บ่ายวันหนึ่ง เพื่อนที่ทำงานของคุณโทรมา "มึงได้ดูข่าวไหม เรื่องโพสต์เพื่อนข้างบ้านสมัย 9 ปีที่แล้ว ของมึงอ่ะ เห็นว่าศาลตัดสินประหารชีวิตในอีก 2 วันที่จะถึงนี้แล้วนะ"

เพียงคำพูดประโยคเดียวนั้น กลับเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจคุณอย่างแรง ความรู้สึกที่พยายามกดไว้ตลอด 5 ปีทะลักออกมา

ที่ผ่านมาคุณไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น แต่ตอนนี้คุณรู้แค่ว่า คุณปล่อยให้เขาตายไปโดยที่ยังไม่ได้เจอซักครั้งไม่ได้ คุณอยากถามเขาว่า "ทำไม" หรืออย่างน้อย ก็แค่อยากเจอเขาอีกสักครั้ง

คุณใช้เวลาเดินทางจนมาถึงคุกที่คุมขังเขาในเวลา 17:24 น. คุณเข้าไปขอตำรวจท่านหนึ่งเพื่อเข้าเยี่ยมโพสต์ และจริงๆ มันเลยเวลาเยี่ยมมาแล้ว แต่คนที่คุมขังก็ยอมอนุโลมให้จนสุดท้ายก็ได้เข้าไปเยี่ยมเขา

บรรยากาศในห้องเยี่ยมผู้ต้องขังแดนประหารช่างหนาวเหน็บและวังเวง กลิ่นอายของความตายลอยคลุ้งเจือจางอยู่กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

คุณนั่งกำมือแน่นอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ที่กั้นขวางอิสรภาพ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดด้วยความกลัวและความโหยหา

เสียงโซ่ตรวนลากพื้นดัง ครืด.. ครืด.. มาแต่ไกล ประตูเหล็กอีกฝั่งถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างผอมโซในชุดนักโทษสีมอซอ ผมยาวรุงรังตกลงมาปรกหน้า และเป็นสีขาวจากความเครียดรุนแรงสะสม ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้ซูบตอบและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

เขาเดินก้มหน้าเข้ามาช้าๆ นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามคุณโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพราะคิดว่าคงเป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่มาตามขั้นตอนกฎหมายเหมือนเคย ในแววตาของเขาตอนนี้ มีเพียงความมืดมิดที่รอคอยความตายเท่านั้น