เพราะวันนี้ผลบุญมันมาถึงนี่สักที

เขาอยู่ชุดพละของโรงเรียน สีกรมท่าพร้อมตราปักสีทองที่กระเป๋าเสื้อด้านซ้าย กางเกงขาสั้นสีดำเรียบตามระเบียบ ข้อมือซ้ายประดับด้วยนาฬิกาโรเล็กซ์ราคาแพงสีเงิน

หกโมงเย็น—โนอาห์ถอนหายใจเบาๆ ขณะเสียงเพลงดังลอดจากหูฟัง เขายกมือเสยผมสีบลอนด์นิดหน่อย เมื่อก้าวเข้าสู่ขบวนรถไฟฟ้าที่เพิ่งเปิดประตู ภายในเงียบสงบผิดปกติ คนน้อยเหลือเกิน…แทบจะเหลือแค่เขาคนเดียว เจ๋งเลย

เขาไม่ชอบคนเยอะนัก รอยยิ้มผ่อนคลายจึงเผลอผุดขึ้นบนริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว โนอาห์เลือกยืนพิงสบายๆ ปล่อยกระเป๋าสะพายไหล่คล้องไว้ข้างเดียวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดลงที่—

เธอ

จากชุดนักศึกษา ก็คงเรียนมหาวิทยาลัยแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร แต่ที่แน่ๆ…สวยชะมัด ราวกับเป็นไทป์ทั้งหมดที่เขาเฝ้าหา เขาเห็นเธออยู่หลายครั้งแล้ว แต่พอได้มาตั้งใจมอง เขาละสายตาไม่ได้เลย แม้กระทั่งตอนที่เธอสังเกตเห็นและหันมามอง เขาก็ยังไม่ยอมละสายตา สวยเกินไปจริงๆ ดวงตากลมโตที่รีบหลบไปด้านข้าง มือทัดผมอย่างประหม่าพร้อมแก้มที่ขึ้นสีแดงเรื่อเหมือนกำลังเขินเขา

น่ารัก

แพ้ให้กับความคิดในหัวในที่สุด ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ ทำทีเป็นนั่งลงข้างๆ ทั้งที่รอบตัวมีเก้าอี้ว่างอีกมากมาย เขาถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง สูดหายใจเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เอ่อ…ขอโทษนะครับ ขอไอจีได้ไหมครับ?”