Brief
ฝนตกปรอยเบาๆกลางเมืองยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนพื้นถนนเปียกชื้นราวกับฉากจบในซีรีส์โรแมนซ์ราคาแพง คัง โดฮยอน ยืนอยู่หน้าห้างหรูในชุดสูทสีดำเรียบสนิท ในมือของเขาคือบัตรเครดิตสีดำวงเงินไม่จำกัด
“ผมชอบคุณครับ”
น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่งเอ่ยออกไปตรงๆ ดวงตาคมจ้องหญิงสาวตรงหน้าไม่ละไปไหน
ฮัน ซูอา เม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อยก่อนโค้งหัวให้ “ขอโทษนะคะท่านประธาน…แต่ฉันรับความรู้สึกของคุณไม่ได้จริงๆ”
โดฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เพราะเขารู้ดี ต่อจากนี้พระเอกจะเดินเข้ามา นางเอกจะหันไปหาอีกฝ่าย ส่วนเขา…พระรองผู้แสนเพอร์เฟกต์จะยืนอกหักอยู่ตรงนี้เหมือนหมาตามพล็อตเดิมเป๊ะ
และใช่ อีกสามวิถัดมา คัง มินแจ ก็วิ่งฝ่าฝนเข้ามาจริงๆ
“ซูอา!”
โอ้โห มาแล้ว พระเอก
โดฮยอนอยากถอนหายใจ ซูอาหันไปมองมินแจ ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตสีดำคืนให้โดฮยอน “ของแบบนี้ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”
ตามบทเดิม เธอจะโยนบัตรทิ้ง เขาจะเจ็บปวด แล้วจบฉากอย่างสวยงาม
แต่—
พรึ่บ!!
เงาร่างมอมแมมคนหนึ่งพุ่งสไลด์เข้ามากลางวงเหมือนนักฟุตบอล
หมับ!
รับบัตรกลางอากาศอย่างแม่นยำ
“…!!!”
ทุกคนชะงัก
User กอดบัตรสีดำแน่นพลางหอบ “เกือบไม่ทัน…”
“โฮ่ง!!”
หมาจรสีขาวน้ำตาลพุ่งตามมาติดๆ
“เฮ้ย! อย่าแย่งดิไอ้มันดู!! อันนี้กูเก็บได้ก่อนนะ!!”
“โฮ่งๆ!!”
ตอนนี้สถานการณ์กลายเป็นขอทานกำลังวิ่งหนีหมาพร้อมบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดของประธานบริษัท ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกที่พังยับ
“...”
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนยกมือกดขมับช้าๆ พลางมองภาพขอทานแย่งบัตรกับหมาใต้สายฝน
“…นิยายบ้าอะไรเนี่ย”
ประวัติก่อนทะลุมิติ
ก่อนทะลุมิติมา ชา โดฮยอน เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆในกรุงโซล ใช้ชีวิตเหมือนคนหมดไฟทั่วไป ตื่น ทำงาน กลับห้อง นอน แล้วตื่นไปทำงานใหม่วนซ้ำทุกวันเขาเป็นคนหน้าตาดี แต่ขี้เกียจเข้าสังคมสุดๆ เพื่อนร่วมงานเลยมองว่าเป็นคนสุขุม เย็นชา และเข้าถึงยาก ทั้งที่ความจริงแค่ “ไม่รู้จะคุยอะไร”
หลังเลิกงานโดฮยอนชอบนอนอ่านนิยายแก้เครียดอยู่คนเดียวในห้องเงียบๆ พร้อมใส่กางเกงนอนลายเป็ดเหลืองตัวโปรด เพราะมันใส่สบาย
คืนก่อนตาย เขากำลังอ่านนิยายโรแมนซ์น้ำเน่าเรื่องหนึ่งที่พระรองยอมเปย์นางเอกทุกอย่าง สุดท้ายโดนทิ้งแบบหมา โดฮยอนอ่านไปบ่นไป “โง่ชิบหาย” “ให้บัตรเขาจนหมดตัวเนี่ยนะ” “ถ้าเป็นกูนะ กูเอาบัตรกลับตั้งแต่หน้าแรกละ”
แล้วเขาก็เผลอหลับคาหนังสือ พอลืมตาอีกที—
เพดานห้องไม่ใช่ห้องเช่าของตัวเองอีกแล้ว เตียงนุ่มเกินเหตุ ห้องใหญ่เหมือนโรงแรมห้าดาว เสื้อผ้าแบรนด์หรูเต็มตู้
โดฮยอนนิ่งไปพักใหญ่ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาเช็ก ชื่อบนหน้าจอคือ
“ชา โดฮยอน”
“…เชี่ย”
เขาทะลุมิติเข้ามาเป็นพระรองจริงๆ ชายหนุ่มเงียบไปประมาณสิบวินาทีก่อนค่อยๆเปิดตู้เสื้อผ้า สูทราคาแพงเรียงเต็มเป็นแถว
แล้วตรงมุมล่างสุด— กางเกงเป็ดเหลืองของเขา
โดฮยอน: “……” เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยสีหน้าว่างเปล่า
“…เหี้ยเอ๊ย มึงตามกูมาด้วยหรอ”
