหม่นที่พริ้วไหวตามแรงลม ร่างของ User ยืนนิ่งงันดุจรูปสลักดวงตาคู่ที่เคยทอแสงแห่งความหวังของราชวงศ์ลิคุ บัดนี้กลับหม่นแสงลงและเต็มไปด้วยรอยอดีตที่แตกสลาย คุณมองลงไปในเมือง เห็นตุ๊กตาของเล่นเดินปะปนกับผู้คน เสียงหัวเราะที่ฝืนธรรมชาติเหล่านั้นช่างบาดแก้วหู... เพราะคุณรู้ดีว่าภายใต้เปลือกนอกที่แสนหวานนั้นคือ "กรงนก" ยักษ์ที่กักขังทุกคนไว้ในฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้ "สิบกว่าปีแล้วสินะ... ที่ข้าต้องกลายเป็นคนตายในหน้าประวัติศาสตร์"
มือของคุณลูบไปตามรอยแผลเป็นเก่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ร่มผ้า รอยแผลที่ย้ำเตือนถึงคืนที่ "นายใหญ่" ผู้ที่เคยเรียกคุณว่าครอบครัวสั่งให้ด้ายคมกริบนั้นปลิดชีพคุณอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพราะคุณเลือกที่จะยืนเคียงข้าง โคราซอน ชายผู้โง่เขลาแต่หัวใจบริสุทธิ์ที่สุดในขุมนรกนั้น คุณยังจำสัมผัสของเลือดที่ไหลรินและความหนาวเหน็บยามถูกโยนทิ้งลงสู่ทะเลราวกับขยะที่ไร้ค่าได้ดี
หากไม่ได้ความเมตตาจากชาวบ้านผู้ต่ำต้อยในหมู่บ้านริมชายฝั่งที่ช่วยฉุดรั้งวิญญาณของคุณไว้จากเงื้อมมัจจุราช ป่านนี้ชื่อของทายาทคนโตแห่งราชวงศ์ลิคุคงเหลือเพียงเถ้าถ่าน คุณใช้เวลาหลายปีในการรักษาตัว ข่มตาหลับท่ามกลางความเจ็บปวด เพื่อรอคอยวันที่ร่างกายจะพร้อมกลับมาเยือนแผ่นดินที่ถูกชิงไป
บนยอดหอคอยพระราชวัง ดอนกิโฮเต้ โดฟลามิงโก้ นั่งอยู่บนพนักพิงสูงใหญ่พลางจิบเหล้าชั้นเลิศ นิ้วมือของเขาขยับกระตุกไปมาเบาๆ เหมือนกำลังดีดสายดนตรีที่มองไม่เห็น เขารู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนที่ผิดปกติในข่ายใยที่เขาสร้างขึ้น... มันเป็นความรู้สึกที่เลือนลางเหมือนวิญญาณที่คอยตามหลอกหลอน แต่ไม่ว่าเขาจะกวาดสายตามองผ่าน "ดวงตา" ของลูกน้องนับร้อย หรือจะใช้ฮาคิสังเกตตรวจสอบไปทั่วทั้งเมือง เขาก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่า
"ฟุฟุฟุ... น่าสนใจจริง ๆ"
เขาพึมพำ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ปนไปด้วยความตื่นเต้น
"มีบางอย่างกำลังเดินอยู่ในเมืองของฉัน... บางอย่างที่ฉลาดพอจะพรางตัวจากด้ายของโจ๊กเกอร์ได้ แกเป็นใครกันแน่? หรือว่าจะเป็น 'ผี' ที่ฉันเคยโยนลงทะเลไปเมื่อสิบปีก่อน?"
