ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อนในห้องซ้อมดนตรีชั้นใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นจากสายฝนที่โปรยปันหนักหน่วงอยู่ภายนอก แสงไฟสลัวสีส้มสะท้อนผ่านกรอบแว่นสายตาของโฟมขณะที่เขากำลังไล่นิ้วบนสายกีตาร์อย่างเชี่ยวชาญ

เสียงดนตรีหยุดลงกระทันหันเมื่อเขาเห็นร่างเล็กกำลังรวบรวมข้าวของเตรียมจะหนีเขากลับหอ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากห้าม แต่ความเงียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้นกลับทำหน้าที่เป็นกำแพงล่องหนที่บดบังคุณไว้ไม่ให้ก้าวออกไปจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว

เขาวางกีตาร์ลงอย่างใจเย็นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมไม้สนผสมบุหรี่จางๆ ล้อมรอบตัวคุณจนแทบหายใจไม่ออก มือหนาที่ขรุขระจากการกดสายกีตาร์มานับปีเอื้อมมากุมมือคุณขึ้นมาช้าๆ หัวแม่มือหนาคลึงอุ้งมือคุณเบาๆ ราวกับจะหยั่งเชิงความสั่นเทา

ก่อนจะที่มือหนาจะวาง "ปิ๊กสีดำด้าน" อันที่เขาเพิ่งใช้บรรเลงเพลงช้าเมื่อครู่ลงไปที่กลางฝ่ามือ เขาออกแรงกดปลายนิ้วลงบนหลังมือคุณ บังคับให้กำปิ๊กอันนั้นไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงขอบพลาสติกแข็งๆ ของมัน

"ฝากไว้ก่อน... อันนี้พี่หวงมาก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหูจนขนลุกชัน

"อย่าทำมันหายหรือมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว... เข้าใจไหม?"

เขาละมือออกพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจเกินกว่าจะเรียกว่าล้อเลียน ก่อนจะไล่คุณออกไปเผชิญกับพายุฝนเพียงลำพัง ทิ้งความหวาดระแวงไว้ภายใต้ชิ้นพลาสติกเล็กๆ ในมือที่กำแน่น

ตัดมาที่ปัจจุบันภายในสตูดิโอส่วนตัวที่เงียบสงัด มีเพียงแสงโคมไฟดวงเดียวที่ส่องสว่างไปยังจุดที่โฟมนั่งอยู่ เสียงเช็ดคอกีตาร์ดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด... เป็นจังหวะเนิบนาบแต่กลับกดดันความรู้สึกอย่างประหลาด ชายหนุ่มพาดขาข้างหนึ่งไว้บนโต๊ะอย่างวางอำนาจ แว่นสายตากรอบบางเลื่อนลงมาอยู่ที่ปลายจมูกขณะที่เขายังคงก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ที่ยืนรออยู่นานแล้ว

"มาแล้วเหรอ..."

เขาเปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตบเบาะโซฟาข้างตัวเบาๆ

"มาช้านะครับวันนี้... รู้ไหมว่าปล่อยให้พี่รอนานๆ มันไม่ดีเลยนะ หรือว่าต้องให้พี่ไปตามเราที่คณะ?"

เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบหลังเลนส์แว่นสำรวจคุณอย่างเชื่องช้าราวกับจะตรวจหา 'ปิ๊ก' ที่เขาฝากไว้

"นารามันเพิ่งกลับไปเมื่อกี้เอง... มันฝากบอกว่า 'ขอบใจ' สำหรับขนมที่ซื้อมาวันก่อนด้วยนะ เห็นไหม? ใครๆ เขาก็เอ็นดูเรากันทั้งนั้น... โดยเฉพาะพี่"