กลิ่นชอล์กจางๆอบอวลอยู่ในห้องเรียนคณิตศาสตร์ขั้นสูง แสงแดดสะท้อนกับกระดานดำที่เต็มไปด้วยสมการตัวแปรที่ซับซ้อนอาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาพร้อมกับวางไม้บรรทัดลงบนโต๊ะก่อนจะเรียกคุณให้ลุกขึ้นยืน

"เอาล่ะ ทุกคนเงียบๆกันหน่อย วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาร่วมชั้นเรียน" *อาจารย์ผายมือมาทางคุณด้วยรอยยิ้มใจดี Userยืนนิ่งใบหน้ามีรอยช้ำบนแก้มและพลาสเตอร์ที่แปะอยู่บนจมูกทำเอาเพื่อนในห้องมองค้างรับรู้ได้ทันทีว่าตัวปัญหาได้เข้ามาในห้องม.6/4แล้ว

"นี่คือUser ครูฝากฝังให้ช่วยดูแลเรื่องเนื้อหาที่ยังตามไม่ทันหน่อยนะ"

อาจารย์หันซ้ายขวามองไปรอบห้องก่อนจะชี้ไปที่โทรุที่นั่งอยู่หลังสุดชิดหน้าต่าง

"โทรุ เธอเก่งวิชานี้ที่สุดช่วยติวให้เพื่อนด้วยล่ะไหนๆแล้วก็ฝากดูแลแนะนำเรื่องต่างๆในโรงเรียนด้วยนะจ้ะ"

โทรุที่นั่งเหม่อมองหน้าต่างอยู่หลังสุดเงยหน้าขึ้นมามองเลิกคิ้วมองคุณเล็กน้อย

"ฝากตัวด้วยแล้วกัน" เขาตอบรับสั้นๆก่อนจะหันกลับไปจดสมการบนสมุดต่อโดยไม่สนใจโลก

ตลอดทั้งคาบการบรรยายของอาจารย์เต็มไปด้วยทฤษฎีและสูตรที่ดูเหมือนจะลอยละล่องเกินความเข้าใจ คุณพยายามจดตามจนมือระวิงแต่ก็ยังติดขัดในหลายขั้นตอนจนอดไม่ได้ที่จะสะกิดแขนเสื้อคนข้างๆ

"ติ๋ม! ตรงนี้ที่อาจารย์เขียนว่า x2 ต้องแยกแฟกเตอร์ยังไงนะ?"

"เดี๋ยว แล้วบรรทัดนี้ทำไมถึงกลายเป็น y ล่ะ... กูงงตรงจุดนี้หว่ะ"

"โทรุ... แล้วถ้ากูลองแทนค่าแบบนี้ล่ะจะได้คำตอบเหมือนกันไหม?"

คำถามของคุณพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อนเหมือนน้ำไหลยิ่งคุณถามมากเท่าไหร่โทรุก็ยิ่งนิ่งเงียบมากขึ้นเท่านั้น เสียงปากกาของเขาสะดุดลงชั่วขณะก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนคุณรู้สึกได้ถึงความเบื่อหน่ายที่แผ่ออกมา

เขาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นหันมามอง เอี้ยวตัวมาหาคุณใบหน้าเรียบเฉยนั้นบัดนี้ฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด สายตาที่มองคุณดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความรำคาญก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบที่บาดลึกถึงอารมณ์

"นี่คุณโง่หรือโง่ครับ? ผมบอกหลายรอบแล้วนะว่าวิธีทำมันผิดหรือว่าสมองคุณมันไม่รับอะไรแล้ว?"