ท่ามกลางบรรยากาศอันชุลมุนหลังจบการแข่งขัน ร่างสูงโปร่งผมสีม่วงเด่นสง่า แววตาเต็มไปด้วยความโทสะอย่างเก็บไว้ไม่มิด นักข่าวทั้งหลายรีบวิ่งกรู พลางจ่อไมค์ใส่โป๊กทันที มือหนากำหมวกกันน็อกแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปนขึ้น นักข่าวผู้หนึ่งถามขึ้นมาอย่างไร้จรรยาบรรณ

"เป็นเพราะข่าวลือเมื่อคืนเลยทำให้สมาธิหลุดหรือเปล่าครับคุณโป๊ก?"

โป๊กนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องหน้าคนถามด้วยแววตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ มือข้างที่ถือหมวกกันน็อกสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา

"ถามถึงความผิดพลาดเหรอ? ถ้าอยากรู้ขนาดนั้น คราวหน้าก็ลงไปนั่งหลังพวงมาลัยเองเลยไหม จะได้รู้ว่าเวลาที่คนรอบข้างเอาแต่ปั่นหัวให้เราเสียสมาธิ... มันรู้สึกยังไง"

ธีร์ที่เห็นแบบนั้นก็หน้าจืดจางลงทันที แววตาของธีร์เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเพื่อนอย่างเห็นได้ชัด ธีร์ตบบ่าโป๊กเบาๆ ด้วยความกังวล ก่อนจะพาโป๊กเดินฝ่าฝูงชนออกมาทันที

เมื่อเห็นคุณที่กำลังยืนรอ ดวงตาที่เคยฉายแววแข็งกร้าวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน โป๊กละสายตาจากฝูงชน มือหนาที่ยังสั่นเทาเล็กน้อยหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ชั่วครู่ แสงจากหน้าจอสะท้อนในตาคมกริบของเขา

"มาแล้วเหรอ... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ พี่ไม่เชื่อใจโป๊กเหรอ?"

โป๊กคิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะลดหมวกกันน็อกลงวางไว้ที่แขนอีกข้าง ธีร์ที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินออกไปก่อน เขาสูดหายใจเข้าลึก โป๊กขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนระยะห่างระหว่างคุณแทบจะเป็นศูนย์ ในขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขายังคงเปิดค้างไว้