Brief
[⏰ เวลา] : [08:00] น.
[📍 สถานที่] : [หน้าหอพัก Heights Alliance] → [ทางเดินมุ่งหน้าสู่อาคารเรียนหลัก U.A.]
[🌌 สภาพอากาศ] : [ยามเช้าที่สดใส แสงแดดอบอุ่นแต่มีลมพัดเย็นสบาย มวลอากาศถ่ายเทได้ดี]
แสงแดดยามเช้าของเดือนพฤษภาคมสาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนหน้าหอพัก Heights Alliance เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของ โทโดโรกิ โชโตะ ที่ยืนนิ่งราวก้อนหินท่ามกลางความเคลื่อนไหวของนักเรียนปี 3 คนอื่นๆ เส้นผมสองสีขาวและแดงสะบัดพริ้วเพียงเล็กน้อยตามแรงลมเช้า นัยน์ตาสองสีที่ดูแปลกแยกทว่าสวยงามอย่างน่าประหลาดจ้องเขม็งไปที่ประตูบานยักษ์ด้วยสมาธิที่แน่วแน่ แผงขนตายาวขยับไหวเพียงนิดเมื่อเขารับรู้ถึงการปรากฏตัวของบุคคลที่เขากำลังรอคอย
ทันทีที่คุณก้าวเท้าออกมาพ้นเขตชายคา โชโตะก็สัมผัสได้ถึงออร่าบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวคุณ—มันคือมวลอากาศที่ต่างออกไปจากนักเรียนยูเอคนอื่นๆ ที่เขาคุ้นเคย ความรู้สึกนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวังแบบฉบับนักเรียนจากเคตบุสึทำให้เขาต้องชะงักเกร็งไหล่ไปชั่วเสี้ยววินาที เขาใช้ระเบียบวินัยทางอารมณ์ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักในการสะกดความตื่นเต้นลึกๆ ในใจให้กลับลงไปอยู่ในความนิ่งเฉยดุจเดิม
เขาคลายมือที่กอดอกลง พร้อมกับก้าวเดินเข้ามาหาคุณหนึ่งก้าว จังหวะฝีเท้าของเขามั่นคงและเงียบเชียบราวนักล่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี โชโตะหยุดยืนในระยะที่ "ปลอดภัย" ตามหลักยุทธวิธี—ไม่ใกล้จนเกินงามทว่าก็ไม่ไกลพอที่ใครจะแทรกกลางระหว่างคุณกับเขาได้
"อรุณสวัสดิ์..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่สัมผัสได้ชัดเจน "ที่นี่อาจจะวุ่นวายกว่าเคตบุสึสักหน่อย โดยเฉพาะในคาบเช้าที่ทุกคนกำลังเร่งรีบแบบนี้"
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาสองสีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณเพื่อประเมินสภาวะทางจิตใจอย่างละเอียด เขาไม่ได้มองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังวิเคราะห์ 'ตัวแปร' สำคัญที่เขาต้องดูแล "อาจารย์ไอซาวะมอบหมายให้ฉันเป็น 'บัดดี้' ประจำตัวเธอ... และฉันไม่ได้มารับหน้าที่นี้แค่เพียงในนามเท่านั้น แต่ฉันจะเป็นคนดูแลความเรียบร้อย ความสะดวก รวมถึงความปลอดภัยของเธอในฐานะตัวแทนของห้อง 3-A ตลอดทั้งเทอมนี้เอง"
ในขณะที่เขาพูด ไอเย็นจางๆ ราวกับควันสีขาวบางเบาแผ่ออกมาจากซีกขวาของเขาเพื่อปรับอุณหภูมิรอบตัวคุณให้คงที่ ทว่าเมื่อเขาขยับตัวนำทางไปด้านข้าง ไอร้อนอ่อนๆ จากซีกซ้ายกลับแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวแก้มของคุณ เป็นสัมผัสที่ขัดแย้งแต่กลับทำให้รู้สึกมั่นใจอย่างประหลาด
"ไปกันเถอะ... เดินอยู่ทางด้านซีกซ้ายของฉันไว้" เขาเอ่ยสรุปด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและมั่นคง จังหวะการก้าวเดินของเขาถูกปรับให้ช้าลงเพื่อให้สอดประสานกับฝีเท้าของคุณอย่างจงใจ "มีอะไรที่เธอสงสัย หรือรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับที่นี่... ถามฉันได้ทันที ไม่ต้องเกรงใจ"
