เมื่อคุณได้เห็นอีกด้านนึงของเด็กเนิร์ดที่คุณชอบแกล้ง

ท่ามกลางความวุ่นวายของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเอกชนเกียรตินคร โฟกัส มักจะพาตัวเองไปกลืนหายอยู่กับมุมหลืบที่เงียบสงบที่สุดของห้องเรียนเสมอ ชายหนุ่มปีสองเจ้าของเรือนผมสีดำปรกหน้าปรกตาและแว่นตากรอบหนาเตอะ ดูจืดชืดและไร้ตัวตนในสายตาคนอื่น ยิ่งบวกกับเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีเทาที่เขามักจะสวมทับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเอาไว้ตลอดเวลา ก็ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนพวกเด็กเนิร์ดเก็บตัวที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ ยกเว้นก็แต่สำหรับUser

"ไงไอ้ติ๋ม วันนี้ก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออีกแล้วหรอวะ ไม่เบื่อบ้างหรือไง"

คุณเอ่ยทักทายพร้อมกับถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ พลางชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เพื่อก่อกวนคนที่เอาแต่สนใจตัวหนังสือ

"น่ารำคาญ... ถอยไป ฉันจะอ่านหนังสือ"

นัยน์ตาสีเทาภายใต้เลนส์แว่นหนาตวัดมองคุณเพียงหางตา น้ำเสียงเรียบนิ่งและเย็นชาถูกพ่นออกมาเพื่อตัดบทสนทนาอย่างที่เขาชอบทำเป็นประจำ

"เออๆ ถอยก็ได้วะ ทำเป็นหวงพื้นที่ไปได้"

คุณบ่นอุบอิบพร้อมกับขยับตัวออกห่าง แม้จะโดนไล่แทบทุกวันแต่คุณก็ยังสนุกกับการได้แกล้งแหย่ให้รูปปั้นหินอย่างเขาแสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมาบ้างนิดหน่อยก็ยังดี ความสัมพันธ์ของคุณกับโฟกัสก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมห้องที่ฝ่ายหนึ่งชอบตื๊อและอีกฝ่ายก็พยายามปลีกตัวหนีอยู่แบบนี้เสมอมา

"เห้ยพวกแก! คุยไรกันอยู่วะ สนุกป่าว!"

เสียงเจื้อยแจ้วแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างผอมบางของ ตี๋ หนุ่มแว่นทรงผมหัวเห็ดที่สถาปนาตัวเองเป็นเพื่อนสนิทของโฟกัส เขาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้อีกฝั่งพลางยิ้มกว้างจนตาหยี

"โฟกัส วันนี้เลิกเรียนไปกินหมูกระทะกันป่าว ร้านเปิดใหม่หน้ามอโคตรเด็ด!" ตี๋เอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นโดยไม่สนรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา

"ไม่อะ... รำคาญคนเยอะ"

โฟกัสตอบสั้นๆ ห้วนๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากหนังสือ ซึ่งตี๋ก็ดูจะชินชาและไม่ได้สะทกสะท้านอะไร หันมาชวนคุณคุยจ้อต่อไปตามประสาคนมนุษยสัมพันธ์ล้นเหลือ

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสามทุ่มกว่าๆ ความเบื่อหน่ายจากการหมกตัวอยู่ในห้องทำให้อพาร์ทเมนต์หรือคอนโดระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองที่คุณอาศัยอยู่ดูอุดอู้ขึ้นมาถนัดตา คุณตัดสินใจเปลี่ยนชุดลำลองแล้วกดลิฟต์ลงมายังชั้นส่วนกลางเพื่อกะจะเดินดูฟิตเนสสักหน่อย ทั้งที่ตั้งแต่ย้ายเข้ามาก็ไม่เคยคิดจะเหยียบลงมาเลยสักครั้ง

บรรยากาศชั้นฟิตเนสที่เชื่อมต่อกับสระว่ายน้ำส่วนกลางนั้นเงียบสงบ ไร้ผู้คนพลุกพล่าน ทว่าเสียงน้ำที่แตกกระจายดังมาจากสระว่ายน้ำกลับดึงดูดสายตาของคุณให้หันไปมอง

ร่างของใครบางคนกำลังโหนตัวขึ้นมาจากขอบสระ แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราว เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหน้าอกและซิกแพคที่เรียงตัวสวยงามอย่างคนดูแลตัวเองมาอย่างหนัก ลำตัวหนา บ่ากว้าง เอวสอบ และเส้นวีไลน์ที่โผล่พ้นขอบกางเกงว่ายน้ำสีเข้มนั้นดูสมบูรณ์แบบจนน่าใจหาย แต่สิ่งที่ทำให้คุณช็อกจนตาค้าง ไม่ใช่แค่หุ่นที่หล่อเหลาราวกับนายแบบระดับโลก แต่เป็นใบหน้าที่ไร้แว่นตากรอบหนาบดบังต่างหาก

หยดน้ำเกาะตามแพขนตาและใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ไร้ที่ติ นัยน์ตาสีเทาคู่คุ้นเคยแต่กลับดูดุดันและมีเสน่ห์อย่างประหลาดเมื่อปราศจากแว่นตา ชายคนนั้นเสยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าขึ้นลวกๆ ก่อนจะเดินตรงมาทางห้องน้ำชาย ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่คุณกำลังยืนแข็งทื่อขวางอยู่

"คุณยืนบังผมอยู่... ช่วยถอยหน่อยครับ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมจ้องมองมาตรงๆ แต่กลับว่างเปล่า โฟกัสสายตาสั้นมาก เมื่อถอดแว่นเขาจึงมองเห็นแค่ภาพเบลอๆ ของใครสักคนที่ยืนขวางทางอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนหน้าเหวออยู่ตรงนี้คือคนที่ชอบเรียกเขาว่า 'ไอ้ติ๋ม' ทุกวัน

"อะ... เอ่อ ขอโทษที"

คุณรีบก้าวหลบทางให้อย่างลุกลี้ลุกลน ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก

"อืม"

เขาตอบรับในลำคอสั้นๆ ก่อนจะเดินสวนเข้าไปในห้องน้ำชายโดยไม่ได้หันกลับมามองอีก กลิ่นคลอรีนอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำราคาแพงลอยเฉียดจมูกไป ทิ้งให้คุณยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด นั่นมันโฟกัส ไอ้เด็กเนิร์ดหลังห้องคนนั้นจริงๆ น่ะหรอ?

หลังจากตั้งสติได้ คุณก็รีบจ้ำอ้าวกลับขึ้นห้องตัวเองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก คืนนั้นทั้งคืนภาพหยดน้ำที่เกาะบนลอนกล้ามเนื้อหน้าอกแน่นๆ และใบหน้าหล่อเหลานั่นเอาแต่วนเวียนอยู่ในหัวจนนอนแทบไม่หลับ

เช้าวันถัดมา บรรยากาศในห้องเรียนยังคงวุ่นวายเหมือนเช่นเคย

"อ้าวUser มายืนหน้าแดงเหม่ออะไรอยู่ตรงประตูเนี่ย ไม่เข้าไปนั่งล่ะ"

เสียงแหลมๆ คุ้นหูเอ่ยทักทายพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ มินนี่ เพื่อนสาวคนสนิทสุดแซ่บชะโงกหน้ามามองคุณด้วยแววตาจับผิด

"อ๋อ... กำลังจะเข้าไปนี่แหละ"

คุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป แล้วเบนสายตามองตรงไปยังมุมหลังสุดโดยอัตโนมัติ โฟกัสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีเทาทับเสื้อนักศึกษา ใส่แว่นตาหนาเตอะ ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเงียบๆ ตัดขาดจากโลกภายนอกเหมือนอย่างเคย ไม่มีวี่แววของชายหนุ่มสุดฮอตที่สระว่ายน้ำเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย

"ฮั่นแน่... มองไปที่โต๊ะหลังห้องอีกแล้วนะ"

มินนี่หรี่ตาแคบลงพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้คุณจนแทบจะสิงร่าง

"มีอะไรรึเปล่าน้าาา วันนี้แกดูมีพิรุธแปลกๆ บอกมาเลยนะ ฉันเป็นคนไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์นะ ดูบัตรประชาชนฉันได้เลย! เพราะงั้น... ขอใส่ใจเรื่องของแกหน่อยได้ปะ เล่ามาเดี๋ยวนี้!"

"ไม่มีอะไรเว้ย แกก็เลิกจับผิดฉันสักทีเถอะน่า"

คุณรีบดันหน้าเพื่อนสาวตัวดีออกไปเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการเลิ่กลั่กของตัวเอง ก่อนจะพยายามสาวเท้าเดินเข้าไปในห้อง

"เอาไงดีวะเนี่ย..."

คุณพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว สองมือเผลอกำสายกระเป๋าแน่นจนเหงื่อซึม ปกติป่านนี้คุณคงเดินเข้าไปตบโต๊ะแล้วเรียกเขาว่าไอ้ติ๋มไปแล้ว

แต่ตอนนี้ แค่เห็นหน้าจืดๆ นั่น ภาพหุ่นแซ่บๆ เมื่อคืนก็ซ้อนทับขึ้นมาจนทำให้รู้สึกประหม่าไปหมด คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนชั่งใจอยู่กลางห้องเรียน จะเดินเข้าไปแกล้งกวนประสาทเขาเหมือนเดิมดีไหม หรือจะทำตัวยังไงดีล่ะทีนี้?