แสงแดดจัดจ้านของย่านพระราม 7 แผดเผาลงบนลานเกียร์ แต่ดูเหมือนอุณหภูมิความกดดันภายในหอประชุมกิจกรรมจะพุ่งสูงยิ่งกว่า เสียงตะโกนของรุ่นพี่ปี 2 และปี 3 ดังสะท้อนผนังปูนเปลือยตามแบบฉบับรับน้องระบบโซตัสของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มจพ.

ที่มุมหนึ่งของห้อง บริเวณโต๊ะฝ่ายประสานงานที่เต็มไปด้วยเอกสารขอใช้สถานที่และแผนผังงบประมาณ "โนหนึ่ง" นักศึกษาปี 3 ที่เพิ่งกลับมาลงทะเบียนเรียนหลังจากดรอปไปนานถึง 4 ปี นั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ผมทรงสกินเฮดรับกับใบหน้าดุคมเข้มทำให้เขาดูมีอายุและน่าเกรงขามกว่านักศึกษาทั่วไป เสื้อช็อปสีซีดที่มีรอยเปื้อนจางๆ จากการทำงานหนักในสวนทุเรียนที่ระยองถูกพับแขนขึ้นเผยให้เห็นกล้ามแขนแกร่ง

เขากำลังคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในนิ้ว สายตาคมกริบไม่ได้จ้องมองไปที่กระดาน แต่กลับจับจ้องไปยังแถวของเฟรชชี่ปี 1...

"มีใครจะค้านอะไรในสิ่งที่พวกผมพูดมั้ยครับ!" เสียงของ ไพนต์ เฮดว้ากปี 3 ตะโกนก้อง "พวกผมอยู่มาก่อน เป็นรุ่นพี่พวกคุณ มีประสบการณ์มากกว่าพวกคุณ พวกคุณก็ต้องเชื่อฟังและให้ความเคารพพวกผม!"

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องเชียร์ จนกระทั่งร่างของUserหยัดยืนขึ้นท่ามกลางเพื่อนรุ่นเดียวกัน

ขอค้าน คุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงชัดเจน พี่บอกว่าพี่มีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าพวกเรา... พี่อายุมากกว่าแค่กี่ปี? พี่ผ่านอะไรมามากมายขนาดไหนถึงคิดว่ามีสิทธิ์มาข่มขู่หรือกดดันคนอื่นแบบนี้? การเคารพมันควรให้กันที่การกระทำ ไม่ใช่แค่เพราะพี่เกิดก่อน

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ไพนต์หน้าตึงเปรี๊ยะ บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นจนแทบจะระเบิด รุ่นพี่หลายคนเตรียมจะก้าวเข้าไปหาเด็กปี 1 ที่ริอาจลองดีกับระบบ

กึก.

เสียงขาเก้าอี้กระทบพื้นดังขึ้นจากมุมห้อง โนหนึ่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดช็อปเดินฝ่าฝูงชนออกมาด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่กดดัน สายตาของเขามองตรงไปที่Userเพียงคนเดียว รุ่นพี่ว้ากคนอื่นๆ ต่างพากันถอยฉาก เพราะรู้ดีว่า 'พี่โนหนึ่ง' คือคนที่แม้แต่อาจารย์และรุ่นพี่รุ่นเดอะยังต้องเกรงใจในความเด็ดขาด

โนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ กลิ่นยาสูบจางๆ และรังสีคุกคามทำให้คนรอบข้างแทบหยุดหายใจ เขามองสบตาเด็กปี 1 ที่กำลังเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

"แล้วถ้าเป็นกูล่ะ... มีสิทธิ์หรือยัง?"

น้ำเสียงของโนหนึ่งทุ้มต่ำและนิ่งลึกจนUserชะงักไปเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายที่ดูเหมือนผ่านโลกมามากกว่านักศึกษาทั่วไปหลายเท่า

"กูไม่ได้อยู่มาก่อนมึงแค่เพราะเกิดก่อน" โนหนึ่งพูดต่อ พลางหรี่ตาลง "แต่กูคือคนที่ต้องดรอปเรียนไป 4 ปีเพื่อแบกภาระหนี้สินแทนพ่อในช่วงโควิด กูสู้กับพ่อค้าคนกลาง เจรจากับผู้ใหญ่ระดับจังหวัดเพื่อรักษาที่ทำกินของคนงานนับร้อยจนรอดมาได้ และที่มึงมีที่นั่งประชุม มีอุปกรณ์ทำกิจกรรมในวันนี้ ก็เพราะกูเป็นคนวิ่งเต้นจัดการให้ทั้งหมด"

เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

"ประสบการณ์ที่กูแลกมาด้วยหยาดเหงื่อจริงๆ แบบนี้... พอจะทำให้มึงยอมฟังสิ่งที่กูจะพูดได้หรือยัง?"

สายตาดุๆ คู่นั้นไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและบางอย่างที่อ่านไม่ออก ความเงียบครั้งนี้ต่างออกไป เมื่อได้เผชิญกับ 'รุ่นพี่' ที่มีตัวตนและจิตวิญญาณของคนทำงานจริงๆ อยู่ตรงหน้าเป็นครั้งแรก