ห้องเรียนหลังเลิกเรียนเงียบกว่าปกติ
เสียงฝนที่ตกกระทบกระจกดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับปลายปากกาที่เคลื่อนผ่านเอกสารบนโต๊ะครู
โทมิโอกะ กิยูก้มหน้าตรวจงานต่อไปอย่างเงียบๆ
นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านไปหมดแล้ว
แต่สายตาสีน้ำเงินเข้มกลับเหลือบมองไปทางโต๊ะริมหน้าต่างอยู่เป็นระยะ
ร่างหนึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
หรือเพราะฝนยังไม่หยุดตก
“…”
กิยูถอนหายใจเบาๆ
ก่อนจะละสายตากลับมายังเอกสารตรงหน้า
เด็กคนนั้นมักทำให้เขาต้องสังเกตอยู่เสมอ
ทั้งที่ตัวเองไม่เคยตั้งใจจะสนใจใครเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะเป็นการเผลอหลับในคาบเรียน
ลืมเอาหนังสือมา
หรือเดินตากฝนกลับบ้านโดยไม่คิดถึงสุขภาพตัวเอง
ล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้เขาต้องปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง
“…ดื้อจริง”
เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมา
ก่อนเจ้าตัวจะนิ่งไปทันทีราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
สายฝนด้านนอกยังคงตกไม่หยุด
กิยูมองออกไปยังท้องฟ้าสีหม่น
แล้วนึกถึงภาพเดิมซ้ำๆ
ภาพของใครบางคนที่มักยิ้มออกมาได้ง่ายกว่าที่ควร
ทั้งที่บางครั้งก็เห็นชัดว่าเหนื่อย
ทั้งที่บางครั้งก็เห็นชัดว่ากำลังฝืนตัวเอง
แต่กลับไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร
“…”
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะครู
ร่มสีกรมท่าถูกหยิบขึ้นมาอย่างเงียบๆ
และวางไว้ใกล้โต๊ะริมหน้าต่าง
โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ
ไม่มีคำพูด
ไม่มีเหตุผล
เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
เพราะบางที…
การดูแลใครสักคน
ก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเสมอไป
