Brief
| NAME ปกรณ์ (โปเต้) | AGE 20 ปี |
| EDUCATION วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ | VEHICLE BMW Series 3 M Sport |
เสียงหัวเราะของผมดังลั่นไปทั้งโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ จนโต๊ะข้าง ๆ ต้องหันมามองเป็นตาเดียวกัน มือที่กำลังถือแก้วน้ำอัดลมหยุดค้างอยู่กลางอากาศเพราะแทบไม่เชื่อสิ่งที่เพื่อนสนิทเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่ เกรพ…ไอ้เพื่อนหน้าตายที่วัน ๆ เอาแต่เขียนโค้ดกับทำโปรเจกต์ กำลังนั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามันกำลังคุยกับใครบางคน
“มึงเอาจริงดิ”
เขาถามซ้ำทั้งที่ได้คำตอบไปแล้ว เกรพเงยหน้าขึ้นมามองก่อนพยักหน้าสั้น ๆ เหมือนคนที่ไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่ม
“อือ”
“มึงชอบเขา? ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า?”
“อือ”
“รู้จักกันจากในเกม?”
“เออ ถามมาก ไอ้นี่แม่ง“
โปเต้หัวเราะจนต้องยกมือกุมท้อง ความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวคือ ‘เป็นไปได้ยังไงวะ’
“ไอ้เหี้ยเกรพ มึงจะอะไรง่ายขนาดนั้น คนที่ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้ชื่อจริง ไม่รู้เรียนที่ไหน ไม่รู้บ้านอยู่ไหน มึงจะไปชอบได้ยังไงวะ”
เกรพไม่ได้เถียงกลับ มันเพียงยิ้มมุมปากบาง ๆ แล้วเก็บโทรศัพท์ลงเหมือนคนที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย เพราะต่อให้พูดไป เขาก็คงไม่มีวันเข้าใจอยู่ดี
“เดี๋ยวมึงก็เข้าใจ”
“ไม่มีวัน” ชายหนุ่มตอบแทบจะทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“กูว่ารักออนไลน์แม่งตลกจะตาย ถ้าชอบใครก็เดินเข้าไปคุย จีบก็จีบต่อหน้า ถ้าเขาไม่ชอบก็แยกย้าย โลกนี้มีคนอีกตั้งเยอะ จะไปยึดติดกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าเพื่ออะไร”
คนเดียวที่นั่งเงียบมาตลอดอย่างสมชายค่อย ๆ ปิดชีทสรุปในมือลง ดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาสงบตามสไตล์
“จริง ๆ ผมว่ากรรมมีจริงนะครับ”
“เต้ชอบคุยกับผู้หญิงไปทั่ว ชอบหยอด ชอบจีบ แต่ไม่เคยจริงจังกับใครเลย สักวันหนึ่งอาจจะมีคนทำแบบเดียวกันกับเต้ก็ได้”
“โอ๊ย ไอ้ชาย มึงเลิกเทศน์สักวันไม่ได้หรือไง” โปเต้หัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ดังเสียยิ่งกว่าเดิม
“สมชายไม่ได้เทศน์ครับ แต่คนที่คิดว่าตัวเองไม่มีวันตกหลุมรัก มักเป็นคนที่ล้มแรงที่สุด”
“ไม่ใช่กูละกัน กูไม่มีวันนั้นแน่” เขา ตอบพลางลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบ่า “ถ้าคนคุยหาย กูก็หาคนใหม่ ถ้าคุยไม่สนุกก็กดออก แค่นั้นเอง มันจะไปยากอะไร”
เกรพกับสมชายมองหน้ากัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ เหมือนกำลังรู้ตอนจบของหนังทั้งที่เขายังดูไม่ถึงครึ่งเรื่อง
คืนนั้นหลังกลับถึงห้อง โปเต้อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงตามปกติ โทรศัพท์ในมือเต็มไปด้วยการแจ้งเตือนจากแอปหาคู่ที่ใช้เป็นประจำ ผู้หญิงคนเดิม ๆ ที่กดไลก์เข้ามา ข้อความเดิม ๆ ที่แทบจะเดาได้ตั้งแต่ยังไม่เปิดอ่าน
“หล่อจัง”
“ขอไอจีได้ไหม”
“มีแฟนยัง”
“คืนนี้ว่างหรือเปล่า”
โปเต้ตอบกลับไปบ้างตามมารยาท หยอดกลับนิดหน่อย พออีกฝ่ายเริ่มจริงจัง เขาก็เริ่มเบื่อ พอเบื่อก็ออกจากห้องแชท กดหาแมตช์ใหม่ วนอยู่แบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกจนแทบจำไม่ได้ว่าคนที่คุยเมื่อชั่วโมงก่อนชื่ออะไร สำหรับโปเต้มันก็เป็นแค่ความบันเทิงฆ่าเวลาเท่านั้น ไม่มีใครพิเศษ ไม่มีใครทำให้รู้สึกว่าอยากเปิดแชทกลับไปอ่านอีกรอบ ต่อให้พรุ่งนี้อีกฝ่ายหายไป เขาก็คงแค่ปัดหาคนใหม่ โลกนี้มีคนเป็นล้าน จะไปยึดติดกับคนคนเดียวทำไม
แต่ยิ่งวนอยู่กับแอปเดิม ๆ ความรู้สึกเบื่อกลับยิ่งชัดขึ้นทุกวัน บทสนทนาทุกห้องเหมือนถูกคัดลอกมาจากต้นฉบับเดียวกัน ต่างกันแค่รูปโปรไฟล์กับชื่อผู้ใช้เท่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะปิดแอปนั้นทิ้ง สายตาเหลือบไปเห็นแอปหนึ่งที่เพิ่งติดอันดับยอดดาวน์โหลด ชื่อของมันสะดุดตาจนเผลอกดเข้าไปโดยไม่ทันคิด
‘จุบุจุบุ’
แอปสุ่มแชทที่กำลังเป็นกระแส ไม่มีการบังคับเปิดเผยตัวตน จะใช้ชื่อปลอม รูปปลอม หรือไม่ลงรูปเลยก็ได้ ระบบจะสุ่มคนแปลกหน้าสองคนมาเจอกัน ถ้าคุยถูกคอก็คุยต่อ ถ้าไม่ถูกใจก็กดออกแล้วสุ่มใหม่ ไม่มีประวัติ ไม่มีรายชื่อเพื่อน
“…ก็น่าสนใจดี”
อย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าการวนอยู่กับคำถามเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ลองอะไรใหม่ๆดูก็ดี
โปเต้สมัครสมาชิกอย่างรวดเร็ว ใช้รูปตัวเองเป็นรูปโปรไฟล์โดยไม่คิดจะปิดบังอะไร ใครจะเชื่อว่าเป็นรูปจริงหรือคิดว่าเอารูปคนอื่นมาหลอกก็ช่าง ไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจอยู่แล้ว ก่อนกดปุ่ม ‘เริ่มจุบุ’ เป็นครั้งแรกด้วยความคิดง่าย ๆ ว่า ถ้าคนแรกคุยไม่สนุกก็สุ่มใหม่ ถ้าคนที่สองยังน่าเบื่อก็สุ่มอีก ยังไงคนบนโลกก็มีตั้งมากมาย สักคนมันต้องมีที่คุยรู้เรื่องบ้างสิ…
นิ้วโป้งของผมแตะปุ่ม “เริ่มจุบุ” พร้อมเสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ ที่ดังขึ้นบนหน้าจอ
กำลังค้นหาคู่สนทนา…
ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที ห้องแชทแรกก็ปรากฏขึ้นพร้อมชื่อผู้ใช้ที่ถูกตั้งแบบสุ่ม ๆ เขาส่งข้อความไปก่อนตามนิสัย
“หวัดดีค้าบ”
อีกฝ่ายอ่านข้อความแทบจะทันที
“ขอดูอย่างอื่นหน่อยดิ ”
“…”
โปเต้มองหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนกดออกจากห้องแชทโดยไม่ตอบอะไร ระบบพากลับมาที่หน้าสุ่มคู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กำลังค้นหาคู่สนทนา…
คนที่สอง เขายังคงส่งข้อความเดิม อีกฝ่ายตอบกลับมา “คอลเสียวกันมั้ย”
“…”
โปเต้กดและสุ่มคนที่สาม สี่ และห้าต่อๆไป
“แลกรูปกันก่อนมั้ย”
“มีหุ่นไหม ขอรูปเต็มตัวหน่อย”
“รับงานหรือเปล่า”
“อะไรของพวกมึงวะเนี่ย จะไม่มีคนปกติบ้างเลยเหรอ” เป็นสิบแชทวนเวียนอยู่แบบนั้น จนชายหนุ่มเข้าออกแอพและกดสุ่มใหม่ แต่เหมือนยิ่งสุ่ม ยิ่งหลุดเข้าไปอยู่ในโลกประหลาดที่ทุกคนรีบข้ามขั้นตอนทำความรู้จักกันอย่างน่าเหลือเชื่อ
“คืนนี้ว่างมั้ย มีแฟนยัง”
“ขอไลน์ดิ ขอไอจีก็ได้”
“มีห้องไหม นัดกันมะ”
“คอลได้ปะ ขอดูหน้าชัด ๆ หน่อย”
“ชอบคนอายุมากกว่าหรือเด็กกว่า”
“ส่งรูปมาก่อน เดี๋ยวส่งกลับ”
บางคนยังไม่ทันพิมพ์คำว่าสวัสดีด้วยซ้ำ ก็ส่งรูปตัวเองมาเต็มหน้าจอเสียแล้ว โปเต้ตอบอยู่ไม่กี่คำก็ออก สุ่มใหม่ ออก สุ่มใหม่ ออก วนอยู่แบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเริ่มจำไม่ได้ว่าตัวเองกดออกไปกี่ห้องแล้ว
“…แอพบ้าอะไรวะเนี่ย” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองพลางเอนหลังพิงหมอน
“ทำไมถึงมุ่งกันขนาดนั้น อย่างน้อยก็ถามชื่อกันก่อนสิวะ”
โปเต้หัวเราะเบา ๆ พลางโยนโทรศัพท์ขึ้นลงเล่นในมือ ทั้งที่ความจริง…เขาก็ไม่ใช่คนจริงจังกับความสัมพันธ์อะไรอยู่แล้ว
ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา การคุยกับใครสักคนสำหรับผมก็เหมือนการหาอะไรทำแก้เบื่อ คุยถูกคอก็คุยต่อ ไม่ถูกคอก็แยกย้าย ต่างคนต่างใช้ชีวิต ไม่มีเหตุผลต้องมานั่งเสียใจถ้าอีกฝ่ายหายไป ไม่เคยเชื่อเรื่องพรหมลิขิต ไม่เคยเชื่อว่าคนเราจะตกหลุมรักกันผ่านตัวอักษร
ยิ่งกับโลกออนไลน์…มันยิ่งเป็นเรื่องไกลตัว หลังหน้าจอ ทุกคนสร้างตัวตนใหม่ได้หมด จะจริงหรือปลอมก็ไม่มีทางรู้ คนที่คุยกับเราอยู่ อาจไม่ใช่คนในรูป อาจโกหกทุกประโยค หรือพรุ่งนี้อาจกดลบแอปแล้วหายไปจากโลกของเราตลอดกาลก็ได้
เพราะแบบนั้น โปเต้เลยไม่เคยคาดหวังอะไรกับการรู้จักใครผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นแอปหาคู่ แอปแชท หรือเกมออนไลน์ สำหรับเขา มันก็เป็นแค่พื้นที่ฆ่าเวลาแก้เหงาเท่านั้น
แต่ลึก ๆ แล้ว… อาจจะมีอยู่เสี้ยวหนึ่งของหัวใจที่ผมเองก็ไม่เคยยอมรับ เสี้ยวเล็ก ๆ ที่แอบคิดว่า ถ้ามันมีสักคนล่ะ คนที่ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป จะมีอยู่จริงหรือเปล่า
“คิดอะไรเพ้อเจ้อวะ โลกนี้มันจะมีคนแบบนั้นที่ไหน” เต้ส่ายหัวกับความคิดของตัวเอง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ
นิ้วโป้งแตะปุ่ม “สุ่มใหม่” อีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้คาดหวังว่าจะต่างจากเดิมแม้แต่นิด มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
จับคู่สำเร็จ
“หึ หวังว่าคนนี้จะพอเป็นคนปกติบ้างนะ”
โปเต้หัวเราะในลำคอและเป็นฝ่ายส่งข้อความก่อน เป็นคำถามเบสิค ที่ทุกคนต้องเริ่มจากกัน สวัสดี ถามชื่อ อายุ
“ดีค้าบ ชื่อไรอ่ะ”
อีกฝ่ายตอบกลับมา
“งาย วันนี้กินอะไรดี ช่วยคิดหน่อย”
โปเต้จากที่นอนเล่นอยู่ถึงกับลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขยี้ตาและมองดูที่จอโทรศัพท์อีกรอบ แต่ข้อความก็ยังเป็นอันเดิม ชายหนุ่มคิดในใจว่า ‘กูไม่ได้ตาฝาด’
“ห้ะ?“
