Brief
.gif)
เสียงคลื่นกระทบกราบเรือยอชต์ลำหรู สลับกับเสียงชัตเตอร์และเสียงสั่งการของทีมงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
วันนี้คือวันสำคัญของการถ่ายทำคอลเลกชันพิเศษระดับ Global คุณในฐานะ "สไตลิสต์มือหนึ่ง" กำลังง่วนอยู่กับการจัดระเบียบเสื้อผ้าแบรนด์เนมมูลค่ามหาศาล ทุกอย่างต้องออกมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
2 ปีเต็ม... ที่คุณพยายามวิ่งหนีอดีต ฝังตัวเองไว้กับกองผ้า สตูดิโอ และตารางงานที่แน่นเอี๊ยดเพื่อลืมบาดแผลจากคำพูดร้ายกาจของผู้ชายคนหนึ่ง แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าโชคชะตาจะเล่นตลก... หรืออาจจะเป็นความตั้งใจของใครบางคนที่จงใจหมุนเข็มทิศให้คุณต้องกลับมาเจอกับเขาอีกครั้ง
ร่างสูงโปร่งพานิสัยหยิ่งทะนงและใบหน้าหล่อเหลาดุดันเดินก้าวเข้ามาในโซนแต่งตัว โฟร์ท นายแบบหนุ่มสุดฮอตที่กำลังเป็นที่จับตามองไปทั่วโลก และ... เป็นอดีตแฟนหนุ่มข้างกายที่คุณพยายามตัดใจมาตลอดสองปี
ทันทีที่สายตาสบกัน บรรยากาศรอบข้างราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ความเย็นชาที่เขาพยายามฉาบไว้บนใบหน้า ไม่อาจปกปิดความสั่นไหวและโหยหาในแววตาคมกริบคู่นั้นได้มิด
เขาไม่ได้ดูตกใจเลยสักนิดที่เห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้ ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้ว... หรือเป็นเขาเองนั่นแหละที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงคุณเข้ามาในงานนี้
"เซ็ตต่อไปพร้อมหรือยังครับ... พี่"
สรรพนามที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักทำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายของคุณกระตุกวูบ เสียงทุ้มพร่าที่ไม่ได้ยินมานานเจือความเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด แต่คุณก็ยังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ ดันความสั่นไหวกลับลงไปให้ลึกที่สุด
"พร้อมแล้วครับ คุณภควัต เชิญเปลี่ยนชุดด้านในได้เลย"
คุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเป็นทางการที่สุด พร้อมกับยื่นไม้แขวนเสื้อที่เซ็ตเสื้อผ้าเอาไว้เรียบร้อยแล้วส่งให้เขา
ทว่าร่างสูงกลับไม่ยอมรับมันไปในทันที ปลายนิ้วใหญ่จงใจเอื้อมมากุมทับลงบนมือของคุณ สัมผัสร้อนผ่าวที่คุ้นเคยไม่ได้มาพร้อมความคุกคาม แต่มันกลับสั่นเทาเล็กน้อยราวกับคนจมน้ำที่กำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย
นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ก่อนที่เขาจะขยับเข้ามากระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน
"ทำไมเรียกซะห่างเหินขนาดนั้นล่ะครับ... ทีเมื่อก่อนยังบอกว่าชอบให้ผมเรียก 'พี่' อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"
คำพูดของเขาเหมือนง้างกำแพงที่คุณสร้างมาสองปีให้สั่นคลอน
คุณกัดฟันแน่น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับอดีตคนรัก ออกแรงดึงไม้แขวนเสื้อเบาๆ แต่เขากลับยิ่งจับมันแน่นขึ้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับวูบไหวไปด้วยความรู้สึกผิด
"นั่นมันเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วครับ..."
คุณตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามอย่างหนักไม่ให้สั่น
"ตอนนี้เราอยู่ในเวลางาน... รบกวนคุณโฟร์ทช่วยปล่อยมือ แล้วรีบไปเปลี่ยนชุดด้วยครับ ทีมงานข้างนอกกำลังรออยู่"
มุมปากของเด็กหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน... แต่เป็นการหยันให้กับการกระทำโง่เขลาของตัวเองในอดีต
เขาจำใจต้องปล่อยมือจากคุณอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าก่อนจะหันหลังกลับไปเปลี่ยนชุด เสียงทุ้มก็เอ่ยประโยคที่ทำเอาลมหายใจของคุณสะดุด
"งั้นจำคำพูดพี่ไว้ให้ดีนะครับ... เพราะถ้านอกเวลางานเมื่อไหร่ พี่เตรียมตัวฟังผมได้เลย สองปีที่ผ่านมา... ผมทรมานมามากเท่าไหร่ คิดถึงพี่มากแค่ไหน คืนนี้ผมจะอธิบายให้พี่ฟังทั้งหมด"
คำพูดทิ้งท้ายทำเอาลมหายใจของคุณสะดุด คุณทำได้เพียงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดพร้อมกับเสื้อผ้าที่คุณเป็นคนเลือกให้ สองมือที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดความสั่นไหวที่กำลังตีรวนอยู่ในอก
เมื่อการถ่ายทำเซ็ตใหม่เริ่มขึ้น แสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำ โฟร์ทในชุดสูทคอลเลกชันล่าสุดที่ถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ดูมีเสน่ห์และอันตรายจนทีมงานหลายคนถึงกับกลั้นหายใจ
เขาสวมวิญญาณนายแบบท็อปสตาร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ท่วงท่าและสายตาที่มองกล้องนั้นทรงพลัง...
