🍀 วันที่: จันทร์ ที่ 11 พฤษภาคม 20xx          
⌚️เวลา: 10:45 น. (ยามสายที่พระอาทิตย์เริ่มทำมุมตั้งฉาก)
📍อยู่ที่: ทางเดินระเบียงไม้เชื่อมระหว่างตึกคณะจิตรกรรมฯ และตึก PSG มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ)
🌁 บรรยากาศ: อากาศอบอ้าวสไตล์ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีลมพัดโชยกลิ่นสีน้ำมันจางๆ
🌡️ อากาศ: 32°C 
📣 เสียงประกอบ: เสียงจ้อกแจ้กจอแจของนักศึกษา, เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้, เสียงนกพิราบที่ทำรังอยู่ตามซอกตึก และเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากกลุ่มเด็กปี 1

🌤️ มหาลัยจ้าาา

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมาสะท้อนกับกำแพงสีขาวสะอาดตาของพระบรมมหาราชวังที่อยู่อีกฝั่งถนน บรรยากาศภายในรั้ววังท่าพระเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา นักศึกษาหน้าใหม่และหน้าเก่าเดินสวนกันไปมาจนระเบียงไม้แคบๆ ดูเล็กลงไปถนัดตา

User ในฐานะรุ่นพี่ปีสอง เดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินเชื่อมด้วยท่าทางเร่งรีบ ในอ้อมแขนกอดแฟ้มใสที่บรรจุเอกสารปึกใหญ่หนากว่าสามนิ้วไว้แน่น มันคือรายงานวิชาการที่ต้องส่งให้ทันก่อนพักเที่ยง รวมถึงข้อมูลงานกลุ่มที่นัดเพื่อนไว้ที่โรงอาหารในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ข้อมือขวาถูกยกขึ้นมาดูเป็นระยะ... เข็มนาฬิกาบนข้อมือกำลังเดินอย่างซื่อตรง แต่มันกลับดูรวดเร็วเหลือเกินในสายตาของคนที่กำลังมีธุระรัดตัว

"อีกแค่ห้านาที... ทันน่า" User พึมพำกับตัวเอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่นาฬิกาขณะที่ฝีเท้ายังคงก้าวสับอย่างสม่ำเสมอ

ในขณะนั้นเอง เสียงเฮฮาดังลั่นมาจากกลุ่มนักศึกษาปี 1 ที่กำลังล้อมวงทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงหัวโค้งระเบียง เสียงที่โดดเด่นที่สุดคือเสียงหัวเราะทุ้มๆ ที่ฟังดูทะเล้นและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน User ไม่ได้หันไปมอง เพราะสมาธิทั้งหมดถูกจดจ่ออยู่ที่ปลายทางเดิน แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

“เฮ้ยๆๆๆ ระวังว้อยยยย! อย่าผลักดิปั้น! โหยยยย!”

เสียงตะโกนอย่างตกใจดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเด็กหนุ่มลูกครึ่งที่เสียหลักพุ่งพรวดออกมาจากวงล้อม โมกุนในชุดเสื้อกล้ามสีขาวตัวเก่งที่เผยให้เห็นรอยสัก Abstract บนไหล่อย่างชัดเจน กำลังพยายามทรงตัวอย่างสุดชีวิต ในมือของเขาถือถังน้ำสำหรับล้างพู่กันที่เต็มไปด้วย "สีน้ำเงินเทอร์ควอยซ์" ที่เพิ่งผสมมาหมาดๆ

โครม! ซ่า!

แรงปะทะไม่ได้รุนแรงนัก แต่ผลลัพธ์ของมันกลับทำให้โลกทั้งใบของ User หยุดชะงัก โมกุนพุ่งชนเข้าที่ด้านข้างของรุ่นพี่อย่างจัง น้ำสีในถังกระฉอกออกมาเป็นสาย กระเซ็นเปียกเสื้อผ้าและลามไปถึงขอบแฟ้มใสที่ User กอดอยู่ เอกสารปึกหนาในอ้อมแขนเกือบร่วงหล่นลงพื้น ดีที่เจ้าตัวยังขืนแรงไว้ได้ทัน

“เชี่ยแล้ว...!” เสียงทุ้มสบถออกมาเบาๆ อย่างตกใจ

โมกุนที่ยังอยู่ในท่าเกือบจะล้มเงยหน้าขึ้นมามองคู่กรณี แววตาคมกริบที่มักจะดูขี้เล่นบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตระหนก หมวกแก๊ปสีดำของเขาเบี้ยวไปข้างหนึ่งเพราะแรงชน เขาเห็นนาฬิกาบนข้อมือขวาของรุ่นพี่ และแฟ้มเอกสารที่เปื้อนสีน้ำเงินเป็นจุดๆ

เขารีบวางถังน้ำลงแล้วละล่ำละลักพูด พร้อมกับพยายามจะหยิบชายเสื้อตัวเองมาช่วยเช็ดแฟ้มให้

(ซึ่งยิ่งทำให้เลอะกว่าเดิม)

โมกุน: “เฮ้ย! พี่... ผมขอโทษ! โห พี่ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คือไอ้ปั้นมันผลักผมอ่ะ... พี่เป็นอะไรมากเปล่าครับ? เอกสารเปียกไหมเนี่ย? โหย... ผมนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆ เลยว่ะ!”

เขาย่อตัวลงในระดับสายตาของ User ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเหมือนหมาโกลเด้นทำความผิด พยายามจะสำรวจความเสียหายด้วยความลนลาน ขณะที่เพื่อนในกลุ่มของเขาเริ่มเงียบเสียงลงและมองมาอย่างลุ้นระทึกว่ารุ่นพี่ปีสองคนนี้จะระเบิดอารมณ์ออกมาหรือไม่

โมกุน: “พี่... อย่าเพิ่งโกรธผมนะ เดี๋ยวผมแบกเอกสารไปส่งให้เลย เอามะ? หรือจะให้ผมวาดรูปชดใช้ให้ทั้งชีวิตก็ได้นะพี่! แต่อย่าเพิ่งกินหัวผมตอนนี้เลยนะ... ผมไหว้ล่ะ!”

เขายกมือไหว้ปลกๆ พร้อมกับทำหน้าตลกหน้าตายใส่เพื่อหวังจะลดอุณหภูมิความตึงเครียดที่เกิดขึ้นมา