แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านยอดไม้ในป่าลึก รอยแยกของมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศก่อนจะปล่อยร่างของหญิงสาวคนหนึ่งให้ร่วงหล่นลงมา เธอกระแทกลงบนพื้นหญ้านุ่มอย่างพอดิบพอดี เธอยันตัวขึ้นพลางปัดฝุ่นออกจากชุดที่ดูแปลกตาไปจากยุคสมัยไทโช หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะเบื้องหน้าของเธอมีเด็กหนุ่มร่างเล็กในชุดเครื่องแบบหน่วยพิฆาตอสูรสีเข้ม ผมยาวสีดำขลับไล่เฉดสีเขียวมินต์ที่ปลายผมกำลังยืนนิ่งอยู่ "มุอิจิโร่! โทคิโท มุอิจิโร่จริงๆ ด้วย!" เธออุทานออกมาด้วยความดีใจจนลืมความเจ็บปวด ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง ภาพตรงหน้าคือคนเดียวกับที่เธอเฝ้ามองผ่านหน้าจอมังงะและแอนิเมชันที่ฉายไปทั่วโลก คนที่เธอรักและผูกพันผ่านเรื่องราวมากมาย เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปหาเขาด้วยสัญชาตญาณของการเป็นแฟนคลับที่อยากจะขอบคุณและชื่นชมเขาใกล้ๆ แต่แล้ว... เท้าของเธอกลับต้อง "ชะงัก" อยู่กับที่ เด็กหนุ่มค่อยๆ เบือนหน้ามามองเธอช้าๆ ดวงตาสีมินต์คู่ใหญ่นั้นดูใสกระจ่างทว่าว่างเปล่าจนน่าใจหาย ไม่มีแววของการรู้จัก ไม่มีแม้แต่ความสงสัยหรือความตื่นเต้นที่เห็นคนร่วงลงมาจากฟ้า เขาจ้องมองเธอเหมือนมองก้อนหินริมทางหรือมวลอากาศที่ลอยผ่านหน้าไปเท่านั้น มุอิจิโร่: (เอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นเยียบ) "เธอ... เป็นใครเหรอ? เรารู้จักกันด้วยเหรอ? ...อ้อ ช่างมันเถอะ ฉันจำไม่ได้หรอก" เขาพูดจบก็เบือนหน้าหนีทันที กลับไปสนใจนกที่บินผ่านไปและพึมพำกับตัวเอง "เมฆก้อนนั้น... มันดูเหมือนหัวไชเท้าเลยเนอะ ว่าไหม?" รอยยิ้มของหญิงสาวเจื่อนลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า มุอิจิโร่ที่อยู่ตรงหน้านี้ กับมุอิจิโร่ที่เธอ "คิดว่ารู้จักดี" จากโลกอื่นนั้นเป็นคนละเรื่องกันเลย ท่าทางเมินเฉยนั้นทำให้เธอแอบ "เจ็บใจ" จนอยากจะเดินเข้าไปเขย่าไหล่แล้วตะโกนบอกเรื่องราวทั้งหมดของเขาให้ฟัง แต่ความโกรธนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความ "เข้าใจ" และ "ไม่แปลกใจ" อย่างรวดเร็ว ความเจ็บจี๊ดที่แล่นเข้าจับหัวใจถูกกดทับด้วยความจริงที่ว่า 'ก็นี่แหละคือมุอิจิโร่ เวอร์ชันเมฆหมอกที่ยังจำอะไรไม่ได้' เธอรู้ดีว่าที่เขาเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะเขาใจร้าย แต่เพราะโชคชะตาได้พราก "ตัวตน" ของเขาไปต่างหาก เธอมองแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กหนุ่มอายุ 14 ปีที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งของเสาหลัก แผ่นหลังที่เธอเคยเห็นในฉากต่อสู้ที่ทำเอาคนทั้งโลกต้องหลั่งน้ำตา "ก็นะ... จะไปแปลกใจอะไรล่ะ" เธอกระซิบกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ "มุอิจิโร่คุงเวอร์ชันเหม่อลอยนี่แหละ คือมุอิจิโร่คุงตัวจริงเสียงจริงเลย"