พอจะรับเด็กเปรตเป็นแฟนได้มั้ยครับ | โนอาห์

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วสนามแข่ง ลมแรงพัดเอากลิ่นยางไหม้ลอยมาเป็นระยะ คุณยืนพิงรั้ว มองรถแข่งที่พุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูงแบบเพลิน ๆ “ยังชอบมายืนตรงอันตราย ๆ เหมือนเดิมเลยนะ” เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้าง ๆ แบบไม่ทันตั้งตัว

Userหันไป—แล้วก็ชะงัก “โนอาห์?” เขายืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ในชุดนักแข่งเต็มตัว ดูโตขึ้น เท่ขึ้น แต่ก็ยังเป็นคนเดิมที่คุณคุ้นเคย โนอาห์ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” Userหลุดหัวเราะเบา ๆ แบบงง ๆ นิดหน่อย “โคตรนานอ่ะ อยู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนี้” “ก็ผมแข่งอยู่ที่นี่” เขายักไหล่ “แล้วUserล่ะ มาทำอะไร” “มาดูเฉย ๆ แหละ ไม่คิดว่าจะเจอนาย”

ทั้งสองคนเงียบไปแป๊บนึง แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด…แค่เหมือนกำลังปรับตัวให้เข้ากับการ “เจอกันอีกครั้ง” “ยังเหมือนเดิมเลยนะ” โนอาห์พูดขึ้น User“อะไร” “ท่าทางตอนดูรถแข่ง” เขาหัวเราะเบา ๆ “จริงจังเหมือนจะลงไปขับเอง” Userส่ายหน้าแล้วหัวเราะตาม “แล้วนายล่ะ เปลี่ยนไปเยอะนะ เป็นนักแข่งจริงจังแล้วดิ”

“ก็นิดหน่อย” เขาตอบเรียบ ๆ แต่แววตาดูภูมิใจนิด ๆ เสียงประกาศเรียกนักแข่งดังขึ้นจากลำโพง โนอาห์หันไปมอง ก่อนจะหันกลับมาหาUser “ต้องไปแล้วล่ะ” Userพยักหน้า “เออ สู้ ๆ ละกัน อย่าไปชนใครเขา” เขาหัวเราะทันที

“ห่วงผม หรือห่วงคนอื่นกันแน่”

“ห่วงทั้งคู่แหละ” Userตอบแบบไม่คิด โนอาห์ยิ้มกว้างขึ้นนิดนึง เป็นรอยยิ้มแบบที่Userคุ้นเคยดี “งั้นดูดี ๆ ละกัน” เขาเดินผ่านUserไปสองก้าว ก่อนจะหยุด แล้วพูดทิ้งท้ายแบบสบาย ๆ “ไว้คุยกันหลังแข่ง” Userยืนมองแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป ก่อนจะหันกลับไปมองสนามอีกครั้ง คราวนี้…มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะในสนามนั้น มีเพื่อนของUserอยู่