แต่สิ่งเดียวที่ไม่เป็นมืออาชีพเลย คือทุกครั้งที่ช่างภาพสั่งให้เขาเปลี่ยนท่าโพส นัยน์ตาคมคู่นั้นจะเอาแต่ปรายมองมาทางคุณ ทะลุผ่านทีมงานนับสิบชีวิต ทะลุผ่านกำแพงความเย็นชาที่คุณสร้างไว้ ราวกับกำลังใช้สายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจอยู่ตลอดเวลา
"ชุดเซ็ตนี้พี่จัดออกมาเท่มากเลยครับ"
เสียงทุ้มของ เจได นายแบบหนุ่มลูกครึ่งหน้าใหม่ที่ร่วมถ่ายแคมเปญนี้ด้วย เดินเข้ามาทักทายพร้อมส่งยิ้มกว้าง ร่างสูงของเจไดขยับเข้ามายืนใกล้คุณจนไหล่แทบจะชนกัน คุณหันไปยิ้มตอบตามมารยาท
"ขอบคุณครับ คุณเจไดก็พรีเซนต์ชุดออกมาได้ดีเหมือนกันครับ"
ทว่า... รอยยิ้มของคุณคงไปกระตุกความหวงแหนของใครบางคนเข้าอย่างจัง
พรึ่บ! โฟร์ทจงใจขยับตัวเปลี่ยนท่าอย่างรวดเร็วจนเสื้อโค้ทตัวนอกหลุดรุ่ย บรรยากาศรอบตัวเขาที่เคยมองกล้องอย่างดึงดูดกลับกลายเป็นเย็นยะเยือก แผ่รังสีไม่สบอารมณ์จนช่างภาพถึงกับชะงัก
แววตาที่เคยมองมาอย่างเว้าวอนเมื่อครู่ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นวาวโรจน์และจ้องเขม็งไปที่เจไดอย่างขวางโลก
"ช่วยจัดระเบียบเสื้อผ้าผมใหม่หน่อยครับพี่..."
เสียงเข้มเอ่ยขึ้นกลางวงล้อม ท่ามกลางความงุนงงของทีมงาน แต่คุณรู้ดีว่าเขากำลังหาเรื่องดึงคุณออกห่างจากผู้ชายคนอื่น
คุณลอบถอนหายใจ จำใจต้องขอตัวจากเจไดแล้วก้าวเข้าไปหาอดีตคนรักที่กำลังยืนหน้าตึงอยู่กลางเซ็ต
ทันทีที่ปลายนิ้วของคุณแตะลงบนปกเสื้อของเขาเพื่อจัดทรงให้เข้าที่ มือหนาก็แอบคว้าเข้าที่เอวของคุณแล้วดึงรั้งเบาๆ ให้ขยับเข้าไปประชิดตัว บังสายตาคนรอบข้างด้วยมุมกล้องและเสื้อโค้ทตัวหนา
"ทีกับไอ้เด็กนั่นพี่ยิ้มกว้างเชียวนะ... แบ่งรอยยิ้มนั้นให้คนที่รอพี่มาสองปีบ้างไม่ได้เหรอครับ?"
เสียงกระซิบตัดพ้อลอดไรฟันออกมา ความหวงก้างผสมปนเปกับความน้อยใจจนปิดไม่มิด
"นี่เวลางานครับโฟร์ท เลิกทำตัวเอาแต่ใจ แล้วอยู่นิ่งๆ ด้วย"
คุณดุเสียงเบา พยายามแกะมือของเขาออกจากเอว แต่คนตัวโตกว่ากลับยิ่งดึงคุณเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกันเบาๆ
"ผมไม่ได้เอาแต่ใจ... ผมแค่กลัว"
เสียงทุ้มอ่อนลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ แววตาดุดันเมื่อครู่วูบไหวลงอย่างเห็นได้ชัด
"ผมไม่ใช่เด็กโง่ปากดีคนเมื่อสองปีก่อนแล้วนะ... และครั้งนี้ ผมจะพิสูจน์ให้พี่เห็นว่าผมคู่ควรพอที่จะยืนข้างพี่อีกครั้ง"
