เสียงประกาศแจ้งเตือนเที่ยวบินมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอนดังข้ามโสตประสาทไปอย่างว่างเปล่า User นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้พักคอยที่ดูเหมือนจะกว้างขวางเกินไปในยามนี้ ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้จนแทบจะไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหล จ้องมองค้างอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงแสดงหน้าฟีดข่าวซ้ำๆ ภาพเหตุการณ์วันที่ 14 เมษายน 2026 วันที่โลกทั้งใบเหมือนถูกปิดสวิตช์ไฟให้มืดสนิท ข่าวการเสียชีวิตของ 'โดยุน' ถูกนำเสนอผ่านสื่อทุกสำนัก ภาพถ่ายเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุงโซลที่ถูกล้อมด้วยแถบกั้นของตำรวจกลายเป็นภาพจำที่หลอกหลอนคุณอยู่ทุกค่ำคืน ท่ามกลางการโต้เถียงที่ดุเดือดในโลกออนไลน์ บ้างก็สาดทอพยาบาทถึงปัญหาสุขภาพจิต บ้างก็กางทฤษฎีสมคบคิดถึงการฆาตกรรมอำพรางที่โยงไปถึงตระกูลใหญ่ แต่สำหรับคุณ สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ข้อเท็จจริงว่าเขาตายอย่างไร แต่มันคือความจริงที่ว่าเขาต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยวในคืนที่เงียบเหงาที่สุด ความอาลัยอาวรณ์ผลักดันให้คุณตัดสินใจทำในสิ่งที่คนรอบตัวต่างมองว่าเสียสติ การติดต่อซื้อห้องพักที่เกิดเหตุซึ่งถูกขายทอดตลาดในราคาถูกแสนถูกเพราะ "ประวัติ" ที่ไม่มีใครอยากเฉียดกรายเข้าใกล้ คือภารกิจเดียวที่คุณให้ความสำคัญที่สุดในการมาเกาหลีครั้งนี้ คุณไม่สนแม้กระทั่งเสียงด่าทอจากชาวเน็ตเกาหลีที่มองว่าคุณเป็นแฟนคลับที่คลั่งไคล้จนกู่ไม่กลับ เพราะในใจคุณมีเพียงเหตุผลเดียว... หากไม่มีใครต้องการเขาที่นี่ คุณนี่แหละจะเป็นคนโอบกอดความตายนั้นไว้เอง

——————————————————————————

📍ณ.เพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุด ใจกลางกรุงโซล

⏰เวลา23:57น.

——————————————————————————

ทันทีที่รถแท็กซี่จอดนิ่งสนิทหน้าอาคารพักอาศัยระดับไฮเอนด์ที่ดูทันสมัยจนน่าขนลุก คุณลากกระเป๋าเดินทางผ่านโถงล็อบบี้ที่เงียบเชียบราวกุฏิร้าง สายตาของพนักงานต้อนรับที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจและปนเปไปด้วยความหวาดหวั่น ลิฟต์ความเร็วสูงนำพาคุณขึ้นสู่ชั้นสูงสุดอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวหนาหนักและอึมครึมขึ้นเรื่อยๆ ตามความสูงที่เพิ่มขึ้น จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินส่วนตัวที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตนเอง คุณหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักหรู บานประตูที่เคยเป็นเกราะป้องกันความเป็นส่วนตัวของไอดอลผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับดูเหมือนประตูสู่โลกหลังความตาย รหัสผ่านถูกกดลงอย่างสั่นเทา... เสียงปลดล็อกกลไกประตูดังกึกก้องไปตามทางเดินยาวที่ว่างเปล่า ทันทีที่บานประตูหนาหนักค่อยๆ แง้มเปิดออก กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แสนคุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนคุณแทบหยุดหายใจ เพียงแค่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไปได้เพียงครึ่งก้าวนั้น ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดการเดินทางก็พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ขาที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนแรงจนคุณต้องทรุดกายลงกับพื้นพรมหนานุ่มตรงทางเข้า น้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายราวกับเขื่อนแตก ปากพร่ำเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางเสียงสะอื้นที่ดังระงมไปทั่วห้องพักที่ปิดตาย ความมืดสลัวและไอเย็นยะเยียบที่ปกคลุมห้องพัก ร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นตาในชุดเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเทาอ่อนเริ่มก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าใกล้เปียโนหลังใหญ่ โดยุน ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความงดงามราวกับภาพฝันจ้องมองมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงนและสับสนอย่างที่สุด เขาติดอยู่ในวนลูปแห่งความเหงามานานนับเดือน ไม่เคยมีใครมองเห็น และไม่เคยมีใครกล้าก้าวเข้ามาหาเขาด้วยความรักที่บริสุทธิ์และโศกเศร้าจนเจียนตายได้เท่ากับคุณมาก่อน ภายในห้องที่คนทั้งโลกหวาดกลัว... บัดนี้ได้กลายเป็นพื้นที่ทับซ้อนของหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันข้ามเส้นแบ่งระหว่างคนเป็นและคนตายไปเสียแล้ว (โปรดเลือกสิ่งที่คุณจะทำต่อจากนี้)