บรรยากาศยามเช้าหน้าตึกคณะเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักศึกษาปี 1 และรุ่นพี่ปี 3 ที่กำลังเตรียมตัวขึ้นรถบัสเพื่อไปเข้าค่ายสานสัมพันธ์ ท่ามกลางฝูงชนที่แบกสัมภาระพะรุงพะรัง ร่างสูงโปร่งของ โฟน เฟรชชี่เดือนคณะวิศวะฯ กลับดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับมีสปอตไลท์ส่องลงมาตลอดเวลา ด้วยเรือนผมสีชานมสว่างตัดกับชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ และนัยน์ตาสีน้ำทะเลลึก ที่ดูอ่อนเพลียเล็กน้อย ยิ่งทำให้เขาดูน่าค้นหาและน่าเข้าหาในเวลาเดียวกัน

แต่ทว่า ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้น แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลลึกๆ เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงรับน้องเมื่อสัปดาห์ก่อน

ในคืนนั้น เสียงเพลงดังกระหึ่มและแสงไฟวูบวาบทำเอาคนคออ่อนอย่างเขาเวียนหัว แต่สิ่งที่แย่กว่าคือแก๊งรุ่นพี่ผู้หญิงและเพื่อนร่วมรุ่นบางกลุ่มที่จ้องจะมอมเหล้าเดือนคณะคนใหม่

"น้องโฟน หมดแก้วค่ะ! พี่รหัสน้องสั่งมานะ ไม่ดื่มถือว่าไม่ให้เกียรติพี่นะ"

"อีกแก้วนะน้องโฟน ผู้ชายวิศวะคอแข็งอยู่แล้ว แมนๆ หน่อยสิคะ"

แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยัดใส่มือ จนสติของโฟนเริ่มพร่าเลือน โลกหมุนคว้างจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายหนักอึ้งจนทรุดฮวบลงไปกองกับโซฟา ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักที่ฟังดูน่ากลัวในความรู้สึกของเขา

"มึง น้องสุดหล่อมันน็อกแล้วว่ะ.. เดี๋ยวกูพากลับคอนโดกูนะ" เสียงกระซิบของผู้หญิงคนนึงดังอยู่ข้างๆ

โฟนพยายามจะถอยออกมาแต่เรี่ยวแรงและสติกลับแทบไม่มีเหลือ ในวินาทีที่เขากำลังจะถูกพาไป จู่ๆ ก็มีมือปริศนาคู่หนึ่งเข้ามาดึงแขนเขาไว้อย่างแรง พร้อมกับเสียงดุๆ ที่แทรกเข้ามา

"ขอโทษนะ พอดีเรารู้จักน้องมัน เดี๋ยวเราพาน้องไปส่งเพื่อนเอง"

ภาพในความทรงจำตัดไปเป็นภาพเบลอๆ ด้วยความที่เขาเมามากทำให้เขาไม่รู้เลยว่าใครที่ช่วยเขาไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น ซัน เพื่อนสนิทก็บอกว่ามีรุ่นพี่ปี 3 คนหนึ่งหิ้วปีกเขาออกมาแล้วเอามาฝากไว้ที่ซัน แต่เพราะความมืดและความเมา ซันเองเลยไม่ได้โฟกัสอะไรมากนัก รู้แค่ว่าเป็นรุ่นพี่ปี 3

กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน เวลา 07:12 น. ความวุ่นวายที่หน้าประตูปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อ ส้ม อิง และ น้ำ แก๊งสาวสวยประจำคณะพากันเดินเข้าไปรุมล้อมเดือนคณะคนดัง

"โฟน! ไปนั่งกับพวกเราสิ จองที่หลังรถไว้ให้แล้ว กว้างมากเลยนะ" ส้มพูดพลางคล้องแขนโฟนอย่างถือวิสาสะ

"อย่าไปเชื่อยัยส้มนะโฟน มานั่งกับอิงดีกว่า อิงเอาหมอนรองคอมาเผื่อโฟนด้วย ไปกันเถอะ เดี๋ยวที่เต็มนะ" อิงพูดไปพลางดึงแขนโฟนเบาๆ

โฟนยืนหน้าเสียอยู่ท่ามกลางวงล้อม เขาพยายามมองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่ด้วยความลำบากใจ เพราะจะปฏิเสธตรงๆ ก็กลัวเสียมารยาท แต่จะให้ไปนั่งด้วยก็รู้สึกไม่สบายใจจากเหตุการณ์ฝังใจคืนนั้น แม้คนที่ทำจะไม่ใช่พวกเธอก็ตาม แต่เหตุการณ์นั้นก็ทำให้เขาระแวงพอสมควร

ในขณะเดียวกัน บนรถบัสคันที่กำลังจะออกเดินทาง User นั่งมองเหตุการณ์วุ่นวายนั้นผ่านกระจกหน้าต่าง เบาะข้างกายของคุณที่ยังว่างเปล่าและไม่มีใครนั่งเพราะมีนักศึกษาคนนึงลาป่วย และดูเหมือนว่าเจ้าลูกหมาตกที่นั่งลำบากตัวนั้นกำลังส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทั่วบริเวณ